გუშინ ვიყავი კინოში 2012-ზე!!!

4 ბილეთი სალაროში იყო დატოვებული ჩემს სახელზე, მაგრამ იმდენი ხალხი მიაწყდა, ძლივს მივაღწიე სალაროს ფანჯრამდე.

ასევე ხალხმრავლობის გამო აღარ იყო დარჩენილი არც პოპკორნი, არც სასმელი, ამიტომ ”მარაგების შეუვსებლად” შევედით კინოსეანსზე.

და დაიწყო დაძაბულობა!!!

2012: მთავარი პერსონაჟები

ორსაათნახევრის განმავლობაში ვნერვიულობდი, ოფლს ვიწურავდი, თვალებს ვხუჭავდი და ვახელდი, პერსონაჟებთან ერთად ვიტანჯებოდი, ვიღუპებოდი, ვცოცხლდებოდი, სამყაროს დაღუპვისგან ვარჩენდი და ვკვდებოდი.

ვინერვიულე.

ეს ნერვიულობა სახლამდეც კი გამომყვა. ჯერ კიდევ ძალიან დიდი შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ.

2012: ბრძოლა გადარჩენისთვის

მახსოვს, ბავშვობაში როგორ ვუყურებდი ”ტიტანიკს” და ცრემლად ვიღვრებოდი, მაგრამ ახლა გავაანალიზე, რომ იქ რეალურ ტრაგედიას (1500+ ადამიანის უმიზეზო სიკვდილს) ვერასდროს აღვიქვამდი, მხოლოდ ”არა-ჰეფი-ენდით” დასრულებულ სიყვარულზე მწყდებოდა გული.

2012-მა კი რაღაც მომენტში სასტიკად შემაძრწუნა. ცრემლი – ? არცერთი გრამი!

საშინელებაა, როდესაც ერთი გემიდან კი არ ცდილობ გაღწევას და გადარჩენას, ან ერთი ქალაქიდან, ან ერთი ქვეყნიდან, – არამედ მთელს დედამიწაზე აღარსად დაგედგომება და წასასვლელიც არსაით გაქვს.

მიწა, რომელმაც გაგაჩინა და გამოგზარდა, ფეხქვეშ გეცლება, სასიკვდილოდ გიმეტებს და თვალის დახამხამებაში გშთანთქავს.

ერთი ჩემი ძველი პოსტი გამახსენდა, სადაც საოცარი სიზუსტით მაქვს აღწერილი ის განცდები, რაც ამ ფილმის ყურებისას დამეუფლა.

2012: ერთ-ერთი მაგარი / შემზარავი ეფექტი

ერთადერთი იმაზე დამწყდა გული, რომ თვითონ მაიას ტომების ლეგენდაზე და კალენდარზე კი არა, უფრო ტრაგედიაზე და სპეც-ეფექტებზეა გადატანილი აქცენტი (არადა გაფრენილი მაქვს მაგ ლეგენდების კითხვით!!!).

ფილმის ჩემეული შეფასება:

1. ფინალური შეგრძნება – 4/4

2.განმეორებადობა – 0/3 (მე ამ ნერვიულობის გადამტანი მეორედ აღარ ვარ!)

3. დამახსოვრებადობა – 3/3

4. სპეციალური ქულა ეფექტებისთვის – +1

სულ: 8/10

ფული არ დაგენანოთ ამ ფილმის სანახავად!

P.S. ბილეთები რამდენიმე დღით ადრე დაჯავშნეთ. პოპკორნიც.