Tag Archives: ბედნიერება

10 სიმართლე, რომელიც “ჭეშმარიტებისკენ მიმავალ გზაზე” აღმოვაჩინე

sparkling-blue-universe_131922

ეს ჩემს მიერ აღმოჩენილი პატარ-პატარა სიმართლეები და გონების განათებებია, რომლებიც იმ დროს დამატყდა თავს, როცა გადახვეწილი ვიყავი და ჭეშმარიტების ძიებაში მთელი ქვეყანა შემოვიარე.

1. ცხოვრებისეული მოწოდება ცვალებადია

როცა 10 წლის ვიყავი, ჩემი აუხდენელი ოცნება მომღერლობა იყო. 20 წლისას ბიზნესვუმენობა მინდოდა. ახლა კი, თითქმის 30 წლისას, მეცნიერობა მაქვს გადაწყვეტილი. შუალედებში ჩემთვის საოცნებო პროფესიებს შორის იყო მსახიობი, იურისტი, ტელე-ჟურნალისტი, რადიოს წამყვანი, ჟურნალის რედაქტორი, მხატვარი, მოცეკვავე, ფსიქოლოგი, “სახალხო მთქმელი” (public speaker), მასწავლებელი, კონსულტანტი, ღონისძიებების ორგანიზატორი და დიპლომატი.

რადგანაც მეტისმეტად მგზნებარე ადამიანი ვარ, ყოველ ეტაპზე მეგონა, რომ პროფესია რომელზეც ვოცნებობდი, იყო ჩემი მოწოდება და დანიშნულება და საკუთარ თავს მხოლოდ ამ მიმართულებაში ვხედავდი. თუმცა, სიმართლე ისაა, რომ ჩვენ ყველას მრავალმხრივი ნიჭები და უნარები გაგვაჩნია. სწორედ ამის გამო, შეუძლებელია გვქონდეს ერთადერთი “ჭეშმარიტი დანიშნულება”.

ცხოვრება საკუთარი ნიჭების აღმოჩენის, შესაძლებლობების გამოყენების და ძალების მოსინჯვის ასპარეზია. ამიტომ არასოდეს შეგეშინდეთ ექსპერიმენტების და ახალი საინტერესო სფეროს აღმოჩენა-გამოკვლევის, იმის მიუხედავად, თუ რამდენად წარმატებული ხართ თქვენს კარიერაში. ვინ იცის, იქნებ სწორედ იქ იმალება თქვენი “ჭეშმარიტი დანიშნულება”. ;)

2. თავისუფლება მოითხოვს სიმამაცეს

ადამიანების უმეტესობა ოჯახისა და საზოგადოების მიმართ გარკვეულ პასუხისმგებლობის გრძნობას განიცდის. გონიერი ადამიანის ყოველი მოქმედება ყოველთვის გარკვეულ ჩარჩოშია მოქცეული და მშობლებისა და მეგობრების ემოციებისა და შეხედულებების ფილტრშია გატარებული.

ყოველთვის ვდარდობთ იმაზე, რომ მშობლებმა ან გარშემომყოფებმა არ მოგვცეს ნება, გაგვეკეთებინა ის, რაც გულით გვინდოდა. ვწუწუნებთ, რომ სამსახურის გამო არ გვაქვს საშუალება, დრო დავუთმოთ ჩვენს გატაცებებს. ვიგონებთ ათასგვარ მიზეზს, რომ არ ვიყიდოთ თვითმფრინავის ბილეთი სასურველი მიმართულებით.

სინამდვილეში, არავითარი მიზეზი არ არსებობს. არავის შეუძლია ჩვენი ცხოვრების კონტროლი. ჩვენს ცხოვრებას თავადვე ვმართავთ. ერთადერთი რაც გვაფერხებს არის შიში. თავისუფლება კი მოითხოვს სიმამაცეს.

3. მთავარია ზრდა

ადამიანს არავითარი თანდაყოლილი მიზანი არ გააჩნია. ყოველგვარი მიზანი, რაც თავში მოგივათ, სხვების მიერ თავსმოხვეულია და კაცობრიობის მიერ თავის დამშვიდებას ემსახურება. სინამდვილეში ადამიანი გრიგალში მოხვედრილი ჭიანჭველაა: ჩვენ უგზოუკვლოდ დაკარგულები ვართ ჭეშმარიტების ძიების ამაო მცდელობებში. თუკი გრიგალიდან უვნებელი გამოსავალი არსებობს, ამის ერთადერთი საწინდარი ზრდაა: თუ სიმძიმე მოგვემატება, საყრდენ წერტილსაც უფრო ადვილად მოვიპოვებთ.

გადარჩენისათვის საჭიროა მუდმივად გავიზარდოთ. სწავლა და შემეცნება კი არის ამის ერთადერთი საშუალებაა.

4. ჯანმრთელობა ფასდაუდებელია

უმეტესობა ჩვენგანისთვის ჯანმრთელობა არის ის, რასაც ვერ ვამჩნევთ სანამ გვაქვს და მივტირით, როცა ვკარგავთ. ყოველდღიურად 10 წუთიანი მედიტაციით იმის გააზრება, რომ არაფერი გვტკივა და ჩვენი სხეული სრულიად გვემორჩილება, ისეთი ბედნიერების მომგვრელია, შეიძლება სხვა ბედნიერება აღარც ისურვოთ. 

თუმცა ამის გააზრებას შეგნებული ძალისხმევა სჭირდება. ამის გამო ადამიანები ისეთ სულელურ შეცდომებს ვუშვებთ, გონიერ არსებებს რომ არ შეეფერებათ. იფიქრეთ ამაზე.

5. ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია

რაც არ უნდა ცუდი მოგონებები გვაკავშირებდეს ოჯახის წევრებთან, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია მათთან ურთიერთობის შენარჩუნება. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი გაჭირვების ჟამს გვერდით დაგვიდგებიან, არამედ იმიტომ, რომ მომავალში არ ვინანოთ, რომ მათ გული ვატკინეთ.

ოჯახის წევრები, რაც არ უნდა “სტატიკურად” და “უძრავად” გვეჩვენებოდნენ ისინი, წლების განმავლობაში ზუსტად ისევე იცვლებიან, როგორც ჩვენ. მათაც ეცვლებათ შეხედულებები და დროთა განმავლობაში სხვა ადამიანებად ყალიბდებიან. საკმარისია აღიქვა, რომ ისინი არ არიან სუპერძალების მქონე “ზეგარდმო” არსებები, მათაც გააჩნიათ ემოციები, მათაც სწყინთ, სტკივათ, ბრაზდებიან და სამყაროს მიმართ საკუთარი ხედვა გააჩნიათ, რომელთა პატივისცემაც ჩვენი ერთგვარი პასუხისმგებლობაა. ისინი ისეთივე ადვილად მოწყვლადი ადამიანები არიან, როგორც ჩვენი მეგობრები და თანატოლები. თუმცა იმის გამო, რომ ოჯახის წევრებთან უფრო მჭიდრო, უხილავი ძაფები გვაკავშირებს, მათ “ადამიანურობას” ვეღარ ვამჩნევთ.

საკმარისია ეს მჭირდო კავშირი გააზრებულად აღვიქვათ, ურთიერთობებში მაშინვე ჰარმონია დაისადგურებს. იმ ოჯახებში კი, სადაც ურთიერთობები სამარადჟამოდ განწირულია, სულ მცირე ერთი “მონათესავე სულის” პოვნაც კი შვებას მოგიტანთ.

6. ბავშვობის ტრავმებს მთელი ცხოვრება ვმკურნალობთ

რაც ჩვენი ცხოვრების პირველ 10 წელიწადში ხდება, მეტწილად განსაზღვრავს დანარჩენ 80-90 წელიწადს. უკლებლივ ყველას გვაქვს ბავშვობის ან/და სიყმაწვილის დროინდელი ფსიქოლოგიური ტრავმები.

ყველას გვყავდა თითო ზედმეტად მკაცრი მშობელი, ან არარეალიზებული მასწავლებელი, ან სექსუალურად მოძალადე უფროსი “მეგობარი”. ყველას დაგვცინოდნენ სკოლაში და არ გაგვიმართლა პირველ სიყვარულში. ნაადრევად ყველას გარდაგვეცვალა საყვარელი ოჯახის წევრი, ან ჩვენი მშობლები მუდამ ჩხუბობდნენ ერთმანეთში. ზოგს ოჯახი საერთოდ არ გვყოლია და მოხუც ბებიებთან და ბაბუებთან ვიზრდებოდით. ზოგმა პატარა დები და ძმები გავზარდეთ და უფროსებისგან სითბო მუდამ გვენატრებოდა. ზოგს მუდმივად ჩაგვძახოდნენ, რომ ჩვენგან არაფერი გამოვიდოდა. ზოგს კი პირიქით, იმაზე მეტ პასუხისმგებლობებს გვაკისრებდნენ, ვიდრე მათი ზიდვა შეგვეძლო. ზოგს მთელი ბავშვობა განმარტოება და სხვების ყურადღებისგან დასვენება გვინდოდა. ზოგმა კი თავის მოკვლა ვცადეთ და ყურადღება მაინც არავინ მოგვაქცია. ზოგს გვინდოდა, ყველას ვყვარებოდით და ამის გამო საშინელებებს ჩავდიოდით.

რაც უფრო მალე აღმოაჩენ ამ ტრავმებს და შეეცდები მათ რაციონალურად გადაანალიზებას, მით უფრო მალე გათავისუფლდები მათი ტყვეობიდან. სხვა შემთხვევაში, მთელი ცხოვრება მოგიწევს მათი მწარე უკუჩვენებების ატანა.

7. ბედნიერება არჩევანია

ბედნიერება არ არის რამე ადგილი ან საბოლოო დანიშნულების წერტილი. ბედნიერების “მიღწევა” შეუძლებელია. ბედნიერება არის უბრალო არჩევანი – იყო ბედნიერი, განირიდო ნეგატიური ფიქრები და ადამიანები, და იცხოვრო ისეთი ცხოვრებით, რომელიც გულით გსურს.

ბედნიერების მიღწევაში ვერ დაგეხმარება მუსიკა, ნარკოტიკები, საყვარელი ადამიანი, კარგი სამსახური, ბევრი ფული და სხვა. ბედნიერება არის საკუთარი თავის ფლობა, მასთან ჰარმონიაში ყოფნა და თვინიერება.

8. მე ვცხოვრობ ახლა

ადამიანების მთელი პრობლემა იმაში მდგომარეობს, რომ ჩვენ ან წარსულით ვცხოვრობთ ან მომავლით. სინამდვილეში მთელი ჩვენი ცხოვრება ახლანდელი მომენტების ერთობლიობაა. თუკი ისე ვიცხოვრებთ, თითქოს ყოველი დღე და ყოველი წუთი უკანასკნელია, მივხვდებით, რომ ჩვენს ცხოვრებაში არსებული ადამიანების, საქმიანობების და ნივთების ნახევარზე მეტი ფუჭი და “გამოუსადეგარია”. თუ დავფიქრდებით, რას გავაკეთებდით ახლა, რომ ვიცოდეთ რომ ერთი თვის სიცოცხლე გვაქვს დარჩენილი, ბევრად უკეთეს გადაწყვეტილებებს მივიღებდით. მომავალი არ არსებობს, წარსულზე დარდს კი არანაირი შედეგი არ მოჰყვება.

რაც მალე გავიაზრებთ ამას, მით უფრო ნაკლებ შეცდომებს დავუშვებთ ცხოვრებაში.

9. მადლიერება ათავისუფლებს

ადამიანების კიდევ ერთი პრობლემა ისაა, რომ ყოველთვის იმაზე მეტი გვინდა, ვიდრე გვაქვს. თუ კარგად დავფიქრდებით, მივხვდებით, რომ უმეტესობა ჩვენგანს იმაზე უკეთესი ცხოვრება გვაქვს, ვიდრე ჩვენი ნაცნობების ნახევარს და ჩვენს მდგომარეობას სხვისაში არაფრის დიდებით არ გავცვლიდით.

იმის მაგივრად, რომ დავჯერდეთ იმას, რაც უკვე გვაქვს და ვიზეიმოთ ცხოვრება ისეთად, როგორიც ის გვერგო, ყველა წუთს წუწუნში ვატარებთ. ყოველთვის ვისახავთ არასწორ, მატერიალურ მიზნებს, რომელთა მიღწევაც მხოლოდ დროებით გვაკმაყოფილებს და ცოტა ხნის შემდეგ ისევ უკმაყოფილების წრედში აღმოვჩნდებით. ამის გამო ჩვენი სურვილების ტყვეები ვხდებით და ყოველთვის გვენატრება თავისუფლების განცდა.

სურვილების ტყვეობისგან გათავისუფლება მხოლოდ მადლიერების მუდმივი მეცადინეობით და გამოხატვითაა შესაძლებელი.

10. ჭეშმარიტება არ არსებობს

ყველაზე მარტივი ჭეშმარიტება ის არის, რომ მარტივი ჭეშმარიტება არ არსებობს.

არ არსებობს “პასუხი სიცოცხლის, სამყაროს და ყველაფერ დანარჩენის” შესახებ.

ან უბრალოდ მისი პასუხია 42.

ბედნიერების გასაღები, ანუ რაში გვჭირდება ფეიერვერკები

Celebrate-Life-LR

ხშირად, როცა ფეიერვერკებს ვუყურებ, გულში ცოტათი სინანული შემეპარება ხოლმე: “რა საჭიროა ასეთი ფუჭი დანახარჯები, როცა ამ ფულით უფრო სასარგებლო საქმის გაკეთება შეიძლებოდა?” აი, ამას ვფიქრობ, შემდეგ კი საკუთარ თავს ვტუქსავ, რადგან ფეიერვერკებიც, ბუშტებიც, შუშხუნებიც, კონფეტიც, ვარდის ფურცლებიც, შამპანურიც, ყვავილებიც და ყველაფერი, რაც დღესასწაულების აღნიშვნასთან არის დაკავშირებული, აუცილებელზე უფრო აუცილებელია!

“საქართველოს ბანკში” მუშაობის დროს ჩემმა უფროსმა და ბრენდის მართვის დეპარტამენტის ხელმძღვანელმა – საშა კაცმანმა – მასწავლა ერთი კარგი გაკვეთილი და რასაც დღემდე, კვირაში ერთხელ მაინც, ვიხსენებ და მადლიერების გრძნობით ვივსები:

არასოდეს მოეკიდო ახალ საქმეს ნაჩქარევად, სანამ მიღწეულ წარმატებას საკადრისად არ იზეიმებ!

ეს ჩემთვის განსაკუთრებული სიტყვები იმიტომ არის, რომ სულმოუთქმელი ადამიანი ვარ – ყველაფერი ერთბაშად და ჩქარა მინდა. ამის  გამო ხშირად საკუთარ წარმატებებს უგულებელვყოფ, არასდროს ვარ კმაყოფილი მიღწეულით და ერთი პროექტის დასრულებისთანავე, სასწრაფოდ გადავდივარ ახალზე.

ეს ერთდროულად კარგი თვისებაცაა და ცუდიც. კარგი იმიტომ, რომ შემიძლია სიახლეებში თავიდან ფეხებამდე გადავეშვა და ახალი პროექტის დასრულებისთვის თავაუღებლად ვიმუშაო. ცუდი კი იმიტომ არის, რომ მიღწეული წარმატებების უღიარებლობის გამო ხშირად თვით-შეფასება მიქვეითდება და დეპრესიული განწყობა მიტევს ხოლმე.

სინამდვილეში კი, აი, როგორ უნდა მოვიქცეთ:

თითოეული ცხოვრებისეული პროექტის შემადგენელი ელემენტის დასრულებისთანავე აუცილებელია ამოსუნთქვა, განზე გადგომა და შესრულებული სამუშაოსთვის შორიდან შეხედვა. თუ საჭიროა – შამპანურიც უნდა გავხსნათ და ცაში ფეიერვერკიც გავუშვათ, რადგან სწორედ ასეთ წუთებში გვიპყრობს სიხარულის ეიფორია, ვხვდებით, რომ ჩვენს ქმედებებს რაღაც აზრი ეძლევა და ტყუილ-უბრალოდ არ გვიღვაწია. წუთშესვენება ჩვენს გონებასაც ეხმარება “გადარესტარტებაში” და ახალ პროექტებს ახალი იდეებით და შთაგონებებით ვეჭიდებით.

ჩემს გარშემო მინახავს ადამიანები, რომლებიც წლების განმავლობაში მუშაობენ და არასდროს მიდიან სამოგზაუროდ. ერთი საქმიდან სასწრაფოდ მეორეზე გადადიან და თითქოს საფიქრალიც არასდროს ელევათ. არადა, იმის შეგრძნება, რომ ვიშრომეთ და შემდეგ დასვენებაც დავიმსახურეთ, ჩვენს მწარმოებლურობაზე და ეფექტიანობაზე საოცრად მოქმედებს.

საკუთარი წარმატების აღნიშვნა ბედნიერების ის ერთ-ერთი გასაღებია, რომელიც ბევრ ადამიანს ჯერ კიდევ არ უპოვია. ამ ადამიანებში მეც ვარ – ძალიან მიჭირს ჩემი მიღწევების ადეკვატურად შეფასება და ამისათვის საკუთარი თავის დაჯილდოვება – თუმცა ყოველმხრივ ვცდილობ, გამოვსწორდე.

მართლაც, განა რისთვის გვინდა ნებისმიერი მიზანი ან მისკენ მიმავალ გზაზე სიარული, თუკი მისით ტკბობას არ ვისწავლით?

Ageing Superhero

მარ, გილოცავ დაბადების დღეს!

აი, ამ სიტყვებს ვეუბნები მთელი დღე ჩემს თავს და ქოროში მყვება მთელი სამყარო.

ნუ თუ მთელი სამყარო არა, ის ხალხი მაინც ვინც ჩემს გულში ცხოვრობს, ვისთვისაც ყოველ დღე ვიღვიძებ, ვინც მინდა რომ მუდამ ჩემს გვერდით იყოს, ვინც მიყვარს, ვისაც ვუყვარვარ, ვისაც ვერ გაუგია ვუყვარვარ თუ არა, მაგრამ მაინც იცინის და უხარია ჩემთან ერთად.

სამყარომ კი დიდი, ნათელი და ვარდისფერი თოვლი მაჩუქა! (წუხელ თოვისას მთელი ცა ვარდისფერი იყო, შეამჩნიეთ?)

არც ვიცი რა უნდა დავწერო. ის რომ ბედნიერება მინდა? ის რომ სიყვარული მინდა? ის რომ სიცოცხლე მინდა? ის რომ უბრალოდ მინდა კარგად ვიყო პრობლემები არ მაწუხებდეს, ან ხანდახან რომ შემაწუხებს, მალევე მოგვარება შევძლო ხოლმე?

ყველაფერს ვერც დავწერ…

უბრალოდ მინდა მახსოვდეს, რომ ყველა ღამეს დილა მოჰყვება, ყველა დაღმართს აღმართი მოჰყვება, ყველა უბედურებას წარმატება მოჰყვება და არ მინდა ეს დავივიწყო!

ერთადერთი კი რაც შემიძლია განწყობისთვის დაგიტოვოთ ეს სიმღერაა თავისი არაჩვეულებრივი ტექსტით!

Ageing Superhero

Every time I think of growing up I find out that I just slipped back,
I got it all wrong you know I,
Feel younger than I did when I was younger on a backwards track
I thought by now I could have figured it all out instead I’m further back,
Feels kinda stupid but I,
Feel 16 in my head but I guess it’s only 5 years back

But I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspired

I feel old, feel broke feel cold and I can’t fight back,
It sounds so stupid I,
But it’s gone, this train won’t run,
Guess it must be the track

But I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold-

But I won’t see the signs;
it took so long but you were always on my mind, yeah,

For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspired

I invent U

17022009866რა ბედის პატრონი უნდა იყო, რომ ქმარი/ოჯახის წევრები დაარწმუნო გაიღონ თანხები აივნის მისაშენებლად, მერე იმდენი ქნა, რომ გარედან ვარდისფრადაც შეაღებინო და უცებ, ერთ მშვენიერ დღეს შენს ნალოლიავებ ვარდისფერ აივანს მერიის მიერ მოგზავნილი მეხანძრეების და მუშების მთელი არმია შეესიოს და ჩამოგიშალონ.

როცა ამ აივნის მშენებლობა დაასრულეს და შეღებვა დაიწყეს, ვფიქრობდი, რა ბედნიერია მისი პატრონი… ახლა, როცა დაუნგრიეს, მაინც არ შემიძლია ვიფიქრო, რომ ბედნიერი არ არის.

და ის ამოუშენებელი კარები, რომელიც პირდაპირ მეექვსე სართულის იმაღლეზე ჰაერში გამოდის, ისეთი იმედის ნაპერწკალით მავსებს რამდენჯერაც შევხედავ… თითქოს აივნის ხელმეორედ აშენებას ელოდებაო.

მე ხომ ბლოგებზე გარეკილი მაქვს.. ხოდა, ხანდახან ადამიანებს ვუყურებ ქუჩაში და ვცდილობ მათი ბლოგები წარმოვიდგინო. “აი, შენ რომ ბლოგი გქონოდა, ნამდვილად მოღუშული ბლოგი იქნებოდა. თეთრი ნაწერით შავ ფონზე და ვერავინ ვერაფერს წაიკითხავდა… სურვილიც არავის ექნებოდა. რა საცოდავი ხარ… იცოდი?”

ზოგი კი ისეთი მხვდება, ბლოგთან კი არა ადამიანთან ვერ დააკავშირებ… Continue reading