სან ფრანცისკო: 14.11.2016

#Greenland

A photo posted by Learn 🙏 Love ♥ Travel✌️Write😇 (@belladore) on

თვითმფრინავში ვზივარ, გრენლანდიის თავზე მივფრინავ და ცრემლები ღაპაღუპით ჩამომდის. ბოლო დროს ემოციებთან კავშირს ვეღარ ვამყარებ. ვცდილობ გავაანალიზო, რა მჭირს. მგონი ასე მაშინ მემართება, როცა ყველაზე ბედნიერი ვარ. ამ დროს ვიწყებ ხოლმე საკუთარი ცხოვრების გამოტირებას.

*

ერთხელ Curious Apes-ის რედაქტორს იმეილი მივწერე:

“[…] მეშინია სიკვდილის. ყველა სირთულეს გავუძლებს რასაც ცხოვრება ჩემს მხარეს მოისვრის. ყველაფერს გარდა სიკვდილისა. ეს ჩემს სიკვდილზე კი არა, იმ ადამიანებზე უფროა, ვინც მიყვარს. მზაფრავს ის ყინულოვანი ფაქტი, რომ ერთ დღესაც ყველა მიმატოვებს და ეს შეიძლება დღეს მოხდეს, ან ერთ კვირაში. არ ვიცი, ამისთვის როგორ მოვემზადო.

ხანდახან ამაზე ფიქრი ცივს, რაციონალურს და მიუტევებელს მხდის. სხვა დროს კი თანაგრძნობით და ემოციებით ვივსები, ან გავშმაგდები ხოლმე და მზად ვარ ყველა პრობლემას შევებრძოლო. თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც უმწეოდ და უიმედოდ ვგრძნობ ხოლმე თავს, ცხოვრება კი ავტოპილოტზე მიექანება – ეს ის პერიოდებია, რომლებიც ყველაზე მეტად მძულს.

ყურადღების ხელოვნება (Mindfulness) წამის სრულად გაცნობიერებას გვასწავლის, მაგრამ რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს, რაღაცას არასწორად ვაკეთებ, ან რაღაცას გადავამეტე. ძალიან ხშირად სრულად ვაცნობიერებ იმას, რომ ვცოცხლობ და ყოველ ასეთ მომენტში შეძრწუნებული ვარ იმით, რომ უნდა მოვკვდე.

მე ვგლოვობ საკუთარ ცხოვრებას, მაშინ როცა ცოცხალი ვარ. მე ვზეიმობ საკუთარ ცხოვრებას, მაშინ როცა ვგლოვობ მას. […]”

*

People sleeping in the streets… 😭

A photo posted by Learn 🙏 Love ♥ Travel✌️Write😇 (@belladore) on

აეროპორტიდან BART-ით (Bay Area Rapid Transit) 9 დოლარად მოვედი და 16th Street Mission Street-ზე ამოვედი. პირველი შთაბეჭდილება არც ისე სასიამოვნო იყო. ქუჩები ბინძურია, მიწისქვეშებში შარდის სუნი დგას, უსახლკაროებს პირდაპირ ტროტუარზე სძინავთ, ყველაფერი მარიხუანის კვამლის სუნითაა გაჟღენთილი. როგორც ავტობუსის გაჩერებაზე თეთრკანიანმა გოგომ მითხრა, “ეს უბანი შედარებით ეთნიკურია, თუმცა საშიში არაა, რადგან აქ დიდი მოძრაობაა”. მერე რუკაზე ის ადგილები მაჩვენა, სადაც შეღამებულზე გავლას არ მირჩევს. მე სადაც ვრჩები, იმ უბანზე მითხრა, ძალიან სუფთა და ძვირიანი უბანია, მანდ ნუ შეგეშინდებაო. მართლაც ავტობუსით ძალიან ელეგანტურად მოვედი.

ვზივარ ჰოსტელის საერთო ოთახში, ახლახანს ვივახშმე, ტექ-მოწყობილობებს ვმუხტავ, სხვა მდგმურები ტრივიას თამაშობენ. სუფთა, კარგი, ახალგაზრდული ჰოსტელია.

რანაირი ხალხია… 👻 #california #sanfrancisco

A photo posted by Learn 🙏 Love ♥ Think ✌️Write😇 (@belladore) on

ყოველ 15 წუთში ერთხელ მახსენდება, რომ ყველა იმ ადგილიდან, რომელსაც სახლს ვეძახი, ძალიან შორს ვარ, რომ ასე შორს არასდროს ვყოფილვარ, და რომ სრულად საკუთარ თავზე ვარ დამოკიდებული. ეს როცა მახსენდება, ყოველ ჯერზე შიშისგან ხელისგულები მიოფლიანდება.

არ მჯერა, რომ ასე უეცრად, მოუმზადებლად, დავადე თავი და სან ფრანცისკოში ჩამოვედი. არასდროს არ ყოფილა ეს ქალაქი ჩემი საოცნებო ადგილი. არავითარი ტურისტული გეგმა არ მაქვს. მხოლოდ საქმიანი შეხვედრები მაქვს დაგეგმილი რამდენიმე ადამიანთან (რომელთაგანაც ზოგს სულაც მხოლოდ ტვიტერიდან ვიცნობ). ყველა მათგანთან შეხვედრისთვის განსაკუთრებულად მოვემზადე. რაც ყველაზე მთავარია, რის გამოც ჩამოვედი, იმ ტურს უნდა დავესწრო და სებასტიან მარშალი გავიცნო. ტურის მეორე დღეს რაღაც ექსკლუზიურ სპიკერების ვახშამზე დამპატიჟეს. იქ შეიძლება მაგარ ხალხს შევხვდე. მიხარია. ვზეიმობ. თავს არაქისის კარაქის ორცხობილის მირთმევის ნებაც კი დავრთე. :)

ახლაც არ მჯერა, როგორ მოვახდინე ეს ყველაფერი.

გადავწყვიტე აღარასოდეს ვიმოგზაურო

There is no place like home.

გადავწყვიტე აღარასოდეს ვიმოგზაურო.

ამიერიდან ყოველ ახალ ქალაქს საკუთარი სახლივით შევიყვარებ და იქ ისე დავფუძნდები, თითქოს აღარსად მაქვს წასასვლელი, იქამდე მაინც, სანამ ახალ ქალაქში მომიწევს გადანაცვლება.

ყოველ ახალ ქალაქში მოვაშენებ სახლს, და დავრგავ ხეს, და გავაკეთებ ცოტა სიკეთეს.

ყოველ ახალ ქალაქში ზუსტად ისე, როგორც მშობლიურში, ძილისწინ წიგნებს წავიკითხავ, ზოზინა საუზმეებს მივირთმევ და კვირაობით ვიზარმაცებ, თითქოს არსად მეჩქარებოდეს.

არც ბევრ ფოტოს გადავიღებ, რადგან მეცოდინება, რომ ყოველი ახალი ქალაქი ჩემი ქალაქია და ფოტოსურათები არ მჭირდება, რადგან ჩემი ქალაქები მუდამ ჩემთან ერთად იქნებიან. ჩემს ქალაქებში ისევ ყოველთვის დავბრუნდები. მაშინაც კი დავბრუნდები, როცა მეცოდინება, რომ აღარასოდეს დავბრუნდები. კი არ დავბრუნდები, არამედ სამუდამოდ იქ დავრჩები, რადგან ჩემდაუნებურად ვისწავლე, როგორ უნდა ვიყო სხვადასხვა ქალაქებში ერთდროულად.

ყოველ ახალ ადგილას შენობებს ჩავუვლი ისეთივე აღტაცებით, როგორც მშობლიურ ქალაქში ჩავუვლიდი და პირიქით, მშობლიური ქალაქით აღვტაცდები ისე, თითქოს აქ ადრე არასდროს ვყოფილვარ.

რადგანაც მე უკვე ვნახე ახალი ქალაქები. და ადამიანებიც და შენობებიც ყველგან თვისობრივად ისეთივენი იყვნენ, როგორიც სახლში.

საკვებიც თვისობრივად ისეთივე იყო, როგორიც სხვაგან.

მზეც ისეთივე იყო, ოდნავ მეტად ან ნაკლებად მწველი, მაგრამ მაინც ისეთივე.

ჰაერიც, წყალიც და ხეებიც ისეთივე ფუნქციას ასრულებდნენ.

ყველგან იმდენივე მეგობარი შევიძინე, რამდენიც მშობლიურ ქალაქში და ყველგან ისევე მარტო ვგრძნობდი თავს, როგორც ყოველთვის.

ნაცვლად იმისა, რომ გავმხდარიყავი დერვიში, სამყაროს მოქალაქე გავხდი.

გადავწყვიტე აღარასოდეს “ვიმოგზაურო”, რადგან მოგზაურობა თავის მოტყუება აღმოჩნდა. ჩვენ მგზავრებად ვიბადებით და მთელ ცხოვრებას მოგზაურობაში ვატარებთ.

ყველგან გზა არის.

მე ვეღარასოდეს დავბრუნდები სახლში,

რადგან არსად აღარ მაქვს სახლი,

რადგან ყველგან ჩემი სახლი ყოფილა.

There is no place like home.

Home film

20+ ვებგვერდი ევროპაში მოგზაურობის დასაგეგმად

ჩემი ვოიაჟების გამო გარკვეული ცოდნა დამიგროვდა მოგზაურობის დაგეგმვის შესახებ, განსაკუთრებით ევროპასთან დაკავშირებით. დღეს გთავაზობთ იმ ვებგვერდების და რესურსების სიას, რომლებიც მე ძალიან გამომადგა ყველა ჩემს მოგზაურობაში და დარწმუნებული ვარ თქვენც ისიამოვნებთ.

თუ თქვენ სხვა სასარგებლო რესურსებიც იცით, გთხოვთ კომენტარებში მომწეროთ და სიას განვაახლებ. ბედნიერ მგზავრობას გისურვებთ! :)

ჩემოდნის ჩალაგება:

travelschecklist.com

იაფი ავიაკომპანიები:

Pegasus Airlines – საქართველოდან გაღწევის ერთ-ერთი ყველაზე იაფი გზა. დაფრინავს თბილისის აეროპორტიდან.

Wizzair – იაფი ავიაკომპანია, რომელიც ქუთაისის აეროპორტიდან დაფრინავს.

Ryanair.com – ეკონომ-ფრენები. მართალია, საქართველოდან ჯერ არ დაფრინავს, მაგრამ დაფრინავს ბუდაპეშტიდან, სადაც wizzair-ით შეგიძლიათ გადაფრენა. ასევე შეგიძლიათ ეს ავიაკომპანია გამოიყენოთ ევროპაში სხვადასხვა ქვეყნებს შორის მოგზაურობისას

Transavia – დასავლეთ ევროპა

EasyJet – დასავლეთ ევროპა

Vueling.com – ძირითადად ესპანეთი და დასავლეთ ევროპა

საძიებო სისტემები:

Kayak.com/flights – სხვადასხვა ავიაკომპანიების ფასების შედარებისთვის. ეკონომ-ფრენები მგონი აქ არ იძებნება

checkmybus.com – თითქმის ყველა ავტობუსის კომპანიის საძიებო სისტემა

Goeuro.com – ასევე საძიებო სისტემაა ყველა სახის ტრანსპორტის

მატარებლები:

Deutsche Bahn – მატარებლით მოგზაურობა გერმანიიდან, გერმანიისკენ და გერმანიაში

NS.nl – მატარებლით მოგზაურობა ჰოლანდიიდან, ჰოლანდიისკენ და ჰოლანდიაში. აქ მატარებლით მგზავრობა საკმაოდ ძვირია, ამიტომ აჯობებს ჯგუფური ბილეთი შეიძინოთ. არსებობს ფეისბუქის ჯგუფები (მაგალითად, NS Group-tickets Amsterdam), სადაც 10-10 კაცი ერთიანდება და ერთად ყიდულობენ ბილეთებს.

Tren Italia – მატარებლით მოგზაურობა იტალიაში

ავტობუსები:

uk.megabus.com – ავტობუსის ხაზი რომელიც აერთებს ლონდონს, პარიზს, ამსტერდამს, ბრიუსელს და სხვა ევროპულ ქალაქებს…

Public Express – ბრემენი, გრონინგენი და ოლდენბურგი

FlixbusMeinFern Bus – გერმანული ავტობუსების კომპანია, რომელიც თითქმის ყველა დიდ ქალაქში დადის (ეს ორი ვებგვერდი ერთ კომპანიას ეკუთვნის.

Ouibus – იაფი და კომფორტული ავტობუსების კომპანია

Student Agency – ჩეხური იაფი ავტობუსების კომპანია

Terravision.eu – აეროპორტის ტრანსფერები ევროპის ზოგიერთ დიდ ქალაქში (ლონდონი, მანჩესტერი, რომი, ფლორენცია, მილანი, პალერმო, ტურინი, ამსტერდამი, მალტა, პორტო).

Eurolines – ავტობუსები მთელს ევროპაში [მოგვაწოდა თემუჩინმა]

სასტუმროები და ჰოსტელები:

Booking.com – როცა საქმე ახალ ქალაქში თავშესაფრის პოვნას ეხება, მე ყოველთვის ბუქინგ.ქომ-ს ვენდობი.

 

როგორ დამადეპორტეს მაკედონიიდან

კარგა ხანია ბლოგზე არაფერი დამიწერია, ამიტომ დღეს მოგიყვებით, როგორ დამადეპორტეს მაკედონიიდან.

zagreb airport checkin

სკოპიეში საქმიანი ვიზიტით წავედი. იქ ერთმა კომპანიამ შეხვედრაზე მიმიწვია და ბილეთები ფრანკფურტიდან სკოპიეშე და უკანვე ფრანკფურტისკენ მიყიდა. გეგმის მიხედვით, 3 დღე გავჩერდებოდი და შემდეგ ისევ ფრანკფურტში დავბრუნდებოდი.

ვიზაზე არც კი გვიფიქრია, რადგან ჰოლანდიის რეზიდენტობის მოწმობა მაქვს, რომელსაც დეკემბრამდე აქვს ვადა და მისი საშუალებით ევროპის შენგენის ზონებში უპრობლემოდ შევდივარ. კომპანიაში შეხვედრები და გაცნობები უკვე ჩანიშნული გვქონდა, ქალაქიც უნდა დამეთვალიერებინა, იმ რამდენიმე დღისთვის ბინაც მიქირავეს. თუმცა ყველაფერი ისე არ მოხდა, როგორც ჩაფიქრებული გვქონდა.

Prayroom
პირველად ვნახე აეროპორტში სალოცავი ოთახი :) მაკედონიის მოსახლეობის ერთი მესამედი მუსულმანია.

სკოპიეში, ზაგრების გავლით და გეგმის დარღვევით, ღამის 11 საათზე ჩავფრინდი. თვითმფრინავმა დაახლოებით 40 წუთი დაიგვიანა. ვიცოდი აეროპორტში კომპანიის მძღოლი მელოდებოდა და ძალიან მეშლებოდა ნერვები ამ დაგვიანების გამო. როცა პასპორტის კონტროლის პუნქტს მივაღწიე და პოლიციის ოფიცერს ჩემი პასპორტი და რეზიდენტის ბარათი გავუწოდე, მან სათვალის ზემოდან გადმომხედა, ხელი ამიქნია და მითხრა, რომ პრობლემა მაქვს. ჩემს გაოგნებულ სახე რომ დაინახა, დაამატა, რომ ეს რეზიდენტის ბარათი არ გამომადგება და ვიზა მჭირდება.

პირველი რაც თავში გამიელვა ის იყო, რომ სანამ მე ფრანკფურტიდან სკოპიეში ჩავფრინდი, ამასობაში ჰოლანდიის მთავრობამ სადღაც კომპიუტერში ღილაკს დააჭირა და ჩემი რეზიდენტის ბარათის მოქმედება შეზღუდა, ამ ოფიცერმა კი სადღაც სისტემაში დაინახა ეს გაუქმება.

Skopje didn’t welcome me very well.

Posted by Mariam Talakhadze on Tuesday, July 28, 2015

 

უცებ პანიკის შეტევა დამეწყო. თუ ჩემი რეზიდენტის ბარათი აღარ მუშაობდა, ეს იმას ნიშნავდა, რომ უკან ფრანკფურტშიც ვეღარ დავბრუნდებოდი და ამაღამვე საქართველოში დამადეპორტებდნენ. ამით ჩამეშლებოდა არა მხოლოდ სკოპიეში ვიზიტი, არამედ მომდევნო კვირებში პრაღა, ვენა, ბრატისლავა და ბუდაპეშტიც.

მე დავიწყე მტკიცება, რომ ეს მოწმობა იგივე ვიზაა, და ამ ბარათის საშუალებით უპრობლემოდ გადავადგილდები ყველგან, სადაც შენგენის ზონაა. პოლიციელმა მითხრა, რომ გავყოლოდი და სასაზღვრო პუნქტში წამიყვანა.

იქ ჩემი პასპორტი სადღაც ააორთქლეს, ვიღაცებს დაუძახეს, რაღაცები არკვიეს და ბოლოს გამომიცხადეს, რომ რადგან ჰოლანდიის დროებითი რეზიდენტი ვარ და არა მუდმივი, თან ამასთანავე საქართველოს პასპორტით ვმოგზაურობ, მათი კანონის თანახმად მაკედონიაში შესვლის უფლება პასპორტში ჩარტყმული ვიზის გარეშე არ მაქვს. შემდეგ შემატყობინეს, რომ რახან ქვეყანაში ვერ შემიშვებენ, მომდევნო დილით, 6 საათზე, იგივე ავიახაზებს უკან ფრანკფურტში გამაყოლებდნენ.

როცა მივხვდი, რომ ბარათში არ იყო პრობლემა და მხოლოდ მაკედონიის იდიოტურ კანონთან მქონდა საქმე, ოფიცერს ვთხოვე სადმე დარეკვის უფლება მოეცათ და იმ კომპანიის დირექტორს დავურეკე, ვინც მაკედონიაში მიმიწვია და სიტუაცია ავუხსენი.

დირექტორი გადაირია, ჯერ პოლიციელს ტელეფონზე ელაპარაკა კარგა ხანს, მერე კი ისევ მე: არ ინერვიულო, სადღაც გადავრეკ-გადმოვრეკავ და რამეს მოგიხერხებ და შემოგიშვებენო. შევთანხმდით, რომ ერთ საათში შევეხმიანებოდი.

პოლიციელმა რეზიდენტის ბარათი დამიბრუნა თუმცა პასპორტს ხვალ დილამდე შევინახავთო, მითხრა და მეორე სართულზე ამიყვანა, სადაც ერთ ჩაბნელებულ, ცარიელ დარბაზში ადგილი მიმიჩინა. Wifi-ს პაროლი მომცა და სკამებზე მიმითითა, აქ შეგიძლია გამოიძინოო.

ლოდინით თავმობეზრებული სკოპიეს აეროპორტში
ლოდინით თავმობეზრებული სკოპიეს აეროპორტში როგორც შემიძლია ვერთობი
სკოპიეში ყოფნისას ამ დარბაზში გავატარე დროის უმეტესი ნაწილი. მშობლიურივითაა :)
სკოპიეში ყოფნისას ამ დარბაზში გავატარე დროის უმეტესი ნაწილი. მშობლიურივითაა :)
რა თქმა უნდა სკამებზე მეძინა :) თავი ტომ ჰენკსი მეგონა.
რა თქმა უნდა სკამებზე მეძინა :) თავი ტომ ჰენკსი მგონია.

უკვე ღამის 1 საათი იყო. კომპანიის დირექტორი შიგადაშიგ მატყობინებდა, რომ საქმეში აეროპორტის დირექტორიც ჩარიეს და ვიღაცას სამინისტროდანაც დაარეკინეს, მაგრამ იმ საზღვრის პოლიციელმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა. მხოლოდ ის მოახერხეს, რომ 6 საათზე არ გამაბრუნეს და დრო მოიგეს, იმ იმედით, რომ იქნებ კიდევ რამე გაერკვიათ.

– Excuse me, miss, we have a small survey about our services in the airport… Would you mind filling it out?- Of…

Posted by Mariam Talakhadze on Wednesday, July 29, 2015

 

საბოლოოდ, დილის 11 საათისთვის განაჩენი გამომიტანეს, რომ არაფერი არ გამოვიდოდა. სწრაფი ვიზის აღებას მინიმუმ 2 დღე სჭირდებოდა და კომპანიამ მითხრა, ორი დღე აეროპორტში ნაღდად არ გაყურყუტებთო. უკან დასაბრუნებელი ბილეთი თვითონ ამიღეს. ამჯერად ლუბლიანას გავლით მომიწევდა ფრენა.

საბოლოო ჯამში, ისე გამოვიდა, რომ 24 საათის განმავლობაში 4 სხვადასხვა ქვეყნის (ფრანკფურტის, ზაგრების, სკოპიეს და ლუბლიანას) აეროპორტებს ვეწვიე, თანაც სრულიად უშედეგოდ.

lovenia airport checkin

მაკედონიის კანონი რომ ალოგიკურია, ამას კამათი საერთოდ არ სჭირდება.

თუკი იმ ქვეყნის რეზიდენტი ხარ, რომელში შესასვლელი ვიზა მეორე ქვეყანაშიც დაშვებულია, რატომ არ უნდა გიშვებდეს ეს მეორე ქვეყანა თავისთან? რა მნიშვნელობა აქვს იმ პირველ ქვეყანაში მუდმივად ცხოვრობ თუ დროებით, როცა შენს საცხოვრებელ მოწმობას კიდევ 4 თვე აქვს ვადა?

ან თუ გავითვალისწინებთ მაკედონიის 33%-იან უმუშევრობის დონეს, კორუფციას, ინფლაციას და მთლიან შიდა პროდუქტს, რა მიზეზით უნდა მინდოდეს მაკედონიაში არალეგალურად დარჩენა, როდესაც ჰოლანდიაში ლეგალურად ცხოვრება შემიძლია?

თუმცა სავიზო კანონები ლოგიკას იშვიათად ემორჩილება ხოლმე. ამიტომ ამ ამბიდან ძირითადი გაკვეთილი ის არის, რომ ახლა უკვე ყოველთვის, როცა ახალი ქვეყნის მონახულებას გადავწყვეტ, ყურადღება უნდა მივაქციო სავიზო რეჟიმის განაცხადში შემდეგ ტერმინებს შორის განსხვავებას: “ვიზა”, მუდმივი მაცხოვრებელი და დროებითი მაცხოვრებელი.

საერთო ჯამში, მთელი ამ თავგადასავლის განმავლობაში, მხოლოდ 10 წუთის განმავლობაში ვინერვიულე, დანარჩენ დროს სიტუაციის კომიკურობაზე უფრო მეცინებოდა. “ასეთი გაუგებრობები ბევრმა მოგზაურობამ იცისო”, მომწერეს და თანაც – first time for everything. :)

მოგზაურობა იტალიაში: დღე პირველი

აინდჰოვენის აეროპორტი ©
აინდჰოვენის აეროპორტი ©

დილის 7-ის ნახევარზე ავდექი, გამოსაფხიზლებლად აზიდვები გავაკეთე და სადგურისკენ გავეშურე.

წინ 8 დღიანი მოგზაურობა მელის იტალიაში. ყოველთვის ვცდილობ წინასწარ მოლოდინები არ შევიქმნა ხოლმე, მაგრამ იტალიას ვერაფერს ვშველი. ლიზ გილბერტის გადამკიდე, გარკვეული მოლოდინები მაქვს უკვე.

გილბერტი პირველივე აბზაცში რომ არ მეხსენებინა, არაფერი გამოვიდოდა. მისი მემუარები – Eat Pray Love – ჩემი შთაგონების წყარო იყო ბოლო 2 წლის მანძილზე. ვისაც წიგნი არ წაგიკითხავთ, ფილმი მაინც გეცოდინებათ, ჯულია რობერტსის მონაწილეობით (წიგნი ათასჯერ ჯობია, რა თქმა უნდა). ვიღაცისთვის ეს წიგნი მორიგი chick-flick-ია, ჩემზე კი დიდი გავლენა მოახდინა და სხვადასხვა ნაწილები სხვადასხვა დროს რამდენჯერმე გადავიკითხე.

როცა ეს წიგნი პირველად ჩამივარდა ხელში, მასში ყველაფერი აღმოვაჩინე, რაც იმ დროს მჭირდებოდა. შემდეგ მისი გაგრძელება, Committed წავიკითხე, და აქაც იგივე განმეორდა. ლიზის ფეისბუქის გვერდის სიახლეებიც გამოწერილი მაქვს და მის პოსტებში ყოველდღე ვპოულობ შთაგონებას, გამხნევებას, სამყაროს ახლებურ ხედვას.

როცა Eat Pray Love აღარ მეყო, მისი Spin-off-ს გადავწვდი. Un Amico Italiano ლიზის იტალიელი მეგობრის, ლუკა სპაგეტის საავტორო წიგნია. ლუკა სპაგეტი Eat Pray Love-ში იტალიის ნაწილის ერთ-ერთი გამორჩეული პერსონაჟია და შესაბამისად მის წიგნში უმეტესად რომის, იტალიის და ლიზთან მეგობრობის შესახებ არის მოთხრობილი. Un Amico Italiano “Eat Pray Love”-ის და იტალიის ფანებისთვის აუცილებელი საკითხავია, ისე კი, როგორც დამოუკიდებელი ნაწარმოები, დიდ შთაბეჭდილებას ვერ ახდენს.

ამ პოსტების სერიაში ბევრჯერ შეგხვდებათ პარალელები Eat Pray Love-თან და უბრალოდ შეეცადეთ, ყურადღება არ მიაქციოთ.

ერთი სიტყვით, ამ ორი წიგნით, რამდენიმე ჰოლივუდის ფილმით (“გლადიატორი”?) და რა თქმა უნდა, ძველი, სკოლის დროინდელი ისტორიის გაკვეთილებით, გარკვეული მოლოდინები მქონდა. ბარსელონასგან განსხვავებით, რომლისგანაც მართლა არაფერს მოველოდი, რომის მიმართ ძალაუნებურად მეტი მოთხოვნა გამიჩნდა.

თუმცა მაინც ვცდილობ ეს მოლოდინები ჩავახშო და უბრალოდ დავისვენო. წინა თვეები თავიდან ბოლომდე სწავლას დავუთმე და ახლა ცოტა ხნით გონების გათიშვა მესაჭიროება. ფრენის წინ ყოველთვის ვნერვიულობ ხოლმე. მთავარია ყოველდღე გავაკეთო ჩანაწერები. It’s all good.

* * *

At Eindhoven Airport
აინდჰოვენის აეროპორტში – აფრენამდე
At Ciampino
ჩამპინოს აეროპორტში – დაფრენის შემდეგ

ჩამპინოს (Ciampino) აეროპორტში მშვიდობით ჩამოვფრინდი. დაჯდომისას თვითმფრინავი ცოტათი შეირყა, მაგრამ ცხადია კატასტროფას გადავრჩით. ავტობუსს ველოდები და ხალხს ვაკვირდები.

მომწონს იტალიური ენა, ყურს სასიამოვნოდ ხვდება ყოველი სიტყვის გაწელილი ბოლო მარცვალი. და იტალიელი ბიჭები?! ჰოლანდიელებს ვაქებდი მთელი 6 თვე, მაგრამ იტალიელებს სხვა ეშხი ჰქონიათ. ლიზი მართალი იყო Eat Pray Love-ში, როგორც იტალიური ენის, ისე – იტალიელი ბიჭების შესახებ. დღეს არანაირი გეგმა არ მაქვს, უბრალოდ სასეირნოდ წავალ, ქუჩებში ვიბოდიალებ. სადილად კარბონარას ან რამე უკეთესს შევჭამ; 10 000 ნაბიჯს გავივლი და სახლში მალევე დავბრუნდები.

ყველა ვიტრინაში ჩემს გამოსახულებას ვაკვირდები და მიკვირს, როგორ მცვლის მოგზაურობა. ახლა ბევრად უფრო ბედნიერი და შთაგონებული სახე მაქვს. დაღლილი, გაცრეცილი – მაგრამ საშინლად ბედნიერი.

At Rome
რომში

უფრო მეტი უნდა ვიმოგზაურო. თავს ყველგან ისე ვგრძნობ, როგორც საკუთარ სახლში. მოგზაურობა არის ჩემი სახლი და ჩემი ადრენალინი.

* * *

არაფრის თავი აღარ მაქვს, მშია! წესით ნახევარ საათიან რიგში ორ საათიანი დგომის შემდეგ როგორც იქნა, ავტობუსში აღმოვჩნდი და რომისკენ მიმავალ გზას დავადექი. ამასობაში რამდენიმე იტალიური სიტყვა ავითვისე, მათ შორის – Ferma – რაც კონტექსტურად ნიშნავს, “შეჩერდით”, “მოითმინეთ”, “დამშვიდდით”, “დაწყნარდით”.

ამ ქვეყანაში მხიარულება მელის! :)

ხედი ჩემი ჰოსტელის ფანჯრიდან
ხედი ჩემი ჰოსტელის ფანჯრიდან

* * *

ზუსტად როგორც ლიზი წერდა თავის წიგნში, მეც ასე დამემართა: ჩემი პირველი ვახშამი რომში დიდი არაფერი იყო.

Antipasti
Crostino Salmone

 

ტირამისუ
ტირამისუ

აპეტაიზერად ორაგულის ბრუსკეტა, ძირითად კერძად სალათი Primavera, Insalata Mista შევარჩიე, დესერტად ტირამისუ, ხოლო დასასრულს – როგორც ჭეშმარიტ იტალიელებს სჩვევიათ – ლიმონჩელო დავაყოლე. ლიმონჩელო ზუსტად ის “ჯადოსნური” სასმელია, რომელზეც ლიზი წერდა, და რომელიც უცებ გთენთავს და კიდევ უფრო მეტად გაშიებს. დაღლილ-დაქანცულს მეც უცებ მეკიდება, ამიტომ რესტორანში ანგარიშს ვასწორებ და ნელ-ნელა ჩემი ჰოსტელისკენ ვიღებ გეზს.

ქუჩაში მიმავალი, კმაყოფილი და ბედნიერი ნელ-ნელა ვაცნობიერებ, რომ – რომში ვარ!

მე რომში ვარ!
სრულიად მარტოდ მარტო – რომში!
თავისუფალი ყველასგან და ყველაფრისგან! გამოცდები, ვალდებულებები და დედლაინები უკან დარჩა, წინ მხოლოდ სასიამოვნო მოვლენები და შთაბეჭდილებები მელის!
საითაც გული გამიწევს, შემიძლია თამამად გავეშურო! შემიძლია მზეს მივეფიცხო, ბევრი ვისეირნო! თუ მომინდება, უბრალოდ პარკში ჩამოვჯდე და წიგნი წავიკითხო – არავის წინაშე ვალდებული არ ვარ, ეს დრო “ეფექტიანად” გამოვიყენო.

ასეც ვიზამ!

სადმე ჯანდაბაში გადავკარგავ ბოლო ხანებში დაგროვილ, სტრესის შედეგად გაჩენილ ნაოჭებს, დიდ ღიმილს ავიფარებ სახეზე და ქვეყნიერების სანახავად გავეშურები.

ახლა და აქ, მსოფლიოს ამ მარადიულ ქალაქში, ხელახლა ვიპოვი საკუთარ თავს, აღვიდგენ შინაგან წონასწორობას და, ბოლოს და ბოლოს, გავიგებ მნიშვნელობას ფრაზისა – Dolce Vita!

DolceVita