შო(კ)ის მეთორმეტე ღამე

ზურიუსმა და გაბომ რომ თეატრში წასვლის იდეა წამოაყენეს და მეც მიმიპატიჟეს მთელი გულით გამიხარდა. ჯერ კიდევ როდის ვამბობდი თეატრი მომენატრა მეთქი და ამ წინადადებამაც არ დააყოვნა…

მერე facebook-ზე ამ შეხვედრის განხილვისას სხვა ბლოგერებიც შემოგვიერთდნენ და როგორც იქნა გუშინ საღამოს 6 საათზე ოპერის წინ მე, თინი, ზურიუსი, გაბოლანდიშა, თაზო, ენდი და ზურიუსის ორი მეგობარი ერთმანეთს შევხვდით.

სპექტაკლი 8-ზე უნდა დაწყებულიყო, ამიტომ იქამდე “Near Opera”-ში სამუსაიფოდ ჩამოვსხედით.

andy, tiny, sweety
andy, tiny, sweety

დავლიეთ ზოგმა ჩაი, ზოგმა ყავა, ზოგმა ლუდი, ზოგს არაფერი არ დაულევია… ვისაუბრეთ ქართულ ბლოგოსფეროზე, იმაზე თუ “ამ ბოლო დროს” როგორ გვეზარება ყველას წერა, როგორ ვეღარ ვკითხულობთ ერთმანეთის ბლოგებს დროის უქონლობის გამო, მაგრამ მაინც გაკვრით თუ ისე ყველამ ვიცით რა ხდება ერთმანეთის ბლოგურ და არა-ბლოგურ ცხოვრებაში…

მეგონა რომ ერთ-ერთი იმ საღამოთაგანი გამოგვივიდოდა, რომელიც ძალიან დიდი ხანი გახსოვს, მაგრამ მოვლენების უეცარმა შემოტრიალებამ, სულ მთლად დაუვიწყარი გახადა საღამოც, სპექტაკლიც და ყველა ის ემოცია რაც იმ მომენტებში დაგვეუფლა.

თავიდან ყველაფერი იდეალურად იყო, შექსპირის უკვდავი პიესა, მსახიობების არაჩვეულებრივი თამაში, ლამაზი დეკორაციები, ემოციური რეპლიკები და მუსიკა…

თანაც პირველ რიგში ვისხედით და განსაკუთრებით შევიჭერით სპექტაკლის მსვლლელობაში…

ერთი ხელის გაწვდენაში მყოფი მსახიობები
ერთი ხელის გაწვდენაში მყოფი მსახიობები

სპექტაკლის დაწყებიდან დაახლოებით ნახევარ საათში, უკნიდან შრიალი და ჩურჩული მომესმა, ვიფიქრე ალბათ ვიღაცეები გარეთ გადიან. ყურადღება არც მივაქციე…

ნელ-ნელა ეს შრიალი და ჩურჩული გაიზარდა, აზვირთდა, ტალღასავით მოედო ყველას, ხალხი ჩამქრალ დარბაზში ნელ-ნელა ფეხზე დგებოდა, აშკარა იყო მსახიობებს აღარავინ უყურებდა…

ჩვენც კისრები უკან მიგვექცა, ვერ გავიგეთ რა მოხდა. ერთმანეთს შეშინებული თვალებით ვუყურებდით, და ვიმეორებდით, “რა ხდება, რა ხდება?”

მსახიობებმა თამაში შეწყვიტეს. ერთ-ერთმა ხმამაღლა იკითხა სცენიდან, გაგვაგებინეთ რა ხდებაო…

ამ დროს დარბაზში ხმა გავრცელდა – “სააკაშვილი მოკლეს, ომი დაიწყო!”

შო(კ)ის მეთორმეტე ღამე
შო(კ)ის მეთორმეტე ღამე

ატყდა მობილურების წიწინი, რეკვა, ყველა გასასვლელებს მიაწყდა. მსახიობები კულისებში გაუჩინარდნენ…

ვიჯექი გამოშტერებული. თავში მარტო ერთი აზრი მიტრიალებდა – “საწყალი სააკაშვილი… საწყალი სააკაშვილი…”

ვუყურებდი თინის გაოგნებულ სახეს. არ ვიცოდი რით მენუგეშებინა.

ყველას ვიღაც ურეკავდა, ყველა სადღაც რეკავდა. მე კი დავაშტერდი მობილურს და ველოდებოდი რომ აი ახლა დარეკავს ვინმე მეტყვის, რომ ეს ყველაფერი საშინელი ტყუილია და არაფერზე არ უნდა ვინერვიულო…

ან იმას მაინც მეტყვის რომ დავმშვიდდე, პანიკას არ მივეცე და რომ რაც არ უნდა მოხდეს ის ჩემთან იქნება…

ან იმას მაინც მეტყვის, რომ აი სწორედ ახლაა პანიკის დრო!!!

ტელეფონი კი არა და არ რეკავდა. თავი ისე მარტო ვიგრძენი კინაღამ ავტირდი.

ადგილიდან დაძვრაც არ მიფიქრია. რატომღაც თავი დავირწმუნე, რომ ეს საშინელი ტყუილი იყო და ველოდი როდის გამეღვიძებოდა.

დარბაზი ხალხისგან დაიცალა. დავრჩით ჩვენ ყველანი, თაზოს გამოკლებით, რომელიც ვერ გავიგეთ სად გაქრა, ალბათ მასში ჟურნალისტურმა იმპულსებმა გაიღვიძეს.

ამ დროს თინიმ თავის მობილურში ტელევიზორი ჩართო და ყველა ქართულ არხს ჩამოუარა. არსად არანაირი ცნობა არ იყო ომის ან რაიმე სხვა საშიშროების შესახებ. რუსთავი 2 სერიალს აჩვენებდა, მაესტროზე მუსიკალური კლიპები გადიოდა.

მივხვდით რომ ვიღაცამ მწარედ მოგვატყუა. გადარეკეს, გადმორეკს და გაარკვიეს რომ ყველაფერი ტელეკომპანია “იმედის” დადგმული სიუჟეტის გამო მოხდა. ძალიან გაბრაზებული ვარ “იმედზე”. ეგეთი რაღაც ხალხს როგორ უნდა გაუკეთო… :(

კიდევ გაუმართლათ იმათ, ვინც სახლში იყო, საკუთარ ოჯახთან და შედარებით უსაფრთხოდ გრძნობდა თავს, ვიდრე ჩვენ, ვინც რუსთაველის თეატრის დარბაზში ვიყავით, აბობოქრებულ ბრბოსთან ერთად, რომელიც ისე მოიცვა პანიკამ, ვინ საით აწყდებოდა და სად გარბოდა თვალს ვერ მიაწვდენდი.

ნელ-ნელა ყველა დამშვიდდა, ხალხის ნაწილი დარბაზში დაბრუნდა და აპლოდისმენტებით გამოიხმეს მსახიობები.

მსახიობები – გაფითრებულები, დაბნეულები, შეშინებულები, ძლივას გამოლასლასდნენ სცენაზე…

ცოტა ხანს გვესაუბრებოდნენ.

ეს მომენტები ზურიუსმა მობილურით გადაიღო. გენიალური კადრებია…

ზაზა პაპუაშვილი გვეკითხება, “გახსოვთ საიდან უნდა გავაგრძელოთო?” :D

მერე კი სპექტაკლი გაგრძელდა.

ძალიან მაგარია!

მე მეორედ ვნახე, ზურიუსმა კი გუშინ მთელი ათეული ნახვა შეასრულა!

მეთედ ნახა! მეათედ! გილოცავ ზურიუს! ეს ნამდვილი იუბილეა :))

ვისაც არ გინახავთ, აუცილებლად ეწვიეთ რუსთაველის თეატრს და ნახეთ “შობის მეთორმეტე ღამე”!

დიდი იმედი მაქვს, რომ “იმედის” წყალობით ის “შოკის” მეთორმეტე ღამედ თქვენთვის მაინც არ გადაიქცევა!

19 thoughts on “შო(კ)ის მეთორმეტე ღამე”

  1. ძალიან მაგარი საღამო იყო მართლაც რომ დიდხანს დამამახსოვრდება . რატომღაც არ დავიჯერე მეგონა რომ ხუმრობა იყო. თუმცა ადრენალინის გარკვეული დოზა მივიღე რა თქმა უნდა :) სპექტაკლი ძალიან მაგარი გამოვიდა . და მსახიობებმაც ძალიან კარგად გაართვეს თავი.

  2. ეჰ, მეათედ კი არა ერთხელაც არ მაქვს ნანახი და საერთოდ,თეატრში წელიწადზე მეტია არ ვყოფილვარ..

  3. უძლიერესი სპექტაკლია “შობის მეთორმეტე ღამე”.

    რამდენჯერაც არ უნდა ვუყურო არ მომბეზრდება… მალვოლიო…

  4. არა და არ მბეზრდება ეს სპექტაკლი. ძალიან საყვარელი ფილმივით ან მუსიკასავითაა, რომ ამოიჩემებ :))
    მადლობა ყველას, ვინც იქ ვიყავით და ერთად გადავიტანეთ ის ტკბილ–მწარე და დაუვიწყარი წუთები!
    ვფიქრობ ამან უფრო დაგვაკავშირა და მაგრად შეგვანჯღრია.
    …ისე, მართლა რა იყო, არა? :)))
    მადლობა სვით :*:*

  5. Near Opera

    :ლოვე: :ლოვე: :ლოვე: :ლოვე: :ლოვე: :ლოვე:

    მაზე თუ “ამ ბოლო დროს” როგორ გვეზარება ყველას წერა, როგორ ვეღარ ვკითხულობთ ერთმანეთის ბლოგებს დროის უქონლობის გამო

    მე არ მეზარება წერა :)
    მაგრამ კითხვით მართლა ვეღარ ვკითხულობ ისეთი აქტივობბით დროის უქონლობის გამო

  6. აუუ ის ვითომდა ქრონიკა რა სისულელე იყო :P ეს პოსტი როგორც ყველა შენი პოსტი მარ შაუდარებელი იყო :*

  7. შემთხვევით გადავაწყდი… რა კარგი თავგადასავალი იყო, არა? :)

  8. საშინელება იყო ეს ინციდენტი, მაგრამ სააკაშვილი ცოდო ნამდვილად იქნებოდა.

Leave a Reply