Tag Archives: იტალია

მოგზაურობა იტალიაში: დღე მესამე

როცა ხარ რომში, გვიან გაიღვიძე და ჰოსტელის ნომერშიც შენს გარდა არავინაა, შეგიძლია გაერთო თამაშით "დღეს რა ჩავიცვა?"

როცა ხარ რომში, გვიან გაიღვიძე და ჰოსტელის ნომერშიც შენს გარდა არავინაა, შეგიძლია გაერთო თამაშით “დღეს რა ჩავიცვა?”

დღეს მეტროში ჩავედი. ჭრელად მოხატული მატარებელი შემხვდა. ან როგორ ახერხებენ ასე “გაქცეული” მატარებლის მოხატვას?! ალბათ სადმე უსაფრდებიან, აქ რაღაც სხვა ამბავი იქნება. :)

მეტროთი ერთჯერადი მგზავრობა 1.5 ევრო ღირს და 100 წუთის განმავლობაში შეგიძლია ბილეთის გამოყენება. ვაგონები სუფთა და მოწესრიგებულია. არც მათხოვრები არიან და არც მომღერალი “ნასკის” გამყიდველები. ხალხიც ნორმალურად გამოიყურება.

რომში მხოლოდ ორი მეტროს ხაზია – A (წითელი) და B (ლურჯი). ლურჯი ხაზი ჩემი ჰოსტელიდან კოლიზეუმისკენ მიდის, წითელი კი ვატიკანისკენ. დღეს ლურჯ ხაზზე ვჯდები. გეგმაში კოლიზეუმი და “დიდი ცირკი” მაქვს. ასევე ვფიქრობ, ESN-ის რომის ოფისს მივადგე და გავარკვიო, შაბათ-კვირას მართლა მიდიან თუ არა ექსკურსიაზე. ESN-ი ერასმუსის სტუდენტების ქსელია და ოფისი ევროპის ყველა დიდ ქალაქში აქვთ. თუ მართლა შედგა ეს ექსკურსია, ESN-ის წევრობა მშვენივრად გამომადგება.

* * *

P1060462

ვიღაც კაცმა კოლიზეუმის შესასვლელთან მკითხა: “თქვენ ჰოლანდიელი ხართ?” რა თქმა უნდა უარით გავისტუმრე, მაგრამ გულში ჩუმად ისე გამიხარდა, კინაღამ ჩავეხუტე. წარმოდგენა არ მაქვს, რატომ მიმიღო ჰოლანდიელად.

სელფის ჯოხები აკრძალულია :)

სელფის ჯოხები აკრძალულია :)

კოლიზეუმში შევდივარ. აქ სამი სართულია, საიდანაც მხოლოდ ორია ღია ჩემნაირი ტურისტებისთვის, ვისაც გიდების გარეშე, თავის ნებაზე ბოდიალი უყვარს. მესამე – მიწის ქვეშა სართული, სადაც სცენის ქვეშა კატაკომბებია განთავსებული, მხოლოდ ტურისტული ჯგუფებისთვის არის ღია. ჯგუფში მოხვედრა და გიდის დაქირავება დამატებითი თანხა ღირს, ამიტომ მე ამ შესაძლებლობას ყოველთვის გვერდს ვუვლი.

კოლიზეუმმა ჯერ კიდევ გუშინ მომხიბლა, გარედან რომ შევავლე თვალი, მაგრამ შიგნიდან კიდევ უფრო შთამბეჭდავია. ვკითხულობ კედლებზე გაკეთებულ წარწერებს, შენობის ისტორიას რომ ყვებიან, და ჩემს თვალწინ მთელი რომის წარსული ცოცხლდება.

კოლიზეუმის შესახებ არ ვიცოდი:

  • რომ სიტყვა “არენა” ლათინური Harena-დან მოდის, რაც ქვიშას ნიშნავს;
  • კოლიზეუმის არენა ხის ყოფილა (ქვიშით დაფარული) და მის ქვეშ სხვადასხვა ოთახები და სათავსოები იყო (დღეს არენა აღარ არის შემორჩენილი ამიტომ ეს ქვედა სართული კარგად ჩანს).

P1060474

  • ამ იატაკქვეშა კატაკომბებში სხვადასხვა სახის ამწე-მოწყობილობები, წყლის დინების მისამართი არხები და სიმძიმის ასაწევ-დასაწევი სხვადასხვა მექანიზმები იყო მოთავსებული. ზოგ საკანში გარეული ცხოველები იყვნენ დამწყვდეული, რათა საჭიროებისამებრ შეძლებოდათ მათი არენაზე შერეკვა.

PANO_20150416_114932 PANO_20150416_120002

შიგნით რამდენიმე საათი გავატარე. 2 დღიანი ბილეთი რომელიც გუშინ შევიძინე, რომის ფორუმებს და კოლიზეუმს მოიცავს. დღეს მხოლოდ კოლიზეუმი და “დიდი ცირკი” მაქვს პროგრამაში, ასე რომ ვცდილობ მაქსიმალურად ვისიამოვნო. ჩემი მობილურის კამერის დაფარული შესაძლებლობები აღმოვაჩინე და ფოტოსესიაც მოვაწყვე, რომლიდანაც მხოლოდ ერთი ფოტო მომწონს..

Colloseum from the inside. Did you know the arena was wooden and there were catacombs undernearth?… #romanholiday #rome #traveldiary

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

P1060487

კოლიზეუმიდან მაქსიმუსის ცირკამდე ფეხით 15-20 წუთში მიხვალთ. ის ავენტინის და პალატინის ბორცვებს შორის მდებარეობს. თუმცა, დიდმა ცირკმა იმედი გამიცრუა. დღეს მის ადგილას პატარა ნანგრევები და ერთი უბრალო მინდორია შემორჩენილი, სადაც რომაელი ბიჭუნები და გოგონები ფეხბურთს თამაშობენ. ნანგრევები რესტავრაციაშია და ბევრი ვერაფერი დავინახე. სს ადგილი დაახლოებით მე-6 საუკუნიდან მოყოლებული პირველადი დანიშნულებით აღარ გამოიყენება. დაუჯერებელია იმის წარმოდგენა, რომ აქ ოდესღაც ეტლებით რბოლა და მთელი რომის იმპერიაში პოპულარული სხვადასხვა გასართობი თამაშები იმართებოდა. თუმცა, ავენტინის ბორცვიდან თუ გადაიხედავთ, პალატინის ბორცვზე შემომდგარ რომაულ ფორუმებს დაინახავთ, რომლებიც ცირკს ამაყად გადმოჰყურებენ და ეს სანახაობა მართლაც ღირს კოლიზეუმიდან 20 წუთიან გასეირნებად.

აქედან ის პატარა “სოფელიც” ჩანს, სადაც ლეგენდის თანახმად ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მეშვიდე საუკუნეში რომულუსი ცხოვრობდა.

რომის საძირკველთან ვდგავარ.

from coloseum to circus maximus

მაქსიმუსის ცირკი

P1060491

* * *

მთელი რომი ვარდისფრად ყვავის

მთელი რომი ვარდისფრად ყვავის

გადავწყვიტე sapienza-ს უნივერსიტეტში ფეხით წავსულიყავი. საპიენცას უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი ვია დელ კასტრო ლაურენციანოს 9 ნომერში მდებარეობს, რაც ტერმინის მატარებლის სადგურიდან 20 წუთის ხოლო ჩემი ჰოსტელიდან 30 წუთის სავალზეა, და აქ ESN-ის ოფისია განთავსებული.

IMG_20150416_151750

ESN-ის ოფისში ძალიან თბილად მიმიღეს, თან გაუკვირდათ, რომ მივაკითხე. როგორც ჩანს ამ ქსელის წევრობის პრივილეგიას არც ისე ბევრი სტუდენტი იყენებს. უამრავი რჩევა მომცეს და შემპირდნენ, თუ შაბათ-კვირას ექსკურსია გაიმართებოდა, აუცილებლად შემატყობინებდნენ. თუმცა ამის იმედზე ნუ იქნებიო. სხვა ადგილები იმასწავლეს, რომელთა ნახვაც დამოუკიდებლად შემიძლია. მაგალითად რომიდან ჩრდილოეთით დიდი ტბა ყოფილა, და მის გარშემო სამი ლამაზი სოფელი. მატარებლის ბილეთი 3 ევრომდე ღირსო. მგონი წავალ მანდ.

* * *

Uch better lumch than yesterday #lasagna

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ცირკის მახლობლად პატარა სასადილო ვიპოვე და ლანჩად ლაზანია მივირთვი.

არ მომწონს იტალიური საჭმელი. არც პასტა მომწონს, არც პიცა. ჯერ კიდევ ვეძებ რამე კერძს რაც თავბრუს დამახვევს და ვერ ვპოულობ. მხოლოდ ნაყინი მომწონს. დღეში სამჯერ შემიძლია ვჭამო, მაგრამ მხოლოდ ერთხელ ვჭამ. გემოს საგულდაგულოდ ვარჩევ და ყოველთვის ერთ ბურთულას ვყიდულობ. აქაც ვერ ვღალატობ ჯანსაღ ცხოვრებას. მომწონს, რომ ბევრს დავდივარ ფეხით.

ხანდახან მარტოობის საშინელი განცდა მეუფლება. ვაანალიზებ საკუთარ თავს, და იმას, თუ როგორ მიჭირს ადამიანებთან დამეგობრება და ბოლომდე გახსნა. და თუ ვინმესთან გავიხსნები, მერე როგორ მიჭირს “ვადაგასული” ურთიერთობების ჩამოცილება. ვფიქრობ იმაზე, თუ როგორ მეპარება ადამიანებში ეჭვი ყოველთვის და როგორ ვერ ვენდობი ადამიანებს. ვცდილობ, გარკვეულ შეკითხვებზე პასუხები ვიპოვო. დრო ბევრი მაქვს და არ მეჩქარება. ყველა დღე ჩემია.

რაც მთავარია, მიუხედავად ყველაფრისა, ბედნიერი ვარ. ეს ბედნიერება უეცრად მოზღვავებული მხიარულება არ არის. არც რამეთი აღტაცება და წუთიერი აღმაფრენაა. შედარებით მარტოსული, ჩუმი, დამოუკიდებელი და მეტისმეტად ბევრი რამის ტევადი კმაყოფილებაა.

IMG_20150416_132206

მოგზაურობა იტალიაში: დღე პირველი

აინდჰოვენის აეროპორტი ©

აინდჰოვენის აეროპორტი ©

დილის 7-ის ნახევარზე ავდექი, გამოსაფხიზლებლად აზიდვები გავაკეთე და სადგურისკენ გავეშურე.

წინ 8 დღიანი მოგზაურობა მელის იტალიაში. ყოველთვის ვცდილობ წინასწარ მოლოდინები არ შევიქმნა ხოლმე, მაგრამ იტალიას ვერაფერს ვშველი. ლიზ გილბერტის გადამკიდე, გარკვეული მოლოდინები მაქვს უკვე.

გილბერტი პირველივე აბზაცში რომ არ მეხსენებინა, არაფერი გამოვიდოდა. მისი მემუარები – Eat Pray Love – ჩემი შთაგონების წყარო იყო ბოლო 2 წლის მანძილზე. ვისაც წიგნი არ წაგიკითხავთ, ფილმი მაინც გეცოდინებათ, ჯულია რობერტსის მონაწილეობით (წიგნი ათასჯერ ჯობია, რა თქმა უნდა). ვიღაცისთვის ეს წიგნი მორიგი chick-flick-ია, ჩემზე კი დიდი გავლენა მოახდინა და სხვადასხვა ნაწილები სხვადასხვა დროს რამდენჯერმე გადავიკითხე.

როცა ეს წიგნი პირველად ჩამივარდა ხელში, მასში ყველაფერი აღმოვაჩინე, რაც იმ დროს მჭირდებოდა. შემდეგ მისი გაგრძელება, Committed წავიკითხე, და აქაც იგივე განმეორდა. ლიზის ფეისბუქის გვერდის სიახლეებიც გამოწერილი მაქვს და მის პოსტებში ყოველდღე ვპოულობ შთაგონებას, გამხნევებას, სამყაროს ახლებურ ხედვას.

როცა Eat Pray Love აღარ მეყო, მისი Spin-off-ს გადავწვდი. Un Amico Italiano ლიზის იტალიელი მეგობრის, ლუკა სპაგეტის საავტორო წიგნია. ლუკა სპაგეტი Eat Pray Love-ში იტალიის ნაწილის ერთ-ერთი გამორჩეული პერსონაჟია და შესაბამისად მის წიგნში უმეტესად რომის, იტალიის და ლიზთან მეგობრობის შესახებ არის მოთხრობილი. Un Amico Italiano “Eat Pray Love”-ის და იტალიის ფანებისთვის აუცილებელი საკითხავია, ისე კი, როგორც დამოუკიდებელი ნაწარმოები, დიდ შთაბეჭდილებას ვერ ახდენს.

ამ პოსტების სერიაში ბევრჯერ შეგხვდებათ პარალელები Eat Pray Love-თან და უბრალოდ შეეცადეთ, ყურადღება არ მიაქციოთ.

ერთი სიტყვით, ამ ორი წიგნით, რამდენიმე ჰოლივუდის ფილმით (“გლადიატორი”?) და რა თქმა უნდა, ძველი, სკოლის დროინდელი ისტორიის გაკვეთილებით, გარკვეული მოლოდინები მქონდა. ბარსელონასგან განსხვავებით, რომლისგანაც მართლა არაფერს მოველოდი, რომის მიმართ ძალაუნებურად მეტი მოთხოვნა გამიჩნდა.

თუმცა მაინც ვცდილობ ეს მოლოდინები ჩავახშო და უბრალოდ დავისვენო. წინა თვეები თავიდან ბოლომდე სწავლას დავუთმე და ახლა ცოტა ხნით გონების გათიშვა მესაჭიროება. ფრენის წინ ყოველთვის ვნერვიულობ ხოლმე. მთავარია ყოველდღე გავაკეთო ჩანაწერები. It’s all good.

* * *

At Eindhoven Airport

აინდჰოვენის აეროპორტში – აფრენამდე

At Ciampino

ჩამპინოს აეროპორტში – დაფრენის შემდეგ

ჩამპინოს (Ciampino) აეროპორტში მშვიდობით ჩამოვფრინდი. დაჯდომისას თვითმფრინავი ცოტათი შეირყა, მაგრამ ცხადია კატასტროფას გადავრჩით. ავტობუსს ველოდები და ხალხს ვაკვირდები.

მომწონს იტალიური ენა, ყურს სასიამოვნოდ ხვდება ყოველი სიტყვის გაწელილი ბოლო მარცვალი. და იტალიელი ბიჭები?! ჰოლანდიელებს ვაქებდი მთელი 6 თვე, მაგრამ იტალიელებს სხვა ეშხი ჰქონიათ. ლიზი მართალი იყო Eat Pray Love-ში, როგორც იტალიური ენის, ისე – იტალიელი ბიჭების შესახებ. დღეს არანაირი გეგმა არ მაქვს, უბრალოდ სასეირნოდ წავალ, ქუჩებში ვიბოდიალებ. სადილად კარბონარას ან რამე უკეთესს შევჭამ; 10 000 ნაბიჯს გავივლი და სახლში მალევე დავბრუნდები.

ყველა ვიტრინაში ჩემს გამოსახულებას ვაკვირდები და მიკვირს, როგორ მცვლის მოგზაურობა. ახლა ბევრად უფრო ბედნიერი და შთაგონებული სახე მაქვს. დაღლილი, გაცრეცილი – მაგრამ საშინლად ბედნიერი.

At Rome

რომში

უფრო მეტი უნდა ვიმოგზაურო. თავს ყველგან ისე ვგრძნობ, როგორც საკუთარ სახლში. მოგზაურობა არის ჩემი სახლი და ჩემი ადრენალინი.

* * *

არაფრის თავი აღარ მაქვს, მშია! წესით ნახევარ საათიან რიგში ორ საათიანი დგომის შემდეგ როგორც იქნა, ავტობუსში აღმოვჩნდი და რომისკენ მიმავალ გზას დავადექი. ამასობაში რამდენიმე იტალიური სიტყვა ავითვისე, მათ შორის – Ferma – რაც კონტექსტურად ნიშნავს, “შეჩერდით”, “მოითმინეთ”, “დამშვიდდით”, “დაწყნარდით”.

ამ ქვეყანაში მხიარულება მელის! :)

ხედი ჩემი ჰოსტელის ფანჯრიდან

ხედი ჩემი ჰოსტელის ფანჯრიდან

* * *

ზუსტად როგორც ლიზი წერდა თავის წიგნში, მეც ასე დამემართა: ჩემი პირველი ვახშამი რომში დიდი არაფერი იყო.

Antipasti

Crostino Salmone

 

ტირამისუ

ტირამისუ

აპეტაიზერად ორაგულის ბრუსკეტა, ძირითად კერძად სალათი Primavera, Insalata Mista შევარჩიე, დესერტად ტირამისუ, ხოლო დასასრულს – როგორც ჭეშმარიტ იტალიელებს სჩვევიათ – ლიმონჩელო დავაყოლე. ლიმონჩელო ზუსტად ის “ჯადოსნური” სასმელია, რომელზეც ლიზი წერდა, და რომელიც უცებ გთენთავს და კიდევ უფრო მეტად გაშიებს. დაღლილ-დაქანცულს მეც უცებ მეკიდება, ამიტომ რესტორანში ანგარიშს ვასწორებ და ნელ-ნელა ჩემი ჰოსტელისკენ ვიღებ გეზს.

ქუჩაში მიმავალი, კმაყოფილი და ბედნიერი ნელ-ნელა ვაცნობიერებ, რომ – რომში ვარ!

მე რომში ვარ!
სრულიად მარტოდ მარტო – რომში!
თავისუფალი ყველასგან და ყველაფრისგან! გამოცდები, ვალდებულებები და დედლაინები უკან დარჩა, წინ მხოლოდ სასიამოვნო მოვლენები და შთაბეჭდილებები მელის!
საითაც გული გამიწევს, შემიძლია თამამად გავეშურო! შემიძლია მზეს მივეფიცხო, ბევრი ვისეირნო! თუ მომინდება, უბრალოდ პარკში ჩამოვჯდე და წიგნი წავიკითხო – არავის წინაშე ვალდებული არ ვარ, ეს დრო “ეფექტიანად” გამოვიყენო.

ასეც ვიზამ!

სადმე ჯანდაბაში გადავკარგავ ბოლო ხანებში დაგროვილ, სტრესის შედეგად გაჩენილ ნაოჭებს, დიდ ღიმილს ავიფარებ სახეზე და ქვეყნიერების სანახავად გავეშურები.

ახლა და აქ, მსოფლიოს ამ მარადიულ ქალაქში, ხელახლა ვიპოვი საკუთარ თავს, აღვიდგენ შინაგან წონასწორობას და, ბოლოს და ბოლოს, გავიგებ მნიშვნელობას ფრაზისა – Dolce Vita!

DolceVita