შემოდგომა პრაღაში

უკვე ერთი კვირაა, რაც პრაღაში ვცხოვრობ. შეღვინებული ოქტომბერია. დღისით 7-დან 10 გრადუსამდე სითბოა. ცივა, მაგრამ მზე თბილია და ალერსიანი. გარეთ გასვლის წინ ჩემს ყველაზე თბილ წითელ ქურთუკს და ლურჯ ბათინკებს ვიცვამ. ამ ერთი წყვილი ბათინკის გარდა სხვა ფეხსაცმელი არ გამაჩნია, მაგრამ წავა.

#Autumn in #Prague

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

კევინთან ერთად სასტუმრო პროკოპკაში დავსახლდი. ის ახლახანს გადმოვიდა პრაღაში საცხოვრებლად და Accenture-ში დაიწყო მუშაობა. მე კი 31 ოქტომბერს ევროპაში ცხოვრების უფლება მიმთავრდება. გადავწყვიტეთ ოქტომბრის ბოლო ორი კვირა ერთად გავატაროთ და ეს დროსა და სივრცეში გაჭედილი, უიღბლო ურთიერთობა ერთხელ და სამუდამოდ გავარკვიოთ.

Autumn theme in #starbucks ♥

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

ყოველ დილით 7 საათზე ვიღვიძებთ. 8-ის ნახევარზე სასტუმროს სასადილო დარბაზში ჩავდივართ და საუზმეს ზანტად შევექცევით. 9-ის ნახევარზე ერთმანეთს ვემშვიდობებით. ის სამსახურში მიდის. მე კი ჩემი ლეპტოპით ნომერში ან ლობიში ვჯდები და მუშაობას ვიწყებ.

  Sunday morning at French brasserie, Café Amandine. This is a breakfast menu – 200ck (20 GEL) for everything. Whoop! #happinessincarbs   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

დაახლოებით 12 საათისთვის შიმშილი თავს მახსენებს და სუპერმარკეტში ან შორიახლო კაფეებში მივბოდიალებ ლანჩის საჭმელად. ნაშუადღევს ისევ მუშაობას ვაგრძელებ. უამრავი საქმე მაქვს. ბრენდის ახალ სტრატეგიაზე ვმუშაობ. კონკურენციის ანალიზს სამუშაო დღის უმეტესი ნაწილი მიაქვს, მაგრამ ეს აუცილებლად შესასრულებელი საშინაო დავალებაა. ზარები მაკედონიასთან, თბილისთან და ლონდონთან ძირითად საქმიანობას მწყვეტს, მაგრამ მათი უგულებელყოფა არაფრით შეიძლება.

Break fast, but slow… #breakfast #monday #morning #MondayMotivation A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ვერც ვიგებ, ისე ხდება ხოლმე 6-ის ნახევარი და მხარზე მსუბუქი შეხება მაბრუნებს რეალურ სამყაროში. ეს სამსახურიდან დაბრუნებული კევინია. შევპირდი, რომ აქ ყოფნის განმავლობაში ვიქნები “კეთილშობილი დედამიწელი” და არა “აგრესიული ა.მ.ო.“, რაც ნიშნავს, რომ პრაღაში მხოლოდ ოფიციალური 8 საათი შემიძლია დავუთმო მუშაობას, და არა – 12 ან 16, როგორც სხვა დროს. მერე სავახშმოდ მივდივართ. ყოველდღე სხვადასხვა ადგილებს ვარჩევთ, რომ არ მოგვწყინდეს. Foursquare-ი ჩვენი მეგობარია. ხანდახან მის თანამშრომლებთან ერთად ლუდის დასალევად დავდივართ. მეტროს ესკალატორზე ერთმანეთს ვკოცნით. პრაღის არქიტექტურას ვათვალიერებთ. ძილის წინ წიგნებს ვკითხულობთ. ვტირით.

  Church of Prokop   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

#Prague #architecture #travelnow #travel #instatravel #travelgram #travelling #traveling #wanderlust #praha#castle #medieval #tower

 

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ერთხელ იკეაშიც მივდივართ, ჩვენი მომავალი სახლებისთვის საოცნებო ავეჯის ასარჩევად. მე ფემინურ თეთრ ხეს ვირჩევ, ყვავილებიანი ტექსტილით. ის კი ყავისფერი ხისა და მეტალის მინიმალიზმისკენ იხრება. ორივემ ვიცით, რომ ჩვენი მომავალი სახლი არ იქნება საერთო სახლი, ამიტომ ორივეს არჩევანი უკომპრომისოა. ჩემი მომავალი სახლი სკოპიეშია, მისი მომავალი სახლი კი – პრაღაში.

A girly living room ♥   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ერთ მომენტში ორივე ვჩერდებით თეთრ მინიმალისტურ საძინებელში, სადაც ორივეს გემოვნება თანაბრად არის გათვალისწინებული. ერთმანეთს ჩუმად ვეთანხმებით, რომ ჰიპოთეტურ, ალტერნატიულ რეალობაში ორივესთვის სწორედ ასეთი საძინებელი გამოდგებოდა და გზას ვაგრძელებთ. ეს კი არასდროსაა იოლი.

გზის გაგრძელება ნიშნავს არჩევანის გაკეთებას ამ ურთიერთობასა და ორივეს პირადი ოცნებებისკენ უკანმოუხედავად სვლაში. გზის გაგრძელება ნიშნავს ერთმანეთის გეგმებისა და მიზნების მიმართ თავაზიანობის გამოჩენას და პატივისცემას. გზის გაგრძელება ნიშნავს ერთმანეთის გაშვებას, უკეთესი მომავლისთვის. მაგრამ ძალიან ძნელი ყოფილა თავაზიანობის გამოჩენა მაშინ, როცა შენი პრიმიტიული, პირველყოფილი ინსტინქტები გიბიძგებენ თავდასხმისკენ, დათრგუნვისკენ, ჩახშობისკენ, განადგურებისკენ…

ძალიან ძნელია რაციონალურობის შენარჩუნება ირაციონალურ საკითხებში, მაგრამ ამას მაინც ვახერხებთ. მიუხედავად ურთიერთობის დასრულების გარდაუვალობისა, ერთმანეთის მიმართ დაუღალავად ვიჩენთ სიკეთეს და გულისხმიერებას.

#Cool #vintage #graffiti of @Pepsi in #Prague #pepsi #cola #coke #old #pinup

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ის ბევრს ხუმრობს, მე ბევრს ვიცინი. მომავალზე ცოტას ვსაუბრობთ. როცა ვტირი, ის მამშვიდებს. მერე სამყაროზე, კაცობრიობის ბედზე და კოსმოსზე ფილოსოფიური საუბრებით ვიქცევთ თავს. კინოში მივდივართ “მარსელის” სანახავად და ყველაზე აღმატებულ მომენტებში ერთმანეთს ხელს ხელზე ვუჭერთ.

ადამიანების უმეტესობა ცხოვრობს ილუზიური უსასრულობის შეგრძნებით. არადა ყოველგვარი უსასრულობა სასრულია. ყოველი წამი უსასრულობაშია განფენილი. ჩვენ ვცხოვრობთ ახლა. ხოლო, რაც არ უნდა ცუდად იყოს ყველაფერი, ბედნიერება მაინც არჩევანია. სხვა არაფერს მნიშვნელობა არ აქვს.

პრაღაში შეღვინებული ოქტომბერია და ყველა ქუჩაზე ისმის მუსიკა კელვინ კლაინის ახალი სუნამოს რეკლამიდან…

ოცნების ქალაქის პრემიერა – ხვალ!

ამბობენ სიყვარულს ვერსად დაემალებიო…

მე არ ვემალები სიყვარულს. მგონი ის უფრო მემალება. მერე დავდივარ და ვეძებ.

თან დამყვება მელოდია, რომელიც ორი კვირაა ამეკვიატა და როცა ცოტათი მოვიწყენ სულ მეღიღინება…

მივალ მივყვები გზას,
თავადაც არ ვიცი რას ვფიქრობ რას.
ეს მელოდია დამყვება თან,
მივდივარ მივყვები ცხოვრების გზას.

ხვალ საღამოს ოცნების ქალაქში მივდივარ, სიყვარულის საძებნელად.

იქნებ ჩემი წილიც აღმოვაჩინო!

პროფესიონალები, ბლოგის დიზაინი და გულახდილობები

ბოლო რამდენიმე დღეა ისტერიულად მინდა ვიყო სვითი. სვითი რომ ვიყო, იმიტომ კი არ მინდა, რომ  ონალაინ შოპინგების დედა ვიყო და ათასობით ვიზიტორის მასპინძელი, ან  სექსი დიდ ქალაქში შემიყვარდა და უცხოპლანეტელების დავიჯერე. არა, ამ ყველაფრის საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, უბრალოდ ახლა  სხვა მიზეზი მაქვს  სვითობის სანატრელად.

საკუთარი ბლოგი მაქვს დასალაგებელი და დიზაინშესაცვლელი და რასაც მე აგერ უკვე სამი საღამო უშედეგოდ შევწირე, ღრმად ვარ დარწმუნებული მარი სულ ერთ საათში მოაგვარებდა

ხოოდა, ვინაიდან ჯერ სვითი ვერ გავხდი და ვერც ბლოგი დავალაგე  (დაულაგებლად კიდევ ჩემ ბლოგზე ვერაფერს ვერ დავწერ, როდის იყო ჭუჭყიან სამზარეულოში საჭმელს ხარშავდნენ ) , არარეალიზებული ოცნებების და იდეების  ქვეცნობიერში გადატანა კი არასასურველია,( არავინ იცის როდის რა სახით შემაწუხებს), აქ  მოვედი.

ხოოდა, რადგან  მოვედი, სხვა რამეებსაც გეტყვით.უფრო სწორად სხვა სურვილებს. ხო, ასე,სხვა უფრო ხანგრძლივი სურვილებიც მაქვს ხოლმე.

მაგალითად  მინდა რამე ისე საფუძვლიანად და კარგად ვიცოდე, როგორც სვითმა ბლოგების ამბები იცის, მთელი HTML კოდებით და სხვა საიდუმლოებით, ან როგორც მამიდაჩემმა ქართული სპორტის ამბები და ჩემი ბავშვობის  მეგობარმა ფონეტიკა.

აი, მე ათასი საჭირო და არასაჭირო რამე ვიცი და ყველაფერი ზერელედ.

არ გამომდის ძირფესვიანობები.

უფრო სწორედ ძირფესვიანი ცოდნა არა, თორემ სიყვარული უძირფესვიანობესი  გამომდის, აი, ეგეთი პროფესიონალები მიყვარან, კიდევ  გაზაფხულის წვიმა, გულახდილობები, ჰულა-ჰუპი, რეალიზებულობის შეგრძნება  და დღეს საღამოს ბილი ჰოლიდეი.

ხოოდა, სვით, გააგრძელე შენი გაკვეთილები, პროფესიონალ ბლოგერებზე და მე აღარ დავწერ ისეთ კომენტარებს და იქნებ ბლოგის დიზაინის სწორად შერჩევა და უფრო მეტი ადამიანის მოზიდვა მაინც ვისწავლო, გულახდილობას დავიმართებ და გეტყვი, რომ როცა გაგიცანი, იმაზე ბევრად, ბევრად უკეთესი  აღმოჩნდი, ვიდრე ბლოგიდან წარმომედგინე და იმის მერე შენზე სულ მახსენდება, როგორ მიხარია, რომ ადამიანები იმაზე უკეთესები არიან, ვიდრე ჩვენ გვგონია და წავედი, მოვუსმინე წვიმას და ბილის :)

მადლობა მასპინძლობისთვის,

ნასტასია :)

ანონიმურ სიყვარულომანთა კლუბი

– მოგესალმებით, მე მარიამი მქვია და მე სიყვარულომანი ვარ.

– გამარჯობა, მარიამ! – თქვენც მესალმებით, აქა-იქ აპლოდისმენტები ისმის.

– მე დღეს აქ იმისთვის მოვედი რომ დახმარება გთხოვოთ. ეს დახმარება არ გულისხმობს არც მატერიალურს, არც მორალურს, არც ფიზიკურს, არც სხვა რაიმე სახის დახმარებას… მე დღეს აქ რწმენის განსამტკიცებლად მოვედი.

ბოლო რამოდენიმე თვეა ვფიქრობ, რომ სიყვარული არ არსებობს…

რომ არ მოვსულიყავი, ალბათ ბევრიც არაფერი დაშავდებოდა, კიდევ ერთი იმედგაცრუებული და ხელმოცარული ადამიანი შეემატებოდა სამყაროს და ყველა სხვა ადამიანის ცხოვრება კი ჩვეული დინებით გაგრძელდებოდა, მაგრამ მე სიყვარულომანი ვარ! მე არ შემიძლია სიცოცხლის ფიზიკურად გაგრძელება რწმენის გარეშე – რწმენის, რომ სიყვარული არსებობს და რომ ის ატრიალებს დედამიწას!

დიახ, თქვენ მართალი ხართ, წითელ თმიანო გოგონავ, მარჯვნივ მესამე რიგში! დიახ, დაბადებიდან მეოცნებე ვარ! ყველაზე დიდი მეოცნებე, რასაც კი შეიძლება თქვენი ფანტაზია გასწვდეს!

ყოველ საღამოს ჩაძინებამდე ჩემი ოცნების სამყაროში მიმიხარია,  ხოლო ყოველ დილით გაღვიძებისას იმავე სამყაროდან გადმოსვლა ისე მიჭირს თითქოს სიცოცხლეს ვთმობდე!

დიახ, ჭაბუკო, ბოლო რიგში, თქვენც მართალი ხართ, ბავშვობაში ძალიან ბევრი ზღაპარი წამიკითხავს! რასაც არ ვკითხულობდი, მამიკო და დედიკო მიკითხავდნენ და მიყვებოდნენ.

ვისაც არ დაეზარა, ყველამ ჩემი სული ასაზრდოვა სიყვარულზე დაწერილი ზღაპრებით, სადაც მთავარი მოქმედი გმირები – უფლისწული და მზეთუნახავი – ბოლოს ტკბილად და ბედნიერად იცხოვრებდნენ.

სამწუხაროდ, “ჭირი – იქა და ლხინი – აქა”-ს შემდეგ რა ხდებოდა ისევე არავის უთქვამს, როგორც არავინ გვიყვება თუ რა ხდება ფილმებში ტიტრების შემდეგ, ან როგორც სიკვდილის შემდეგ სიცოცხლის არსებობას გვიმალავენ.

ახლა კი ჩემი ცხოვრების მეოთხედზე ვდგავარ და სიყვარულის აღარ მჯერა. Continue reading ანონიმურ სიყვარულომანთა კლუბი