Tag Archives: თაზო

ფოტოსერია – “ლანჩი”

ამ პოსტში მხოლოდ უკომენტარო ფოტოებია. შემდეგ პოსტებში უფრო მეტი ტექსტები იქნება…

მოქმედების დრო და ადგილი: კონფერენციის მერე, სასტუმროში.

მოქმედი პირები: მე, ვენდი, ჯილიანი და ქართველი ბლოგერები.

ფოტოგრაფი: ლანდიშა

ოდნავ მთვრალი ვარ + დაღლილი (თვალებზეც მეტყობა)

უფრო სკანდალური ფოტოებისთვის ნახეთ პოსტი ბოლომდე…

Continue reading

And the BIG Question goes

Suggestion-ებს გადავხედე ამას წინათ და ყველაზე მაღალი რეიტინგი ბლოგების მიმოხილვას აქვს. მინდოდა დამეწერა ზოგიერთი კარგი ბლოგის შესახებ, მაგრამ ერთი შეკითხვა დამებადა რასაც ვერაფრით გავეცი პასუხი.

რატომ კითხულობთ ჩემს ბლოგს?

რა გაიძულებთ ყოველ დღე აკრიფოთ ბრაუზერში sweet.ge და მიუხედავად იმისა რომ ხანდახან ჩემი ბლოგი მართლა ჭედავს მოთმინებით ელოდოთ მის სრულად ჩატვირთვას?

რატომ გაინტერესებთ ჩემი ცხოვრება? მე ხომ სხვა არაფერზე ვწერ…

ჩემთვის გასაგებია, რატომ კითხულობთ დოდკას, იმიტომ რომ ის ყოველთვის კონკრეტულ საკითხებს საინტერესოდ განაზოგადებს. მე კი მხოლოდ კონკრეტულზე ვჩერდები და სიღრმისეულად არ ვაანალიზებ იმას, რასაც ვწერ.

გასაგებია რატომ კითხულობთ თინის, Continue reading

მე და ჩემი ჰარამხანა

მე თაზო ვარ, თავისუფალი სიტყვის ბლოგიდან. გუშინ Sweet Baby Girl-მა შემომთავაზა მისი ბლოგისთვის რამე პოსტი დამეწერა. “ბიჭი ხარ და პირველად შენ სწორედ ამიტომ გითხარიო”. სწორედ ამიტომ, დღეს “სვითლენდის” სტუმარი ვარ. ამაყ!

ამ პოსტში ვისაუბრებ ქალისა და კაცების ურთიერთობაზე. უფრო კონკრეტულად ჩემზე და ქალებზე, რომლებიც ჩემს გარშემო ტრიალებენ(თუ მე ვტრიალებ მათ გარშემო…ნუ რა მნიშვნელობა აქვს). დაწყნარდი, განვლილი ვნებიანი ღამეების აღწერას და ამით ტრაბახს  არ ვაპირებ (ხოხ!). არაფერი მსგავსი.

ჩემი ბედნიერება მეათე კლასიდან დაიწყო.  გადავედი სკოლაში, სადაც კლასში 22 გოგო და მხოლოდ  5 ბიჭი ვიყავი. აი იქ მივხვდი, რომ მაგრად გამიმართლა.  ტკბილია უმცირესობაში ყოფნა, მეტისმეტად ტკბილი. აი, სწორედ მაგ დროიდან დავუწყე ზოგიერთ ვირგლას გატრაკება, გოგოებს რომ აჩმორებდნენ.  ჰო, აჩმორებდნენ.

“რო გლეწავ გაგაკრავ კედელზე!”, “მოგაჯენ პოლზე!”, “აგილეწავ როჟას!”-ზოგიერთი ქუთაისელი ჩმო ასე ეკონტაქტებოდა საპირისპირო სქესს. ეს თავიდან, მერე უკვე აღარ. ყოველ შემთხვევაში ჩემი და ჩემი მეგობრების “სამოქმედო კვადრატში” ასე ხდებოდა.

“დეტსკი” ისტორიებს მოვრჩეთ.

მეორედ უკვე უნივერსიტეტში გამიმართლა. თავად განსაჯეთ: კურსზე 80-მდე გოგო და 15-მდე  ბიჭი ვართ. Continue reading