Tag Archives: ვარდისფერი

ვარდისფერობები

რატომ მიყვარს ვარდისფერი ძნელი სათქმელია. ალბათ იმიტომ, რომ ლამაზია; თან ნაცრისფერი, შავი და სხვა მოსაწყენი ფერები არ მიყვარს. :))) as logical as that :)))

პრინციპში რაც ლამაზია ყველაფერი მიყვარს. უბრალოდ ორ ერთნაირ ლამაზ ნივთს შორის რომელიც ვარდისფერია ალბათ იმას ავარჩევ. თუ ვარდისფერი არ აღმოჩნდება არჩევანში – მაშინ თეთრს მოვძებნი.

მოკლედ ასეთი სახლი მინდა:

და ასეთი ნამცხვრები მინდა:

და ასეთი დაბადების დღე მინდა:

და ასეთი საჩუქრები მინდა:

და ასეთი მანქანა მინდა:

და ასეთი გარდერობის ოთახი. მთლად ვარდისფერი არ არის, მაგრამ თეთრზეც გაჭედილი მაქვს ამ ბოლო დროს:

და ასეთი დილა მინდა:

და ლამაზი რაღაცები მინდა…

პ.ს. მთელი ჩემი სიყვარული ვარდისფერი, ლამაზი და გოგოშკური რამეების მიმართ აქ გადაიღვარა. და ფეისბუქიც: Pink.ge

ვიზიტი: ნაწილი II

ცხოვრებაში როგორ უნდა გამიმართლოს, როდესაც ამ ბლოგზეც კი რასაც ვიწყებ, არაფერი მიმყავს ბოლომდე. გადავწყვიტე, ძველი დაუმთავრებელი პოსტების სერიები დავასრულო.

პირველი ნაწილი შეგიძლიათ იხილოთ აქ – ვიზიტი: ნაწილი I

მეორე დღეს, ანუ 16 აპრილს, კონფერენციის პირველი ნაწილი ჩატარდა. ვენდი (@xiaxue) და ჯილიანი (@munkysuperstar) სწორედ ამ კონფერენციაზე მოხსენებების წასაკითხად ჩამოვიდნენ.

მეც მქონდა პრეზენტაცია, თემაზე – ბლოგერობიდან ვლოგერობამდე. ამ პრეზენტაციას შეგიძლიათ უყუროთ კონფერენციის მისამართზე – iTVC.ge და აქედანვე შეძლებთ საპრეზენტაციო ფაილის გადმოწერას. Continue reading

ვიზიტი: ნაწილი I

15-ში, კონფერენციის წინა დღეს, ვენდი და ჯილიანი უნდა ჩამოსულიყვნენ.

იმ დღეს ეკონომიკის მინისტრს შეხვდნენ ბლოგერები. შეხვედრა 2 ჯერ გადაიდო და ბოლოს ზუსტად იმ დროს დანიშნეს როცა ჩვენი სტუმრების თვითმფრინავი თბილისის აეროპორტში უნდა დაშვებულიყო.

იქამდე კი Singular-ის საქმეზე გვქონდა დანიშნული შეხვედრა ასევე ეკონომიკის სამინისტროში და შემდეგ თბილისის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებასთან. მოკლედ საშინლად დაძაბული დილა გამომდიოდა და ვერაფრით დავესწარი ბლოგერების და მინისტრის შეხვედრას. ძალიანაც ვნანობ, რომ არ ვიყავი, რაღაცეები არ მომეწონა რაც იქ მოხდა და ამაზე მერე დავწერ, თუ მოვიცალე რამენაირად.

მამუკა

იმ დღეს იმდენად დაძაბული ვიყავი, ოფისში საერთოდ ვერ გავჩერდი. იმ დღეს რაც კი საქმე იყო ყველაფერი ბიჭებმა აიღეს საკუთარ თავზე. მე და მამუკა ჯერ შეხვედრებზე წავედით, მერე კი 4 საათზე აეროპორტისკენ გავეშურეთ.

რეისი 20 წუთით იგვიანებდა.

საშინლად ვღელავდი. არ ვიცოდი როგორ უნდა შევხვედროდი. უნდა გადამეკოცნა? ჩავხუტებოდი? ხელი ჩამომერთმია? იქნებ მათთან რომელიმე სახის მისალმება მიღებული არ არის? არ მინდოდა უხერხულ მდგომარეობაში აღმოვჩენილიყავი…

აეროპორტის კაფეში

თან ფოტოაპარატ-მომარჯვებული გამოსასვლელ კარებთან ვიდექი და ყოველ გაღებაზე სურათს ვიღებდი, არ მინდოდა პირველი გაელვება (glimpse) გამომეტოვებინა…

ნერვიულობამ პიკს მიაღწია.

რამოდენიმე წარუმატებელი ფოტოსურათის შემდეგ, ვენდი და ჯილიანიც გამოჩნდნენ.

xiaxue & gillian

პირველი შეხედვიდან 2 რამ მეცნო, ვარდისფერი ჩემოდანი და ჩექმები რომელიც დისნეილენდში ეცვა, ადრე მის ბლოგზე ვნახე. მეც მინდოდა ყიდვა ეგეთის, მაგრამ მერე ის ბეწვიანი ვიყიდე, რაც ქვედა სურათში მაცვია.

ვიცოდი რომ დაბალი იყო მაგრამ მაინც არ მეგონა ასეთი ციცქნა. მეხუთე კლასელი გოგოსავით ჩანდა, არადა 4 წლით უფროსია ჩემზე…

ორივე ძალიან მეგობრულად და თბილად შემხვდა. გადამეხვივნენ.

ჯერ აეროპორტიდან წესიერად გამოსული არ ვიყავით, რომ ვენდიმ მითხრა – “I like your shoes!”

მივხვდი, რომ ჩემი ვენდი ჩამოვიდა…

აეროპორტიდან პირდაპირ სასტუმროში წავიყვანეთ და დავაბინავეთ.

აღფრთოვანებაში მომიყვანა ვენდის ვარდისფერმა ჩემოდანმა. ლამაზია და პრაქტიკული.

xiaxue's luggage

ავიყვანეთ ნომრებში. ვენდის ნომერი დიდი აივნით აღმოჩნდა, ჯილიანის კი – პატარათი. ჯილიანს შევთავაზე, შეგიცვლით ნომერს ოღონდ ერთი სართულით მაღლა იქნები-მეთქი, მაგრამ ვენდიმ – ღამე მარტო დარჩენის მეშინია და ამიტომ ამ სართულზე იყოს ჯილიანიც, თუ რამე, ადვილად დავუძახებო.

რაა საყვარელიაააა!!!

13 საათიანი ფრენის შემდეგ ორივე ძალიან დაღლილი ჩანდა, ამიტომ სასტუმროში დავტოვეთ რომ ცოტა აზრზე მოსულიყვნენ, შევპირდით საღამოს სავახშმოდ წაგიყვანთ მეთქი და მეც სახლში დავბრუნდი შხაპის მისაღებად და ცოტათი დასასვენებლად. იმდენად დაღლილი ვიყავი ემოციების და ნერვიულობისგან, რომ სიხარულის თავიც არ მქონდა.

საღამოს წავედით ერთ რესტორანში რომელიც მეტრო ავლაბართანაა, სახელი არ მახსოვს.

13 საათიანი ფრენის შემდეგ დაღლილები

აქვე აღმოჩნდა რომ ვენდი ბიოლოგიურად ვერ იტანს მწვანილს და სიგარეტის კვამლს. გვერდით ვიღაც ქალი ეწეოდა არადა იმნ ოთახში მოწევა არ შეიძლებოდა, კედელზე ნიშანი ეკიდა. დაიწყო ამან წრუწუნი. აუტყდა ხველება.  ახსენა თუ როგორ არის აკრძალული სინგაპურში მოწევა ყველა საზოგადოებრივ ადგილას. შემრცხვა. შემეცოდა. თან გავბრაზდი ამ რესტორანზე.

ოფიციანტი დავიბარე და საკმაოდ ხმამაღლა ვკითხე, “კედელზე მოწევის ამკრძალავი ნიშანია გაკრული და აქ მოწევა შეიძლება თუ არა მეთქი”, ოფიციანტმა მიპასუხა – “თუ გსურთ მოწიეთო”, მე ამაზე გავბრაზდი – “ჩვენ მოწევა კი არ გვინდა, სხვების კვამლი გვაწუხებს”- მეთქი, ოფიციანტმა მხრები აიჩეჩა და უხერხულად ჩაიბურტყუნა “რა გიყოთო” …

საბედნიეროდ იმ ქალმა ყველაფერი გაიგონა და ჩააქრო.

მერე ვენდი ტუალეტის საძებნელად გავიდა, უკან გავყევი, შემეშინდა არ დაკარგულიყო. რაღაცნაირი დედობრივი ინსტინქტი გამიჩნდა მის მიმართ, დაცვის და მფარველობის.

სანამ ტუალეტში იყო, ასე ვერთობოდი.

როგორც იქნა საჭმელიც მოგვიტანეს. გავასინჯეთ ქართული საჭმელები. ჯილიანს ხაჭაპური მოეწონა, ვენდი შქმერულით აღფრთოვანდა.

იქვე იმავე მაგიდასთან და იმ დროს წარიმართა ავადხსენებული დიალოგი ჩემსა და ვენდის შორის.

შეციებული სინგაპურელები

ვახშმის მერე ყველანი ისეთი დაღლილები ვიყავით, თვალებს ძლივს ვახელდით. მე და მამუკამ ვენდი და ჯილიანი სასტუმროში მივაცილეთ და ოფისში დავბრუნდით. გვიან ღამით კი, როცა უკვე მეორე დღისთვის ყველაფერი მზად იყო, ყველანი სახლებში დავიშალეთ.

ის, რაც ამ ხნის განმავლობაში პარალელურად ოფისში ხდებოდა შეგიძლიათ წაიკითხოთ სინგულარის ბლოგზე.

კონფერენციის დღის შთაბეჭდილებები – შემდეგ პოსტში იქნება.

რესტორნის მისაღებში

2010 წელს საკითხავი 6 ვარდისფერი ბლოგი

ძალიან ბევრ უცხოურ ბლოგზე 2010 წლის დაწყებისთანავე გამოჩნდა ლისტ-პოსტები, თუ რომელი ბლოგების კითხვაა რეკომენდირებული ამ წელს. ძირითადად ყველა ისეთ ბლოგებს უწევდა რეკომენდაციას, რომლებიც მათ საკუთარ ბლოგებთან თემატურად იყო დაკავშირებული და მკითხველისთვის გარკვეულ წილად საინტერესო შეიძლებოდა ყოფილიყო.

ამ მოვლენამ მეც გამიჩინა იდეა, ჩამომეთვალა ის საინტერესო ბლოგები, რომლებმაც შესაძლოა ჩემი მკითხველი დააინტერესოს.

შესაბამისად, თუ ჩემი ბლოგის კითხვა გიყვართ, გადაათვალიერეთ ქვემოთ ჩამოთვლილი ექვსი ბლოგი და მომახსენეთ თქვენი აზრი თითოეული მათგანის შესახებ.

მაშ ასე, Sweet.ge-ს მიერ რეკომენდირებული 2010 წლის 6 ვარდისფერი ბლოგი: Continue reading

Ageing Superhero

მარ, გილოცავ დაბადების დღეს!

აი, ამ სიტყვებს ვეუბნები მთელი დღე ჩემს თავს და ქოროში მყვება მთელი სამყარო.

ნუ თუ მთელი სამყარო არა, ის ხალხი მაინც ვინც ჩემს გულში ცხოვრობს, ვისთვისაც ყოველ დღე ვიღვიძებ, ვინც მინდა რომ მუდამ ჩემს გვერდით იყოს, ვინც მიყვარს, ვისაც ვუყვარვარ, ვისაც ვერ გაუგია ვუყვარვარ თუ არა, მაგრამ მაინც იცინის და უხარია ჩემთან ერთად.

სამყარომ კი დიდი, ნათელი და ვარდისფერი თოვლი მაჩუქა! (წუხელ თოვისას მთელი ცა ვარდისფერი იყო, შეამჩნიეთ?)

არც ვიცი რა უნდა დავწერო. ის რომ ბედნიერება მინდა? ის რომ სიყვარული მინდა? ის რომ სიცოცხლე მინდა? ის რომ უბრალოდ მინდა კარგად ვიყო პრობლემები არ მაწუხებდეს, ან ხანდახან რომ შემაწუხებს, მალევე მოგვარება შევძლო ხოლმე?

ყველაფერს ვერც დავწერ…

უბრალოდ მინდა მახსოვდეს, რომ ყველა ღამეს დილა მოჰყვება, ყველა დაღმართს აღმართი მოჰყვება, ყველა უბედურებას წარმატება მოჰყვება და არ მინდა ეს დავივიწყო!

ერთადერთი კი რაც შემიძლია განწყობისთვის დაგიტოვოთ ეს სიმღერაა თავისი არაჩვეულებრივი ტექსტით!

Ageing Superhero

Every time I think of growing up I find out that I just slipped back,
I got it all wrong you know I,
Feel younger than I did when I was younger on a backwards track
I thought by now I could have figured it all out instead I’m further back,
Feels kinda stupid but I,
Feel 16 in my head but I guess it’s only 5 years back

But I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspired

I feel old, feel broke feel cold and I can’t fight back,
It sounds so stupid I,
But it’s gone, this train won’t run,
Guess it must be the track

But I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold-

But I won’t see the signs;
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspired