უწონადობაში გამომეღვიძა

უწონადობაში გამომეღვიძა.

თითქოს ქვეშ სავარძელი გაქრა და ერთი წამით ჰაერში დავრჩი. თვითმფრინავმა მკვეთრად დაკარგა სიმაღლე. სალონში ჩოჩქოლი ატყდა. ჭერზე თავის მირტყმისგან ალბათ უსაფრთხოების ქამარმა მიხსნა.

“მგონი ვვარდებით…” გავიფიქრე და ამ დროს რამდენიმე ძლიერმა ბიძგმა თვითმფრინავი ჯერ მარჯვნივ გადააგდო, შემდეგ მარცხნივ. მგზავრებმა კივილი დაიწყეს. სტიუარდესამ მიკროფონში შეშფოთებული ხმით გამოაცხადა, ღვედები შეგვეკრა და ადგილებზე დავრჩენილიყავით. თვითმფრინავი განაგრძნობდა მოურჯულებელი კვიცივით ხტომას ზემოთ და ქვემოთ.

უკნიდან მომესმა ვიღაც კაცის განწირული ღაღადი: “ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

ილუმინატორში სრული სიბნელე ჩამოწოლილიყო. თვითმფრინავის მარჯვენა ფრთა ძლიერი ქარისგან ფოთოლივით ფარფატებდა. საკუთარი სხეულის სიმძიმის ცენტრს ხან სალონის მარცხენა მხარეს ვგრძნობდი, ხან მარჯვენაზე. სულაც არ იყო ეს კარგის ნიშანი.

მარჯვნივ სლავი გოგო მეჯდა, რომელიც ისტერიულად დაიწყო პირჯვრის გადაწერა და ტირილი. მარცხნივ სრულიად გაფითრებული ქართველი ბიჭი სასოწარკვეთილი ეძებდა სავარძლის ქვეშ მოთავსებულ უსაფრთხოების ჟილეტს.

“გადავრჩებით” გამიელვა თავში და თან ძლიერი ბიძგისგან ლამის სკამიდან გადავვარდი. ისევ ქამარმა მიხსნა. ტურბულენციაში მრავალჯერ მოვყოლილვარ, მაგრამ ეს ათჯერ უფრო ძლიერი იყო. თვითმფრინავი გიჟივით დახტოდა, თითქოს პილოტმა მართვა დაკარგა.

air-turbulence-graphic

“ნჯღრევაი საკვირველი…” გამეღიმა. ძრავის ბღუილს ვუსმენდი და საკუთარი სიმძიმის ცენტრის ცვლილებას ვაკვირდებოდი.

“სად არის დედამიწა?”

მეჩვენებოდა, რომ სიმაღლეს ძალიან სწრაფად ვკარგავდით. კივილი და ტირილის ხმები სალონში არ წყდებოდა. ვიღაც გოგო წამოდგა და სტიუარდესებისკენ მოძრაობა დაიწყო, თან აქეთ იქით აწყდებოდა და პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული. ალბათ გული აერია.
თვითმფრინავმა კუდი ოდნავ აწია და დაშვება დაიწყო. ბიძგები არ წყდებოდა.
მთელი გონება მოვიკრიბე და წინა სკამის საზურგეზე ვკონცენტრირდი.
“ნუთუ დღეს მოვკვდები?”
უეცრად საშინლად დამცხა.
სალონში სხვებს გადავხედე. ყველას სახეებზე ეწერა, რასაც ფიქრობდნენ. ისინი უკვე მკვდრები იყვნენ.

“ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

არაფერს ვგრძნობდი, გარდა პატარა სინანულისა, რომ დედას და მამას ძალიან დაწყდებათ გული.

რაზე მინდოდა მეფიქრა? რა ფიქრები და მოგონებები უნდა შემერჩია ჩემი სიცოცხლის ბოლო წუთებისთვის?

ჩემს კვლევას ვერავინ დაამთავრებს… ნეტავ ვინმეს მოუვიდეს იგივე იდეა… ჩემი წიგნიც დაუმთავრებელი რჩება, და კიდევ რამდენი დაუმთავრებელი პროექტი… მაგრამ ახლა საქმეებზე დარდის დრო არ არის.

ის ბიჭი გამახსენდა, ბოლოს ვინც გული მატკინა.

ნეტა აქ რომ ყოფილიყო, შიშისგან გული წაუვიდოდა თუ ასე ჩემსავით მშვიდად იჯდებოდა და ხელს მომიჭერდა და გაიღიმებდა? ალბათ გული წაუვიდოდა.

არ მინდოდა მასზე ფიქრი. მაგრამ რაზე მინდოდა? თავში არაფერი მომდიოდა გარდა ჩემი ოჯახის წევრების სახეებისა. ისინი იღიმოდნენ და ვუყვარდი. ნეტავ შემეძლოს წერილი დავუწერო… მაგრამ არაფერი მქონდა მათთვის სათქმელი, არც მათ ჰქონდათ რამე სათქმელი. ჩვენს შორის ყველაფერი მოგვარებული იყო.

ამბობენ სიკვდილის წინ მთელი ცხოვრება თვალწინ გაგირბენსო, მაგრამ ჩემს წინ არაფერს არ გაურბენია. არცერთი მოგონება არ ამოტივტივებულა.

სრულად იმ ადგილას და იმ მომენტში ვარსებობდი. მთელი სხეულით, სულით და გონებით ვგრძნობდი ყველა სავარძელს ამ მართვა დაკარგულ თვითმფრინავში, ყველა ადამიანს ვისთან ერთადაც ვკვდებოდი, სალონის კედლებს, ძრავს, ფრთებს, გარეთ ატმოსფეროს, ღრუბლებს, სადღაც ზემოთ მთვარეს და ვარსკვლავებს, ქვემოთ დედამიწას, დედამიწაზე ვგრძნობდი ყველა სულიერს, განსაკუთრებით იმათ ვინც მიყვარდა, ვგრძნობდი მთელ სამყაროს, თითქოს მე ვიყავი იგი მთლიანად, ეს ყველაფერი ჩემში ხდებოდა და არა ჩემს გარეთ.

თუ არსებობს სამყაროს ერთიანი გონი, ახლა სწორედ იმ გონთან მქონდა კავშირი დამყარებული. გონმა მაცნობა, რომ ამ ერთიანობის ნაწილი ყოველთვის ვიყავი და ყოველთვის ვიქნები, და რომ სიკვდილზე დარდს აზრი არ აქვს, რადგან მე უკვე იქ ვარ, და ის ყველაფერი უკვე აქ არის. და ეს ყოველთვის ასე იყო, ამ მომენტში არაფერი მნიშვნელოვნად არ იცვლებოდა.

არ მინდოდა, მაგრამ მზად ვიყავი სიკვდილისთვის. მივიღე ის როგორც მოცემულობა, და მერე ვუთხარი: “მინდა, რომ ვიცოცხლო”. სიცოცხლე სრულად გავისიგრძეგანე. ვიყავი ჯიუტად ბედნიერი, რადგან ჯერ კიდევ ვსუნთქავდი. უარი ვთქვი, მეფიქრა სიკვდილის ყოველგვარ საფრთხეზე. ყოვლისმომცველი სიმშვიდე დამეუფლა.

უცებ რაღაცას მივხვდი.
ძალიან სწრაფად არ ვვარდებით, რადგან ყურები არ დამგუბებია…

მარჯვნივ გოგოს გადავხედე. პანიკისგან ლამის ხელები დაიმტვრია. ფოთოლივით ცახცახებდა.

“ნუ გეშინია…” ვუთხარი და მშვიდად გავუღიმე.
“რა?”
“ნუ გეშინია”, ხელი ჩავკიდე და მაგრად მოვუჭირე. ტირილი შეწყვიტა. “ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება”
“მადლობა… მადლობა…” უკვე მეხუტებოდა.

ისევ შევქანდით. ქართველ ბიჭს მივუტრიალდი. ფერი არ ჰქონდა. მასაც ხელი ჩავკიდე. მგონი ჩემი სიმშვიდე გადაედოთ. დანარჩენი სალონი ისტერიკაში იყო. ვისხედით ასე ხელჩაკიდებულები, ჩუმად, ბიძგებისას ერთმანეთს ვუჭერდით გაოფლიანებულ ხელისგულებს და ვფიქრობდით:

“გადავრჩებით, გადავრჩებით”…


 

ტექსტში აღწერილია 2016 წლის 25 მარტის პეგასუს ეარლაინის მიერ შესრულებულ სტამბოლი-თბილისის რეისის დროს ძლიერი ტურბულენციის შედეგად გამოწვეული ემოციური განცდები.

ძლიერი ტურბულენცია, უკიდურესად იშვიათი შემთხვევების გარდა, არასდროს არის მგზავრების სიცოცხლისათვის საშიში. ის არ იწვევს ავიამზიდის დაზიანებას ან ავარიულ დაშვებას. უფრო ხშირად მგზავრები სტრესის ფონზე ხდებიან შეუძლოდ და არა ფიზიკურად ცუდად ყოფნის გამო.

ყოველი ფრენის წინ შეიკარით უსაფრთხოების ქამრები. 

16 საათი გზაში

ყოველთვის როცა ადამიანი რამეზე წუწუნს იწყებს, ყოველთვის გამოჩნდება ვინმე, ვინც იტყვის: “შენ რა გიჭირს, აი, მე უფრო ცუდად მაქვს საქმე…” გასაგებია, რომ ჩემზე უარეს სიტუაციაშიც ყოფილა ვიღაც და აფრიკაში ბავშვებიც წყურვილით იხოცებიან, და 1 წელი ჰოლანდიაში ვიცხოვრებ და ამის გამო ბედნიერებისგან უნდა ვბრწყინავდე და მგზავრობის საშინელებებიც უნდა ავიტანო… მაგრამ ვერავითარი ძალა ვერ შემაჩერებს რომ ჩემს 16 საათიან საშინელ მოგზაურობაზე არ ვიწუწუნო.

ფრენა 25 აგვისტოს, დილის 4:45 წუთზე იყო დანიშნული. აეროპორტში მინიმუმ 45 წუთით ადრე მინდოდა მისვლა, მაგრამ რატომღაც 4:15-ზე მივედი და აღმოჩნდა, რომ რეგისტრაცია უკვე დასრულებული იყო. მითხრეს, დაგაგვიანდაო, მაგრამ სახე ისტერიკის წინაპირობით დამეღრიჯა, ალბათ ამიტომ ჩემი ორი 20 კილოიანი ჩანთისგან შემდგარი ბარგი ჩაიბარეს და ჩასხდომაზე ამიშვეს.

გაკვეთილი #1: ამიერიდან აეროპორტში საათნახევრით ადრე მაინც უნდა მივიდე.

პასპორტის კონტროლზე საშინლად გრძელი რიგი იდგა. ცოტა გავძვერ-გამოვძვერი და როგორც იქნა გავედი ბარგის შემოწმებაზე. იქ მითხრეს, რომ ჩანთიდან ჩემი საყვარელი “გენას” თავიანი ჩანგალი, რომელიც 6 წლის რომ ვიყავი ჩემმა მეგობარმა სანდრომ მაჩუქა, უნდა ამომეღო და ნაგავში მომესროლა. რა ჯანდაბად ჩავდე ეს ჩანგალი მაინცდამაინც ხელბარგში?

დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა ჩემი ჩანგალი. თუმცა ჩებურაშკას მაგივრად გენას თავი ჰქონდა.
დაახლოებით ასე გამოიყურებოდა ჩემი გენას თავიანი ჩანგალი.

აი, ასე, აეროპორტის ბარგის საკონტროლო პუნქტზე, სიმბოლურად და ნაჩქარევად გამოვემშვიდობე ჩემს ბავშვობას.

გაკვეთილი #2: არასდროს უნდა ჩავდო წვეტიანი ნივთები ხელბარგში.

საკონტროლო პუნქტთან ჩემი ნაცნობი თანა-ერასმუსელი, მარიამ რაზმაძე დავინახე. შარშან სტამბოლში ყოფნისას, მარიამთან ერთად ვქირაობდი ბინას. აღმოჩნდა, რომ თვითმფრინავშიც გვერდიგვერდ ვისხედით. გამიხარდა და გავოცდი. ეს როგორ მოხდა?
როგორ დაემთხვა, რომ ორივემ ერასმუსში გავიმარჯვეთ და, მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა პროგრამაში გვქონდა შეტანილი აპლიკაცია, ორივე ერთ ქალაქში და ერთ უნივერსიტეტში მოვხვდით?
როგორ მოხდა, რომ მიუხედავად სხვადასხვა კოორდინატორებისა, რომლებიც სხვადასხვა ქვეყანაში ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მუშაობენ, ორივეს ერთ რეისზე დაგვიჯავშნეს ფრენა და თანაც გვერდიგვერდ მოვხვდით? რა შანსი არსებობდა ამდენი დამთხვევის?

გაკვეთილი #3: სამყარო ძალიან, ძალიან უცნაურად არის მოწყობილი.

თვითმფრინავში რომ ავედი, მეგონა თავი ქუდში მქონდა, მაგრამ “ნურას უკაცრავად”-ო მომიგო მოგზაურობის ღმერთმა. თვითმფრინავი დაახლოებით 6-ის ნახევრამდე ჯორივით ჯიუტად იდგა და გაფრენაზე უარს აცხადებდა.
პირველი გაჩერება ვარშავაში უნდა გვქონოდა. იქ ამსტერდამის თვითმფრინავში უნდა გადავმსხდარიყავით. თუმცა, რა თქმა უნდა, 45 წუთიანი დაგვიანების შემდეგ, მეორე ფრენას ვერ მივუსწარით და ზუსტად ჩვენს ცხვირწინ დამთავრდა ჩასხდომა.

LOT airline plane
მომდავნო რეისი 7 საათში იყო დაგეგმილი

მომდევნო პირდაპირი რეისი ამსტერდამამდე მხოლოდ 7 საათის მერე იგეგმებოდა. ეს არანაირად არ გვაწყობდა, რადგან ამსტერდამიდან გრონინგენამდე კიდევ მატარებლით უნდა გვემგზავრა.
ბევრი წუწუნის შემდეგ, პოლონური ავიახაზების თანამშრომელმა ახალი ბილეთები მოგვცა – შემაერთებელი რეისი ამსტერდამამდე, ფრანკფურტის გავლით ორ საათის შემდეგ დაიძვრებოდა ვარშავიდან. გვითხრეს, რომ ბარგსაც იგივე რეისით გამოაგზავნიდნენ. ეს დაახლოებით 4 საათით დაგვაგვიანებდა გრონინგენში, მაგრამ სხვა გზა არ იყო.

chopin airport
ვარშავაში, შოპენის აეროპორტში პოლონურმა ავიახაზებმა საჭმლის ვაუჩერი მოგვცა – ბოდიშის მოხდის მიზნით.

ვარშავა-ფრანკფურტი-ამსტერდამის ფრენა ლუფტანზამ შეასრულა. ფრენამ კარგად ჩაიარა, თუმცა ამსტერდამში, სკიპჰოლის აეროპორტში ერთ საათიანი ლოდინის და ნერვიულობის შემდეგ აღმოჩნდა, რომ ჩემი ერთ-ერთი ჩანთა ვარშავიდან არც კი გამოუგზავნიათ.

ფრანკფურტის აეროპორტში ველოდებით ამსტერდამის რეისს
ფრანკფურტის აეროპორტში ველოდებით ამსტერდამის რეისს

წავედი ლუფტანზას ოფისში განცხადების დასაწერად. ემოციები რომ გვერდით გადავდოთ, ნახევარი საათი მარტო ფორმებს ვავსებდი. მარიამი დანარჩენ ჩანთებს ყარაულობდა. მის გარეშე, არ ვიცი, რა მეშველებოდა.

ლუფტანზას ოფისმა, რა თქმა უნდა, მომიბოდიშა და შემპირდა, რომ ჩანთას 24 საათის განმავლობაში იპოვნიდნენ და სახლში მომიტანდნენ. გრონინგენში დაჯავშნილი ჰოსტელის მისამართი და ტელეფონი ჩავაწერინე.

schiphol airport amsterdam
სკიპჰოლის აეროპორტში – სანამ ჩვენი ბარგის ამბავს გავიგებდით, გზადაგზა არხეინად ვიღებდით სურათებს

როგორც იქნა სკიპჰოლის მატარებლის სადგურამდე ჩავაღწიეთ. უკვე 4-ის ნახევარი იყო. წესით გრონინგენში უკვე რამდენიმე საათის წინ უნდა ვყოფილიყავით. გასავათებული ვიყავი. თვალწინ მედგა ყველა ნივთი, რაც დაკარგულ ჩემოდანში მედო და გეგმას ვსახავდი, რისი ყიდვა დამჭირდებოდა პირველ რიგში, თუკი ჩემოდანს არ მომიტანდნენ. კიდევ კარგი, ბარგის ჩალაგებისას გავითვალისწინე დაკარგვის შემთხვევა და ტანსაცმელიც და ფეხსაცმელიც ორ ნაწილად მქონდა გაყოფილი და სხვადასხვა ჩემოდნებში განაწილებული.

გაკვეთილი #4: “რესურსების გადანაწილება” და “დეცენტრალიზაცია” სიტყვების რახარუხი არ არის.

5-ის 3 წუთზე მატარებელიც ჩამოდგა. ორ სართულიანი, ლურჯ-ყვითელი მატარებელი იყო. ძლივს ავათრიეთ ჩანთები მეორე სართულზე. იმ მომენტში ვფიქრობდი, რომ თუ ჩემი ჩანთა ოდესმე ისევ გამოჩნდებოდა, მისი დროებითი დაკარგვა არც ისე ცუდი იდეა იყო. ამხელა გზაზე ერთი 20 კილოიანის და 8 კილოანი ხელბარგის ტარებაც საკმაოდ გამიჭირდა.

2 საათნახევარი მატარებელში გავატარეთ. გარეთ საშინელი ამინდი იყო. ზოგან ჟინჟლავდა, ზოგან კი გვარიანად წვიმდა. თბილისის 40 გრადუსიანი სიცხის შემდეგ ჰოლანდია ციმბირად მომეჩვენა. კიდევ კარგი თბილი ქურთუკი ხელბარგში მედო და როგორც კი ჩრდილოეთისკენ დავიძარით, მაშინვე შიგ გავეხვიე.

უძილობისგან, ნერვიულობისგან და დაღლილობისგან თავი ამტკივდა. გამაყუჩებელი დავლიე და შევეცადე ცოტა ხანი დამეძინა. მართალია, სამი ფრენა გვქონდა, მაგრამ ვერცერთზე ვერ დავიძინე. როგორც კი 20 წამით ჩამთვლემდა, თვითმფრინავი დაჯდომას იწყებდა. მატარებელში უფრო გამიმართლა, 15 წუთი თვალი მოვხუჭე. გზისპირა პეიზაჟმაც ხელი შემიწყო – ბევრი იყო ტრამალი მინდვრები, ძროხები და ქარის წისქვილები; ცოტა იყო ტყე, ქალაქები და ფერმერთა კოხტა სახლები.

ასე გამოიყურება ქალაქების შემაერთებელი მატარებელი. მეორე სართულიდან კარგი ხედია.
ასე გამოიყურება ქალაქების შემაერთებელი მატარებელი. მეორე სართულიდან კარგი ხედია.

“რა ლამაზია აქაურობა” – გავიფიქრე და მივხვდი, რომ მიუხედავად თავს გადამხდარი ნერვიულობებისა, ძალიან ბედნიერი ვარ, აქ რომ აღმოვჩნდი. ამ წამს წვიმაც მიხარია, სიცივეც და ქარის წისქვილებიც. ეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე არაკომფორტული და ამავე დროს საუკეთესო მოგზაურობაა. ავიახაზებს გაგულისებულ წერილს მივწერ, ბარგსაც დამიბრუნებენ. ყველაფერი კარგად იქნება. ძალიან მაგარია!

გაკვეთილი #5: ყოველთვის ყველაფერს კარგი მხრიდან უნდა შევხედო – ასე უფრო ბედნიერი ვიქნები.

გრონინგენის ცენტრალურ სადგურში დაახლოებით 6 საათზე შევედით. ნახევარი საათი ავტობუსს ველოდეთ, რომელშიც თითომ 2 ევრო გადავიხადეთ და რომელმაც საბოლოოდ ბოტერდიპის ქუჩაზე 73-2 ნომერში მიგვიყვანა. აქ ჩვენი ჰოსტელი მდებარეობს. ჰოსტელი, ტკბილი ჰოსტელი.