Tag Archives: ბლოგერები

Chargali #4



Chargali #4, originally uploaded by Sweet Baby Girl.

Chavceret saerto video posti temaze – vin rodis da ratom daicyo blogingi. <3 albat hexes blogze daideba pirveli. leonsio kartofils shegvicvavs axla da mere davishlebit. kide erti postic da meyofa dges live bloggingi. :))))

ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ

30+ ბლოგზე დაიწერა. მგონი ყველა სათითაოდ წავიკითხე.

არავის დავუტაგივარ. (ან იმედი მაქვს ვერ ვიპოვე)

ქუჩაში თუ შემოგხვდით, მითხარით:

“გამარჯობა, Sweet, შენ ბლოგოსფერომ დაგივიწყა.

Update @ 09.06.10 – 0:18

ირინამ დამტაგა, ჰოდა დავწერ მაინც რამეს.

სად –

თუ სახლში არ ვარ  და არც სამსახურში, ესე იგი ვერთობი. გასართობად ბოლო დროს პეროვსკაიაზე დავდიოდი – Buffalo/Dublin-ს ვიკლებდით მეგობრები მინიმუმ კვირაში ერთხელ. თუმცა ამიერიდან სად ვივლი, რამდენად ხშირად და ვისთან ერთად ეგ ჯერ არ ვიცი.

ახლა ერთ-ერთი ისეთი პერიოდია, რაღაცეები რომ იცვლება ხოლმე ცხოვრებაში.

რით –

მარშუტკით ძალიან იშვიათად დავდივარ. ჩემი მთავარი გადაადგილების საშუალებები ავტობუსი ან ტაქსია.

ხშირად ვდგავარ ქაშუეთის წინ რომ ავტობუსის გაჩერებაა და #14 ავტობუსს ველოდები. მანდ ერთხელ დათომ დამაფიქსირა.

ფეხით სიარულიც მიყვარს. თუმცა გააჩნია ვისთან ერთად ვარ და ფეხზე რა მაცვია.

რას –

თუ ვსვამ, აუცილებლად  – “კოსმოპოლიტენი” ან “მარგარიტა”. უკიდურეს შემთხვევაში – “მარტინი”.

მიყვარს ელვისში პიცა, პროსპეროში – ქაფქეიქი, ლიტერატურულში – ჩაი, მაკდონალდსში – ორმაგი ჩიზბურგერი.

როგორ –

ზამთარში უმეტესწილად თმა გაშლილი მაქვს, მაგრამ რაც სიცხეები დაიწყო კეფაზე გორგლად ვიხვევ. მუსიკას იშვიათად ვუსმენ.

თითქმის ყოველთვის მაღალ-ქუსლიანი ან მაღალ-ძირიანი ფეხსაცმელი მაცვია. ჩემი გარდერობის 90% ვარდისფერია, შესაბამისად თუ შემხვდებით, ფერით მაინც მიცნობთ აუცილებლად.

ადრე ჰექსემ მიცნო ვარდისფერი მობილურით, მაგრამ ახლა ის მობილური აღარ მაქვს, თუმცა ასეთი ფოტოაპარატით ვისაც შენიშნავთ, ის აუცილებლად მე ვარ.

ვისთან ერთად –

დღისით მარტო დავდივარ, საღამოს – უამრავ ხალხთან ერთად. თუ მარტო მნახავთ, პირდაპირ მოაჭერით, “როგორ ხარ Sweet?”-ის ძახილით. გამიხარდება, მარტო ვგრძნობ ხოლმე თავს.

თუ მეგობრებთან ერთად დამინახავთ, მოსვლა არ მოგერიდოთ. ჩემს მეგობრები ძალიან ამაყობენ, როცა სხვები ქუჩაში მცნობენ. ეგ ერთი რამ აქვთ საამაყო ჩემთან დაკავშირებით და მაგ ბედნიერებასაც ნუ მოაკლებთ. :D

ბიჭი არ მყავს. სადღაც მყავდა და დამეკარგა. თუ ვიპოვე, გპირდებით, თან ვატარებ.

თუ შემთხვევით გაგიმართლათ და ბიჭთან ერთად დამინახეთ, შეგიძლიათ სურათი გადამიღოთ და ფეისბუქზე ჩააპაპარაცოთ. :D

[ამ ადგილას ჩავსვამ იმ ფოტოს!]

“ოცნების ქალაქი” – პრემიერა

ამ დღეს ვიყავი ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი. მიყვარს, ბლოგერები რომ იცინიან!

ფილმი იმდენად მომეწონა, რომ არ მეგონა, არ მოველოდი ასე თუ შეიძლებოდა ქართული ფილმი მომწონებოდა…

ერთადერთი შეკითხვა მაქვს:

თქვენ თუ ნახეთ და მოგეწონათ თუ არა?

გაბო და ნასტასია

გაბო და ნასტასია

დიანა

დიანა

გაბო და ლანდიშა

გაბო და ლანდიშა

გაოცებული ნასტასია

გაოცებული ნასტასია

მარო და ზურიუსი

მარო და ზურიუსი

ზურიუსი

ზურიუსი

zur.ge

zur.ge

აჩიკო სოლოღაშვილი და ნანკა კალატოზიშვილი

აჩიკო სოლოღაშვილი და ნანკა კალატოზიშვილი

აჩიკო სოლოღაშვილი და ნანკა კალატოზიშვილი

აჩიკო სოლოღაშვილი და ნანკა კალატოზიშვილი

დე-დააა!

დე-დააა!

გიგი - "მგზავრები"

გიგი - "მგზავრები"

დუეტი "ჯორჯია"

დუეტი "ჯორჯია"

ისევ დუეტი "ჯორჯია"

ისევ დუეტი "ჯორჯია"

დაგცხათ?

დაგცხათ?

შორენა ბეგაშვილი შვილთან ერთად

შორენა ბეგაშვილი შვილთან ერთად

ნანკა

ნანკა

ისევ გიგი

ისევ გიგი

სოფო ხალვაში ჩუმად მიიპარება

სოფო ხალვაში ჩუმად მიიპარება

ბლოგერები

ბლოგერები

ისევ ბლოგერები

ისევ ბლოგერები

რა ლამაზია ეს ოხერი! <3

რა ლამაზია ეს ოხერი! <3

ლილიანი

ლილიანი

ნანკა კალატოზიშვილი & Sweet

ნანკა კალატოზიშვილი & Sweet

ვიზიტი: ნაწილი I

15-ში, კონფერენციის წინა დღეს, ვენდი და ჯილიანი უნდა ჩამოსულიყვნენ.

იმ დღეს ეკონომიკის მინისტრს შეხვდნენ ბლოგერები. შეხვედრა 2 ჯერ გადაიდო და ბოლოს ზუსტად იმ დროს დანიშნეს როცა ჩვენი სტუმრების თვითმფრინავი თბილისის აეროპორტში უნდა დაშვებულიყო.

იქამდე კი Singular-ის საქმეზე გვქონდა დანიშნული შეხვედრა ასევე ეკონომიკის სამინისტროში და შემდეგ თბილისის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებასთან. მოკლედ საშინლად დაძაბული დილა გამომდიოდა და ვერაფრით დავესწარი ბლოგერების და მინისტრის შეხვედრას. ძალიანაც ვნანობ, რომ არ ვიყავი, რაღაცეები არ მომეწონა რაც იქ მოხდა და ამაზე მერე დავწერ, თუ მოვიცალე რამენაირად.

მამუკა

იმ დღეს იმდენად დაძაბული ვიყავი, ოფისში საერთოდ ვერ გავჩერდი. იმ დღეს რაც კი საქმე იყო ყველაფერი ბიჭებმა აიღეს საკუთარ თავზე. მე და მამუკა ჯერ შეხვედრებზე წავედით, მერე კი 4 საათზე აეროპორტისკენ გავეშურეთ.

რეისი 20 წუთით იგვიანებდა.

საშინლად ვღელავდი. არ ვიცოდი როგორ უნდა შევხვედროდი. უნდა გადამეკოცნა? ჩავხუტებოდი? ხელი ჩამომერთმია? იქნებ მათთან რომელიმე სახის მისალმება მიღებული არ არის? არ მინდოდა უხერხულ მდგომარეობაში აღმოვჩენილიყავი…

აეროპორტის კაფეში

თან ფოტოაპარატ-მომარჯვებული გამოსასვლელ კარებთან ვიდექი და ყოველ გაღებაზე სურათს ვიღებდი, არ მინდოდა პირველი გაელვება (glimpse) გამომეტოვებინა…

ნერვიულობამ პიკს მიაღწია.

რამოდენიმე წარუმატებელი ფოტოსურათის შემდეგ, ვენდი და ჯილიანიც გამოჩნდნენ.

xiaxue & gillian

პირველი შეხედვიდან 2 რამ მეცნო, ვარდისფერი ჩემოდანი და ჩექმები რომელიც დისნეილენდში ეცვა, ადრე მის ბლოგზე ვნახე. მეც მინდოდა ყიდვა ეგეთის, მაგრამ მერე ის ბეწვიანი ვიყიდე, რაც ქვედა სურათში მაცვია.

ვიცოდი რომ დაბალი იყო მაგრამ მაინც არ მეგონა ასეთი ციცქნა. მეხუთე კლასელი გოგოსავით ჩანდა, არადა 4 წლით უფროსია ჩემზე…

ორივე ძალიან მეგობრულად და თბილად შემხვდა. გადამეხვივნენ.

ჯერ აეროპორტიდან წესიერად გამოსული არ ვიყავით, რომ ვენდიმ მითხრა – “I like your shoes!”

მივხვდი, რომ ჩემი ვენდი ჩამოვიდა…

აეროპორტიდან პირდაპირ სასტუმროში წავიყვანეთ და დავაბინავეთ.

აღფრთოვანებაში მომიყვანა ვენდის ვარდისფერმა ჩემოდანმა. ლამაზია და პრაქტიკული.

xiaxue's luggage

ავიყვანეთ ნომრებში. ვენდის ნომერი დიდი აივნით აღმოჩნდა, ჯილიანის კი – პატარათი. ჯილიანს შევთავაზე, შეგიცვლით ნომერს ოღონდ ერთი სართულით მაღლა იქნები-მეთქი, მაგრამ ვენდიმ – ღამე მარტო დარჩენის მეშინია და ამიტომ ამ სართულზე იყოს ჯილიანიც, თუ რამე, ადვილად დავუძახებო.

რაა საყვარელიაააა!!!

13 საათიანი ფრენის შემდეგ ორივე ძალიან დაღლილი ჩანდა, ამიტომ სასტუმროში დავტოვეთ რომ ცოტა აზრზე მოსულიყვნენ, შევპირდით საღამოს სავახშმოდ წაგიყვანთ მეთქი და მეც სახლში დავბრუნდი შხაპის მისაღებად და ცოტათი დასასვენებლად. იმდენად დაღლილი ვიყავი ემოციების და ნერვიულობისგან, რომ სიხარულის თავიც არ მქონდა.

საღამოს წავედით ერთ რესტორანში რომელიც მეტრო ავლაბართანაა, სახელი არ მახსოვს.

13 საათიანი ფრენის შემდეგ დაღლილები

აქვე აღმოჩნდა რომ ვენდი ბიოლოგიურად ვერ იტანს მწვანილს და სიგარეტის კვამლს. გვერდით ვიღაც ქალი ეწეოდა არადა იმნ ოთახში მოწევა არ შეიძლებოდა, კედელზე ნიშანი ეკიდა. დაიწყო ამან წრუწუნი. აუტყდა ხველება.  ახსენა თუ როგორ არის აკრძალული სინგაპურში მოწევა ყველა საზოგადოებრივ ადგილას. შემრცხვა. შემეცოდა. თან გავბრაზდი ამ რესტორანზე.

ოფიციანტი დავიბარე და საკმაოდ ხმამაღლა ვკითხე, “კედელზე მოწევის ამკრძალავი ნიშანია გაკრული და აქ მოწევა შეიძლება თუ არა მეთქი”, ოფიციანტმა მიპასუხა – “თუ გსურთ მოწიეთო”, მე ამაზე გავბრაზდი – “ჩვენ მოწევა კი არ გვინდა, სხვების კვამლი გვაწუხებს”- მეთქი, ოფიციანტმა მხრები აიჩეჩა და უხერხულად ჩაიბურტყუნა “რა გიყოთო” …

საბედნიეროდ იმ ქალმა ყველაფერი გაიგონა და ჩააქრო.

მერე ვენდი ტუალეტის საძებნელად გავიდა, უკან გავყევი, შემეშინდა არ დაკარგულიყო. რაღაცნაირი დედობრივი ინსტინქტი გამიჩნდა მის მიმართ, დაცვის და მფარველობის.

სანამ ტუალეტში იყო, ასე ვერთობოდი.

როგორც იქნა საჭმელიც მოგვიტანეს. გავასინჯეთ ქართული საჭმელები. ჯილიანს ხაჭაპური მოეწონა, ვენდი შქმერულით აღფრთოვანდა.

იქვე იმავე მაგიდასთან და იმ დროს წარიმართა ავადხსენებული დიალოგი ჩემსა და ვენდის შორის.

შეციებული სინგაპურელები

ვახშმის მერე ყველანი ისეთი დაღლილები ვიყავით, თვალებს ძლივს ვახელდით. მე და მამუკამ ვენდი და ჯილიანი სასტუმროში მივაცილეთ და ოფისში დავბრუნდით. გვიან ღამით კი, როცა უკვე მეორე დღისთვის ყველაფერი მზად იყო, ყველანი სახლებში დავიშალეთ.

ის, რაც ამ ხნის განმავლობაში პარალელურად ოფისში ხდებოდა შეგიძლიათ წაიკითხოთ სინგულარის ბლოგზე.

კონფერენციის დღის შთაბეჭდილებები – შემდეგ პოსტში იქნება.

რესტორნის მისაღებში