ჯამალი

ადგილობრივების მიერ მოცემული უპირველესი რჩევა გვეუბნება: მოერიდე შუაღამისას ბუჩქიდან გადმომხტარ კაცს, რომელიც ველოსიპედის ყიდვას 10 ევროდ გვთავაზობს. რა თქმა უნდა, ასეთი ველოსიპედი მოპარულია. მართალია, შეიძლება პოლიციამ ვერ იპოვოს, რადგან ხრონინგენში მილიონობით ველოსიპედია და რთულია დაკარგულის ძიება, მაგრამ თუ პატრონი შემთხვევით წააწყდება და იტყვის, ეს ჩემი ველოსიპედი იყოო, აუცილებლად შეგრცხვებათ.

* * *

3 სექტემბერი:

დღეს ველოსიპედი ვიყიდე. ლაჟვარდისფერი, მწვანე ჩანთიანი, დაბალ-დასაჯდომიანი ველოსიპედი. მასში €70 გადავიხადე.

chemi lurja

ჩამოსვლის დღიდანვე, ყველა გვაფრთხილებდა ველოსიპედში €50-ზე მეტი არ გადაიხადოთო. ჩემი ველოსიპედი მართლაც კარგი გამოდგა. იმედია ცოტა ხანი მაინც არ მომპარავენ.

თუ ოდესმე ხრონინგენში ველოსიპედის ყიდვა დაგჭირდებათ, Steentilstraat-ს შეგიძლიათ ეწვიოთ. აქ #50-ში ერთი მაღაზიაა, სახელად FietsenZo, სადაც გადარეული ჯამალი მუშაობს. ჩემი ლაჟვარდისფერი ველოსიპედიც მან მომყიდა. ის წარმოშობით მაროკოდან არის, მაგრამ ხრონინგენში დაიბადა და გაიზარდა. შავგრემანი, შავთვალება, უსიამოვნოდ უცნაური და მუზმუზელა (პირმოთნე) კაცია. მუდამ უნიათოდ და უტაქტოდ ხუმრობს და მუშაობის დროს მეტისმეტად მკვეთრ მოძრაობებს აკეთებს.

FietsenZo

ჯამალს მუშაობაში ყრუ-მუნჯი ბიჭი ეხმარება. მას მხოლოდ სამი ბგერის – “ა”, “უ” და “მ” – გამოცემა შეუძლია. ჯამალმა მითხრა, ჩემი ძმააო, მაგრამ ეჭვი შემეპარა – სრულიად სხვადასხვანაირად გამოყურებიან. ბიჭი აშკარად უფრო თეთრია, სხვანაირი სახის მოყვანილობა და გამომეტყველება აქვს. ბოლოს აღიარა, მამით ძმა კი არის, მაგრამ დედით არაო. ისიც დაამატა, ეგრე ალმაცერად ნუ უყურებ, ცოლი და სამი შვილი ჰყავსო.

ერთმანეთს როგორ აგებინებთ-მეთქი, ვკითხე. ჩემს ძმას თუ ვერ გავუგე, სხვას ვის უნდა გავუგოო, მიპასუხა. ჰმ, მე კიდევ მთელს დედამიწის ზურგზე ყველას ვუგებ, ჩემი ძმის გარდა (რომელიც საბედნიეროდ არც ყრუა და არც მუნჯი)… რა საოცარია.

ჯამალი 39 წლისაა, მაგრამ ისე გამოყურება, როგორც 29 წლისა. მისი ნამდვილი ასაკი რომ გავიგე, ვთხოვე გაემხილა, როგორ იკვებებოდა და როგორ ცხოვრების წესს მისდევდა. ისე შემომხედა, თითქოს მამოწმებდა, სერიოზულად ვეკითხებოდი თუ არა. როცა დარწმუნდა, რომ სანდო ვიყავი, თავის დამტვრეული ინგლისურით დაახლოებით ასეთი რამ მითხრა:

არ აქვს მნიშვნელობა რას ვჭამ. საკვები მეორე ხარისხოვანია. დაიმახსოვრე, მთავარი სამი რამაა:

პირველი, ეს არის სიყვარული და მისი ენერგია. თუ გიყვარს, მუდამ ახალგაზრდა იქნები. არ ვგულისხმობ მხოლოდ ქალის/კაცის სიყვარულს, არამედ სამყაროს სიყვარულს. გიყვარდეს ყველაფერი, რაც შენს გარშემოა, გიყვარდეს მზე, ბავშვები, ხეები, საჭმელი, ველოსიპედები; როცა რამეს აკეთებ, სიყვარულით აკეთე; ყველაფერში ჩააქსოვე სიყვარულის ენერგია; მაშინ იქნები მუდამ ახალგაზრდა.

მეორე, ეს არის გონიერება. ადამიანების უმეტესობა ბრბოს წარმოადგენს. ისინი მხოლოდ ჭამაზე და გართობაზე ფიქრობენ. შეეცადე გამორჩეული იყო. შეეცადე გონებით ყველაფერზე მაღლა დადგე. შეეცადე პირველყოფილი ცხოველური ინსტინქტებისგან გათავისუფლდე. თუ ასე მოიქცევი, სამყარო აუცილებლად დაგაჯილდოვებს.

მესამე, ეს არის სიმშვიდე. ყველაფერს წყნარად შეხედე. ყოველ დღე 10 წუთით მაინც დახუჭე თვალები და შეეცადე არაფერზე იფიქრო. ჩაიძირე საკუთარ თავში. დამშვიდდი და ყველა პრობლემას დამშვიდებული შეხვდი. ამას თუ შეასრულებ, დიდხანს არ დაბერდები.

მის მაღაზიაში სამ საათზე მეტი გავატარე. ჩემზე წინ მისულ ჩინელ სტუდენტებს ველოსიპედებს უკეთებდნენ და რიგში ჩამაყენეს. ისე მოხდა, რომ კომპიუტერთან აღმოვჩნდი და ჯამალს Facebook-ის პროფილის ბიზნეს გვერდად გადაკეთებაში დავეხმარე. მკითხა, შეგიძლია თუ არა ეს გვერდი ჩაიბარო და ყოველთვის შენ მართოო. ტელეფონის ნომერი ჩამაწერინა და ჩემიც ჩაიწერა. ამ დღეებში შემოგთავაზებ სამსახურსო.

* * *

4 სექტემბერი:

დღეს საშინლად წარუმატებელი დღე მქონდა. პროდუქტების საყიდლად უნდა წავსულიყავი. თან სარეცხის საშუალებები და საოჯახო ქიმია უნდა მეყიდა. გეგმის მიხედვით ველოსიპედით წავიდოდი, საყიდლებსაც ველოსიპედის ჩანთებში გავანაწილებდი და ისე მოვზიდავდი სახლში.

მაგრამ ველოსიპედების ფარეხში როცა ჩავედი, აღმოვაჩინე, რომ ჩემს ველოსიპედს ბორბალი ჰქონდა გამსკდარი.

გავბრაზდი. გუშინ ვიყიდე და დღეს უკვე პრობლემა შეექმნა! ერთი დღეც ვერ გამოვიყენე სრულყოფილად! ნეტავ როდის გასკდა ბორბალი? ნუთუ წუხელ სახლში რომ ვბრუნდებოდი, მაშინ – და ვერაფერი შევნიშნე? იქნებ ვინმემ სპეციალურად გამიხეთქა?

ამ დროს ფარეხში ჩემი ESN-ის გუნდელი ალექსი შემოვიდა თავის მეგობართან ერთად. მითხრა, რომ ხანდახან ველოსიპედების მაღაზიები სტუდენტებს ფულს უხდიან იმაში, რომ მათ სხვების ველოსიპედები დააზიანონ. ამით ხელოვნურად ზრდიან მოთხოვნას ველოსიპედების შეკეთებაზე და გაყიდვებზე.

ახალი ბორბლის დაყენება დაახლოებით €20-25 დაგიჯდებაო. შოკში ჩავვარდი. მართლა ასე თუ მომიხდა, აღმოჩნდება, რომ ველოსიპედში და მის გამართვაში €100-მდე დამეხარჯებოდა. მართალია, ალექსმა დროებით თავისი ველოსიპედით სარგებლობა შემომთავაზა, მაგრამ უარი ვუთხარი. მისი სკამი მაღალზე იყო დაყენებული – მაინც ვერ გავატარებდი, თანაც საკუთარი ველოსიპედი მჭირდებოდა.

ჯამალს მივწერე – შენგან ველოსიპედი რომ ვიყიდე, ბორბალი გაუსკდა, მგონი თავიდანვე ცოტათი დაზიანებული იყო და თუ შეგიძლია შეკეთებაში დამეხმარე – მეთქი. დამირეკა – მოიყვანე და გაგიკეთებო. თუ შორს ხარ და ვერ მოგყავს, ვინმეს გამოვაგზავნი, წამოიყვანს, გაგიკეთებთ და ისევ უკან მოგიყვანთო, მისამართი SMS-ით მომწერე და ვინმეს გამოვუშვებ, როგორც კი მოიცლიანო. რამდენის გადახდა მომიწევს – მეთქი, ვკითხე. შენთვის უფასოაო – მიპასუხა. ცოტა ეჭვი შემეპარა. ალექსთან დარეკვა ვცადე, მაგრამ არ მიპასუხა და ბოლოს მარკუსს დავურეკე. მარკუსმა მოისმინა ჩემი ამბავი და ბოლოს მითხრა, ჩეკი თუ გაქვს და ნორმალური მაღაზია ჩანდა, ენდე, არაფერი არ მოხდებაო. მივწერე ჯამალს ჩემი მისამართი.

გადავწყვიტე სუპერპარკეტში ფეხით წავსულიყავი. როგორც წესი, სუპერმარკეტებში ცელოფნის პარკებს არ იძლევიან. თუ მაინც ძალიან გჭირდება, შეგიძლია 15-20 ცენტად შეიძინო. ამის გამო ყველა საკუთარი ჩანთით დადის. კიდევ კარგი, თან სამი ტილოს ჩანთა წავიღე: იმდენი რამ ვიყიდე, რომ ამ ჩანთებში და ზურგჩანთაში ძლივს ჩაეტია. სალაროსთან აღმოვაჩინე, რომ ბარათს არ იღებდნენ და საკმარისი ნაღდი ფული არ მქონდა. წავედი ბანკომატის მოსაძებნად – სადაც გამახსენდა, რომ GWK TRAVELEX-ის ბარათის პინკოდი აღარ მახსოვდა. ბოლოს ING-ს ბანკომატიდან “საქართველოს ბანკის” ბარათით გამოვიტანე €50. ალბათ უდიდესი საკომისიო ჩამომაჭრა, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა.

სახლამდე ჩემი ნავაჭრი გაჭირვებით მივათრიე. 7-ის 15 წუთი იყო. ეზოში რამდენიმე სტუდენტი იდგა. მხოლოდ მაშინღა გამახსენდა, რომ 6 საათზე ჩვენი სტუდენტური სახლის ჯგუფური ფოტოს გადაღება იყო დაგეგმილი. რა თქმა უნდა, ვერ მივუსწარი.

ჯამალი საღამომდე არ შემხმიანებია. გული ცუდს მიგრძნობდა. კიდევ ერთხელ მივწერე, ხვალ ველოსიპედის ტარების გაკვეთილი მაქვს და როდის წაიყვანთ ჩემს ველიკს, დაახლოებით მაინც მითხარი – მეთქი. მაშინვე დამირეკა და ბოდიში მომიხადა, ახლა ქალაქში არ ვარ და როგორც კი ჩამოვალ, მაშინვე შენთან მოვალ და სხვა ველიკს მოგიყვან, მაგას კი წავიღებო. ყბა ჩამომივარდა.

5 სექტემბერი:

მეორე დღეს მართლა მოვიდა. ახალი ველოსიპედი მომიყვანა, გაფუჭებული კი წაიყვანა. “კარგი გოგო ხარ და შენთვის ყველაფერი უფასოაო” – გამომიცხადა. მართალია, დააგვიანდა და ამის გამო გაკვეთილს ვერ მივუსწარი (ველოსიპედის გარეშე მაინც ვერ წავიდოდი), მაგრამ სულ არაფერს ჯობდა – თუ ჩემს პირველ ველოსიპედს ვერ დავიბრუნებ, ველოსიპედის გარეშე მაინც არ დავრჩები-მეთქი, ვფიქრობდი. მეორე ველოსიპედი არც ისე ცუდი გამოდგა – ხელის მუხრუჭი ცუდად უმუშავებდა და ფეხის მუხრუჭის ხმარებასაც მივეჩვიე.

* * *

6 სექტემბერი:

მესამე დღეს ჩემს საბურავ გამოცვლილ ველოსიპედს მაღაზიაში მივაკითხე. უპრობლემოდ წამოვიყვანე. იმაზე უკეთ დადიოდა, ვიდრე მანამდე. დასაჯდომსაც პატარა პრობლემა ჰქონდა და ისიც შეეკეთებინათ. ამ ყველაფერში 1 ცენტიც კი არ გადამიხდია. უკეთესს ვერ ვინატრებდი.

ჯამალი იმ საღამოს ვნახე. დამირეკა და ჩემთან სტუდენტურ საცხოვრებელში თავი ძალით დაიპატიჟა. მარტო რომ ვყოფილიყავი, ალბათ ვერაფერი მაიძულებდა მის შემოშვებას, მაგრამ იმ მომენტში სამზარეულოში 5 კაცი ამზადებდა სადილს და გული მომეცა. ყოველი შემთხვევისთვის, სიმონეს ვთხოვე, მასთან მარტო არ დავეტოვებინე.

მოვიდა, ლუდი დალია, ჩემი მომზადებული კერძი შეჭამა. ჭამის დროს მითხრა, მინდა ჩვენი მაღაზიის Facebook-ის გვერდის ადმინისტრირება ჩაიბარო, ამის სათქმელად მოვედიო. 150 ევროს გადაგიხდიო. ვნახოთ-მეთქი. ამის მერე დიდხანს აღარ გაჩერებულა, სადღაც სასტიკად ეჩქარებოდა.

უცნაური. უსიამოვნოდ უცნაური კაცი. მეტჯერ აღარ მინახავს.

მიღების ცერემონიალი

გოგოების დორმში ცხოვრება მაგარია. საერთოდაც, მიყვარს გოგოები, როგორც არსებები. ყველა მათგანი თავისებური და განსხვავებულია. მათი ყველაფერი მომწონს. მათი პატარ-პატარა ლამაზი ნივთები და ფუშფუშა პერანგები, ფერადი თმები და ფეხსაცმელები, ბაფთები და თმისამაგრები, ნაზი თითები და სახის ნაკვთები, პარფიუმერიის გემრიელი სუნი. გოგოების ტანსაცმელი ყოველთვის საგულდაგულოდ შერჩეულია; მაშინაც კი კარგად გამოყურებიან, როცა დაუდევრად იცვამენ; ძილის დროს არ ხვრინავენ; არც ცხვირს იხოცავენ ხმამაღლა; ერთმანეთის სივრცეს და სიმშვიდეს პატივს სცემენ; ერთმანეთზე უფრო მეტად ზრუნავენ; ტანს ყოველდღე იბანენ; მათ ფეხსაცმელებს კარგი სუნი ასდის. ერთი სიტყვით გოგოები სასიამოვნო არსებები არიან.

გოგოების დორმი ჰოსტელში. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ვცდილობდით მაქსიმალური წესრიგი შეგვენარჩუნებინა, ოთახი მაინც ბრძოლის ველს ჰგავს.
გოგოების დორმი ჰოსტელში. მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ვცდილობდით მაქსიმალური წესრიგი შეგვენარჩუნებინა, ოთახი მაინც ბრძოლის ველს ჰგავს.

განა საოცარი არ არის, როცა გოგოების მიმართ ასეთი ემოციები მაქვს, ქუჩაში კი მაინც ბიჭებს ვათვალიერებ? არა! იმიტომ, რომ საშუალო სტატისტიკური ჰოლანდიელი მამრი, საშუალო სტატისტიკურ ჰოლანდიელ მდედრთან შედარებით 3-ჯერ უფრო ლამაზია. მსუქან და დაბალ ჰოლანდიელს ვერსად შეხვდები – ყველა გამხდარი და აშოლტილია. ალბათ დაბლებს და მსუქნებს, თუ ასეთები ბუნებაში არსებობენ, სახლში კეტავენ და გარეთ არასდროს უშვებენ.

შარშან ჰოლანდიაში პირველად რომ ვიყავი, ჯერ კიდევ მაშინ გავოცდი ამ ხალხის გარეგნობით. ყველას ქერა თმა და ღია ფერის თვალები აქვს. ჰოლანდიელი ახალგაზრდა წყვილები, ისეთი ლამაზები არიან, შეუძლებელია თვალი არ გააყოლო. მოხუცები ერთმანეთის მიმართ უსაზღვრო სითბოს და სიყვარულს გამოხატავენ; მუდამ ჩახუტებულები ან ხელჩაკიდებულები სეირნობენ. ყველა ძალიან მხნედ და ყოჩაღად გამოიყურება. 70-80 წლის ბებოები ველოსიპედს ისე დააქროლებენ, ვითომც აქ არაფერიაო. ველოსიპედს მარტო ბებოები კი არა, ყველა ასაკის, სქესისა და ეროვნების ადამიანი დააქროლებს. მეც მომიწევს ყიდვა და ალბათ ნახმარ ველოსიპედს ვიყიდი 50-60 ევროდ. ჯერ-ჯერობით მაგაზე საფიქრალად არ მცალია.

დღეს უგრძელესი დღე იყო.

მაღვიძარამ დილის 7 საათზე წამომაგდო. წყალი ნაჩქარევად გადავივლე, სწრაფად ჩავიცვი და საუზმის გარეშე გავვარდი უნივერსიტეტში. წასვლამდე რეგისტრატურაში ბარგი მოვიკითხე – ისევ არაფერი. არადა გუშინ პოლონურ ავიახაზებს ბრაზიანი წერილი მივწერე. რას აკეთებენ ამდენ ხანს?

8:15-ზე აკადემიური შენობის წინ ტუბერკულოზის ტესტის ჩასატარებლად მივედი. ეს ყველა გაცვლითი სტუდენტისთვის სავალდებულო, ზუსტად 3 წუთიანი პროცედურაა. აქედან ზერნიკეში ვიყავი წასასვლელი.

* * *

ბიზნესის და ეკონომიკის ფაკულტეტი გრონინგენის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე ზერნიკეს სასწავლო კომპლექსშია განთავსებული. ისიც არ ვიცი, იქ როგორ უნდა მივიდე, ამიტომ ქალაქში ერთ საათიანი ბოდიალის შემდეგ, როგორც იქნა ავტობუსში ვჯდები და 9 საათისთვის ზერნიკეს გაჩერებაზე ჩამოვდივარ. შეხვედრა 9-ის ნახევარზე იყო ჩანიშნული, მაგრამ ჯერ მხოლოდ საინფორმაციო კომპლექტების დარიგება და მოსაცდელში ყავის სმა მიმდინარეობს. აქ სინგაპურელი ბრენდონ ჯოშუა ლი და ამერიკელი კენდრა პედერსენი გავიცანი. ასევე ჩვენთან ერთად იდგა ვიეტნამელი გოგონა სახელად ენი, რომელის სრული სახელიც Thuc Anh Nguyen არის და არც ვიცი, როგორ უნდა წარმოვთქვა. ბრენდონმა მითხრა, რომ მისი ჩინური სახელი “კორეულ დრაკონს” ნიშნავს – ჩინური სახელის ჟღერადობა, რა თქმა უნდა, აღარ მახსოვს.

პრეზენტაციაზე ISD-ის (International Service Desk) თანამშრომლებმა რამდენიმე სიტყვა გვითხრეს, მერე დეკანი გაგვეცნო. გრონინგენის უნივერსიტეტსი ეკონომიკისა და ბიზნესის ფაკულტეტი (FEB) საკმაოდ მასშტაბურია. რამდენიმე საინტერესო ფაქტი:

  • წლიური ბიუჯეტი – €39 მლნ.
  • აკადემიური პერსონალი – 330
  • არააკადემიური პერსონალი – 115
  • 6000 სტუდენტი სრულ პროგრამებზე
    • 4500 – ბაკალავრიატი
    • 1500 – მაგისტრატურა
  • 150 სადოქტორო პროგრამის სტუდენტი
  • 50 კვლევითი მაგისტრატურის სტუდენტი
  • 764 საერთაშორისო სტუდენტი სრულ პროგრამებზე
  • 202 გაცვლითი პროგრამის სტუდენტი (შემომავალი, მიმდინარე სემესტრი)
  • 380 გაცვლითი პროგრამის სტუდენტი (გამავალი, წლიური)

პრეზენტაციის შემდეგ ლანჩის პაკეტები დაგვირიგეს – ორი ცალი ლორის და ყველის, ერთი კი – ტკბილი სენდვიჩი, პლუს წყალი. აღვფრთოვანდი. ძალიან ყურადღებიანი და მოწესრიგებული ხალხია. გაითვალისწინეს, რომ საუზმეს ვერავინ მოასწრებდა და წინ კიდევ რამდენიმე საათიანი ოფიციალური მიღების ცერემონიალი გველოდა. აბა, საქართველოში ვინ რას გაჭმევს…

ამასობაში 10 კაციან ჯგუფებად გაგვყვეს, თითო გამოცდილი სტუდენტი მოგვამაგრეს და კამპუსის ტური ჩაგვიტარეს. ზერნიკეს კომპლექსი რამდენიმე სასწავლო შენობისგან, ფიტნეს ცენტრისგან და სპორტული მოედნებისგან შედგება. აქ არის შენობები პატარა აუდიტორიებით – პრაქტიკული მეცადინეობებისთვის – და დიდი დარბაზებით – ლექციებისთვის. ფიტნეს ცენტრში სხვადასხვა ტიპის მეცადინეობები და ვარჯიშები ტარდება. წლიური აბონემენტი გრონინგენის უნივერსიტეტის სტუდენტებისთვის 59 ევრო ღირს – დაშვება შეუზღუდავია. აქ სტუდენტების ფიზიკურ და მენტალურ ჯანმრთელობას ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევენ. გადავწყვიტე უახლოეს მომავალში იოგას კურსებზე ჩავეწერო.

მშვენიერი ამინდი იყო. ტურის ბოლოს ვერანდაზე მოწყობილ კაფეტერიაში ჩვენი სენდვიჩები ამოვალაგეთ და გემრიელად ვისაუზმეთ. ჩემს მაგიდასთან კენდრა და რამდენიმე შვედი იჯდა. მათგან ფრიდა, ანიკა და დავიდი ყველაზე კარგად დამამახსოვრდნენ. უკანა გზაზე #11 ავტობუსით მათთან ერთად ვიმგზავრე. გული მიგრძნობს, რომ ეს რეისი ჩემი საუკეთესო მეგობარი გახდება მომდევნო 10 თვის განმავლობაში და… იქნებ ეს ადამიანებიც… 13:00 საათისთვის ყველანი ქალაქის ცენტრში, მარტინის ტაძარში მივედით.

martini church

1000-ზე მეტი უცხოელი სტუდენტი შეიკრიბა. ცერემონიალი stand up კომედიის კლუბის წევრებმა გახსნეს. ჰოლანდიელი და ამერიკელი ბიჭები იუმორით დახმარებით გრონინგენის შესახებ გავრცელებული მითების გაბათილებას ცდილობდნენ. შემდეგ სცენაზე გრონინგენის უნივერსიტეტის პრეზიდენტი გამოვიდა და ყველას წარმატებული წელი გვისურვა. პრეზიდენტის გამოსვლა ქალაქის მერმა შეცვალა. მან დაახლოებით 20-ჯერ გაიმეორა, რომ ამ ქალაქს “გრონინგენი” კი არა არამედ ხხხხხხხხხრონინგენი ჰქვია!!!

მან იმ გაცვლითი სტუდენტების ისტორია გვიამბო, მატარებლის სადგურზე “გრონინგენისკენ” მიმავალი ბილეთი რომ მოითხოვეს და მის ნაცვლად შეცდომით კიოლნში აღმოჩნდნენ (რადგან ვერავინ გაიგო, სად მიდიოდნენ).

გადავწყვიტე, მერის სურვილს პატივი ვცე და ჩემს მომავალ პოსტებში “გრონინგენის” ნაცვლად “ხრონინგენს” გამოვიყენებ.

თავის მართლება: თავიდანვე ვიცოდი, რომ ქალაქს ხრონინგენი ჰქვია, უბრალოდ თხრობის თანმიმდევრობა არ მინდოდა დამერღვია. {არაფერიც არ ვიცოდი.}

Student Fair

მერის შემდეგ ESN-ის ხრონინგენის ფრთის პრეზიდენტმა – (სულ რაღაც) 22 წლის მარლიკე დე ვღისმა მოგვმართა და ESN-ის კულტურულ-გასართობი ღონისძიებების შესახებ გვესაუბრა (ამაზე მომდევნო პოსტებში უფრო დაწვრილებით მოვყვები).

ბოლო გამოსვლა ყველაზე კარგად დამამახსოვრდა. ეს ხრონინგენის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი პროფესორი იყო – რომელმაც ამაღელვებელი და გულში ჩამწვდომი სიტყვა წარმოთქვა.

მან გვითხრა, რომ რადგან ხრონინგენში ვართ, ეს ჩვენი არჩევანია. აქ ჩამოსვლა ჩვენთვის არავის დაუძალებია. ჩვენ თავად მოვიძიეთ, გამოვიკვლიეთ, შევაფასეთ და ავირჩიეთ ხრონინგენი. სხვაგვარად აქ ვერაფრით აღმოვჩნდებოდით.

მან ასევე გვითხრა, რომ როდესაც ვმოგზაურობთ და სახლს დიდი ხნით ვშორდებით, სამ ფსიქოლოგიურ ეტაპს გავდივართ:

პირველი ეტაპი, ეს არის ეიფორია. ამ დროს რაც გარშემო ხდება ყველაფერი გვაოცებს და გვაბედნიერებს. ვამჩნევთ მხოლოდ იმას, რაც ჩვენს სახლთან შედარებით ახალ გარემოში უკეთესია. ეიფორიის ფაზაში სურვილი გვიჩნდება, რომ ამ ადგილს სამუდამოდ მივეჯაჭვოთ და უკან აღარასოდეს დავბრუნდეთ.

მეორე ეტაპი, ეს არის იმედგაცრუება. ამ ფაზაში ვიწყებთ ისეთი რამეების შემჩნევას, რაც ჩვენს სამშობლოსთან შედარებით უარესია, დეპრესიაში ვვარდებით და სახლი გვენატრება.

მესამე ეტაპი კი ყველაზე იდეალური და სასარგებლო ეტაპია. ეს არის – ბალანსი ეიფორიასა და იმედგაცრუებას შორის და სწორედ ამ ეტაპზე ხდება ჭეშმარიტი თვითაღმოჩენა.

პროფესორმა გაიხსენა ერთი სტუდენტი, რომელსაც ადრე დაუსვა შეკითხვა: “რა არის ის ერთი რამ, რაც ხრონინგენში ყოფნის დროს ისწავლე?” სტუდენტმა რამდენიმე წამი იფიქრა და შემდეგ უპასუხა: “ვისწავლე, როგორ უნდა გამოვიყენო სარეცხის მანქანა!” პროფესორმა გვითხრა, რომ ყველაზე დიდი შენაძენი, რასაც ხრონინგენში ყოფნის დროს მივიღებთ არის საკუთარი თავის შეცნობა და დამოუკიდებლობა. ამიტომ, მან გვისურვა, რომ დროულად მივაღწიოთ ბალანსის ფაზას და გამოვიყენოთ ეს შესაძლებლობა თვითშეცნობისთვის.

მისალმების ცერემონიალის შემდეგ ყველანი აკადემიურ შენობაში ვახშამზე მიგვპატიჟეს.

აქ თავი მარტოდ ვიგრძენი. ვისაც ვიცნობდი, ყველა სადღაც დაიფანტა და მთელი 2 საათი ეულად ვიჯექი. რამდენიმე ჯგუფთან მივედი და ვკითხე, თუ შეიძლებოდა მათთან “აი იმ ცარიელ სკამზე” დაჯდომა და ყველამ მიპასუხა რომ ადგილი დაკავებულია. ამიტომ ორი ჭიქა ლუდის დალევის შემდეგ გადავწყვიტე სახლში წავსულიყავი.

სასწავლო წლის დასაწყისში გამართულ ყველაზე დიდ თავყრილობაზე ერთი მეგობარი კი არა უბრალო ნაცნობიც კი ვერ შევიძინე. არა უშავს, ჯერ ორი დღეა აქ ვარ.

 

P.S. ჰოსტელში რომ დავბრუნდი, სარეგისტრაციოში მახარეს, რომ ჩემი დაკარგული ჩანთა მოიტანეს. Yippee!!!!