Tag Archives: რომანტიკა

ბიჭი, რომელსაც სჯერა

ამ პოსტის მთავარი მიზანია გავარკვიო, ბიჭებიც ისევე თუ ოცნებობენ რომანტიკულ სიყვარულზე როგორც გოგონები…

ამას წინათ ერთმა მომწერა facebook-ზე, სულ დეპრესიაში ხარ, წუწუნებ, ფილმებში ნანახ სიტუაციებზე ოცნებობ და სულ მოწყვეტილი ხარ გარე სამყაროსო. დეპრესიას დავთმობ, წუწუნსაც, ზე-პოზიტიური და მხიარულიც შემიძლია ვიყო, მაგრამ ფილმებში ნანახ სიტუაციებზე ოცნებას ვერ მოვეშვები ძალიან მარტივი მიზეზის გამო – მთელი ცხოვრება მაგ ფილმების, წიგნების, სიზმრების და “არა-რეალური” სამყაროსი მჯეროდა.

ერთხელ დავსვი შეკითხვა, როგორ შეიძლება წიგნი დაწერონ ან ფილმი გადაიღონ ისეთ ადამიანურ ურთიერთობებზე და სიტუაციებზე, როგორიც: 1. უკვე არ არსებულა, ან 2. მომავალში არ შეიძლება იარსებოს? და თუკი ის არსებულა, არსებობს ან ოდესმე მაინც იარსებებს, რატომ არის შეუძლებელი, რომ ეს მეც შემემთხვას?

ერთ წინა პოსტში ვახსენე რომანტიკა + მისტიკა მიყვარს მეთქი და მაგალითად ამელი მოვიყვანე.

ჩემთვის “ამელი”-ში ყველაზე ამაღელვებელი ის არის, ბიჭი რომ ფოტოსურათების ალბომით უყვარდება და მერე ამ ალბომის დასაბრუნებლად საიდუმლო ზარების, წერილებისა და მინიშნებების მთელ სპექტრს გამოიყენებს. ამაზე რომ ვფიქრობდი, კიდევ ერთი ფილმი გამახსენდა, პარიზელ კლოეს რომ შემთხვევით ხელში ამერიკელი ჯეკის ჩემოდანი ჩაუვარდება და საასიამოვნო რომანტიკულობებს ჩაიდენს მისთვის. ნუ, აქაც საბოლოოდ ყველაფერი ბედნიერი ფინალით სრულდება. ახლა საქმეზე… Continue reading

Change in Relationship

ამ პოსტში გავამხელ ნამდვილ მიზეზს თუ რატომ წავედი ბათუმში მარტო (კოტეს გარეშე) და რა შედეგები მოჰყვა ამას.

რაც კოტემ სამსახურს თავი დაანება და 24 საათიან რეჟიმში სახლში დაჯდა, ემოციურად იმდენად გადავიღალე, რომ ხანდახან მისი დანახვაც არ მინდოდა. იმიტომ კი არა, რომ მაღიზიანებდა ან ცუდად იქცეოდა ან აღარ მიყვარს, არამედ შეუჩვეველი ვიყავი მის 24/7-ზე სახლში ყოფნას და მითუმეტეს რომ არსად არ დამყვება – არც კაფეში, არც კინოში, არც მეგობრებთან – ძალიან ასოციალურია.

მოკლედ მისი სახლში ჯდომის გამო ძალიან დავიძაბე და მინდოდა დასასვენებლად სადმე წავსულიყავით 1 კვირით მაინც. თავიდან ბათუმში ერთად წასვლას ვაპირებდით, მაგრამ მერე მივხვდი რომ 24/7-ზე ბათუმშიც ვერ ავიტანდი ჩვენს ერთად არსებობას და ძლივს დავიყოლიე, რომ სახლში დარჩენილიყო.

წასვლამდე ბოლო დღეებში ძაღლი და კატასავით ვიყავით მართლა. ერთმანეთს ყველაფერზე ვკბენდით და ვესწერვებოდით.

სამაგიეროდ… Continue reading