ჩემი რუტინა

“Operations are the coordination of tactics over time.” – Sebastian Marshall, Progression.

ჩემი ჩვეულებრივი სამუშაო დღე იწყება ღამის 11 საათზე.

ცოტა უცნაურად ჟღერს, მაგრამ მეტი პროდუქტიულობისთვის აზროვნების სისტემაში პირველი ეს ცვლილება დამჭირდა: ახალი დღე იწყება ღამე, ზუსტად იმ დროს, როცა დასაძინებლად ვწვები.

7:00 – ვიღვიძებ. ვსვამ 0.5 ლ. წყალს და 7:30-მდე წიგნს ვკითხულობ (ასე ვფხიზლდები).
7:30 – ვიმზადებ საუზმეს და სადილს (შუადღისთვის). youtube-ზე ვუყურებ ჩემი საყვარელი “ცხოვრების ინსტრუქტორების”¹ ვიდეოებს, თან პარალელურად ვვარჯიშობ (კროსტრენინგი და იოგა, დღეების მონაცვლეობით).
8:30 – შხაპს ვივლებ, იმეილს და facebook-ს ვამოწმებ.
9:00 – ვსაუზმობ. პარალელურად youtube-ს ან ტელევიზორს ვუყურებ.
9:30 – ვიცვამ და ვემზადები წასასვლელად.
10:00 – სახლიდან გავდივარ. თან ლანჩი მიმაქვს. ოფისამდე ჩქარი ნაბიჯით მივდივარ, რასაც 15-20 წუთი სჭირდება.
11:30 – ვერთვები სამსახურის გაწამაწიაში. მუშაობის პარალელურად 1 ლიტრამდე წყალს ვსვამ.
14:00 – სამზარეულოში ჩავდივარ სასადილოდ.
14:30 – ვაგრძელებ მუშაობას.
19:00 / 20:00 – სახლში მივდივარ. როგორც წესი, ოფისს ყოველთვის მე ვკეტავ. გასვლის წინ ისევ 0.5 ლიტრ წყალს ვსვამ. სახლში ისევ ჩქარი ნაბიჯით ვბრუნდები. ესეც ჩემი ყოველდღიური გარანტირებული 30 წუთიანი ფეხით სიარული და 2 ლიტრი წყალი!
20:30 – ამ დროს უკვე საშინლად დაღლილი ვარ. ვახშამს ვიმზადებ და შევექცევი.
21:30 – მომდევნო დღეს ვგეგმავ.
23:00 – როგორც წესი, წიგნის კითხვაში მეძინება. დღე დასრულებულია.

routine

დაახლოებით ასე გამოიყურება ჩემი კალენდარი

როცა სკოპიეში ვარ და არ ვმოგზაურობ, ეს არის სამუშაო დღეების ძირითადი რუტინა. ხანდახან შუა კვირაში სუპერმარკეტში შევლა და პროდუქტების მარაგის შევსება მიწევს. ხანდახან სახლში ვახშმობის ნაცვლად, ვინმესთან ერთად გარეთ ვვახშმობ, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად ხდება, რადგან სკოპიეში ბევრი ახლო მეგობარი არ მყავს. ყველა საოჯახო საქმე, სარეცხი და პროდუქტების შეძენა უქმე დღეებზე მაქვს გადანაწილებული.

უქმეებზეც დილის 7 საათზე ვიღვიძებ. შაბათს ვოდნოზე² საცოცად, პარკში სარბენად ან სავარჯიშოდ მივდივარ. ვალაგებ სახლს, ვრეცხავ სარეცხს, ვგეგმავ სოციალურ აქტივობებს და ვკითხულობ. კვირას კი წერის ან კითხვის სპრინტს³ ვაწყობ, ვიმარაგებ პროდუქტებს, ვგეგმავ მომდევნო კვირას, ვგეგმავ სოციალურ აქტივობებს და ისევ ვკითხულობ.

ამ რუტინიდან, ცხადია, მაქვს გადახვევებიც, მაგალითად ზოგჯერ შუა კვირაში უქმე დღე გამოერევა და ოფისში გასვლა არ მიწევს. ამ დროს სახლიდან ვმუშაობ და ვცდილობ საღამოს ვინმეს შევხვდე, პარკში ან ქალაქის ცენტრში ფეხით გავისეირნო.

არის სხვა შემთხვევებიც, როდესაც ყველაფერს აზრი ეკარგება და უბრალოდ აღარ მინდა რუტინას მივყვე. ამ დროს უბრალოდ დივანზე ვწევარ, ჭერს ვუყურებ და დაჟინებით ვფიქრობ. მსგავსი სიტუაციებიდან გამოსასვლელად გარკვეული ხერხებიც შევიმუშავე, რომლებზეც მოგვიანებით დეტალურად დავწერ.

¹Life Coach
²ვოდნო - მთა სკოპიეში
³სპრინტი - მოკლე მანძილზე მაქსიმალური სისწრაფით სირბილი

ვინ არის “ბიოჰაკერი”?

“The pain you feel today is the strength you feel tomorrow.” – Stephen Richards

ტერმინი “ჰაკერი” ნეგატიურ კონტექსტთან არის დაკავშირებული. სინამდვილეში “ჰაკერობა” სხვადასხვა შედეგის მისაღებად რამე სისტემის გამუდმებით წვალებას ნიშნავს.

ბიოჰაკერი არის ადამიანი, რომელიც საკუთარი სხეულის და გონების მოდიფიცირებას ცდილობს გრძელვადიან პერიოდში მეტი ეფექტიანობის მისაღწევად. ეს ეფექტიანობა შეიძლება დაკავშირებული იყოს პროდუქტიულობის გაზრდასთან, სიმდიდრის შექმნასთან, სოციალური აქტივების შეძენასთან, ფიტნესთან, ჯანმრთელობასთან, სიცოცხლის ხანგრძლივობასთან და ზოგადი ბედნიერების შეგრძნებასთან.

პირველი სახელდებული ბიოჰაკერები კალიფორნიაში, სილიკონის ველის სტარტაფებში¹ დაიბადნენ. როგორც ჩანს, მათ გაიაზრეს თუ რამხელა მნიშვნელობა აქვს ბიზნესსა და პროფესიულ საქმიანობაში საკუთარი “სისტემის”, ანუ სხეულისა და გონების ფლობას.

ტერმინი ახალია, თუმცა კონცეფცია უხსოვარი დროიდან, ადამიანის წარმოშობის მომენტიდან არსებობს.


valltortagorge620

პირველი ბიოჰაკერი ის პირველი ადამიანი იყო, რომელსაც სამყაროს შემეცნების ინტერესი გაუჩნდა; რომელმაც ხორცის შესაწვავად ცეცხლი გამოიყენა; რომელმაც სხეული ტყავით შეიმოსა; რომელმაც გამოიგონა ქვის იარაღები და ბორბალი; რომელმაც გამოქვაბულის კედელზე დახატა პირველი იეროგლიფი.

პირველი ბიოჰაკერი იყო ადამიანი, რომელსაც გაუჩნდა შეკითხვა – “ვინ ვარ მე?” – რომელმაც საკუთარი თავი გააცნობიერა და თავისსავე გამოთლილ ქანდაკებას პირველად სახელი მიაწერა.

პირველი ბიოჰაკერი იყო პირველი დიასახლისი (ან მამასახლისი), რომელმაც თიხისგან ჯამი გამოძერწა და საჭმელი მოხარშა.

პირველი ბიოჰაკერი იყო ადამიანი, რომელმაც თავისი ადამიანობის გასაზრისებისკენ პირველი ნაბიჯი გადადგა.

პირველი ბიოჰაკერები იყვნენ პირველი მონადირე, პირველი ათლეტი, პირველი გამომგონებელი, პირველი ექიმი, პირველი ფილოსოფოსი, პირველი ინჟინერი, პირველი დიასახლისი, პირველი მშენებელი, პირველი მიწათმოქმედი, პირველი მწერალი, პირველი მეცნიერი, პირველი მასწავლებელი… მათ გააჩნდათ ცხოვრების მიზანი, გატაცება და ყველანი იდგნენ საკუთარი თავის უმაღლესი შესაძლებლობების განხორციელებისკენ მიმავალ გზაზე.

პირველი ბიოჰაკერი ის ადამიანი იყო, რომელმაც ღმერთი კაცად გამოსახა.


თანამედროვე ბიოჰაკერის მთავარი მიზანია შექმნას და განაახლოს საკუთარი თავი, გაზარდოს ფიზიკური და გონებრივი შესაძლებლობები, გაძლიერდეს ფიზიკურად და მენტალურად. ბიოჰაკერისთვის სიძლიერე ერთ-ერთი მთავარი ღირებულებაა, სისუსტე კი მუდმივად დასაგმობი.

ბიოჰაკერი ლიდერია. ის მუდმივად უბიძგებს საკუთარ თავს და გარშემომყოფებს აღმავლობისკენ. მისი წარმატების საიდუმლო შემდეგია: მას შეუძლია ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ბეჯითად და გულმოდგენედ დაკავდეს უსიამოვნო საქმიანობით. ეს მხოლოდ მაღალი ცნობიერების ადამიანებს შეუძლიათ.

ბიოჰაკერი არის ადამიანი, ვინც გამუდმებით ცდილობს ადამიანური არსებობის სრულყოფას.

¹Startup - ახალწამოწყებული ბიზნესი, დამწყები კომპანია.

ორი ნაბიჯით წინ

“Time is like a river that will take you forward into encounters with reality that will require you to make decisions. You can’t stop the movement down this river, and you can’t avoid the encounters. You can only approach these encounters in the best way possible.”
– Ray Dalio, Principles.

თუკი ამ სტატიის წერას დავიწყებ, მიზანთან ერთი ნაბიჯით ახლოს ვიქნები.

შეიძინე ამაზონზე

დღეს სებასტიან მარშალის “პროგრესიის” კითხვა დავიწყე. შთაგონებული ვარ!

წიგნის პირველი ნაწილი “Upstream Effect”-ს განიხილავს. ეს არის დისკუსია იმის შესახებ, რომ ყოველ კონკრეტულ წამს საკუთარ ცხოვრებაზე კონტროლი არ გაქვს. უეცრად შეიძლება ავტობუსი დაგეჯახოს, აგური დაგეცეს, ვიღაცამ გესროლოს. ტყვია, რომელიც ზუსტად დაგიმიზნეს და შენსკენ მოფრინავს, იმ მომენტში შენი კონტროლის გარეთ არის. შენ უკვე თეორიულად მკვდარი ხარ. იმ წამის მეასედებში, გასროლიდან გულის გაჩერებამდე, ვეღარაფერს გააკეთებ. სიცოცხლე შენზე დამოკიდებული აღარ არის. თუმცა არსებობს საკითხები, რომელთა კონტროლი გრძელვადიან პერიოდში შეგიძლია, მაგალითად, სხეულის წონა, ტვინში მიმდინარე ბიოქიმიური პროცესები, ყოველდღიური განწყობა, პროდუქტიულობა. ეს საკითხები ახლანდელ მოქმედებაზე და არჩევანზეა დამოკიდებული. არა, ამ მომენტში ვერაფერს შეცვლი, მაგრამ ხვალინდელი დღე? – გარკვეულწილად შეგიძლია აკონტროლო.

თუ ამ მომენტიდან პროაქტიულად დაიწყებ ცხოვრების მოწყობას, შემდეგი მომენტები ამჟამინდელზე იქნება დაშენებული, ხოლო მომავალში მეტი რამ იქნება შენი კონტროლის სფეროში.

რა გვაძლევს გრძელვადიანი კონტროლის საშუალებას?


შეიძინე ამაზონზე

6 თვის წინ ფიტნეს ტრეკერი¹ ვიყიდე და მისი ხელმძღვანელობით კროსტრენინგები² დავიწყე. კვირაში ორ-სამჯერ მინიმუმ 7 წუთს ვვარჯიშობდი. ტრეკერი დახარჯულ კალორიებს მითვლიდა.

7+ წუთი… ვერასოდეს ვიფიქრებდი, თუ 7+ წუთიანი ვარჯიში ასეთი მტანჯველი იქნებოდა. ყოველ ჯერზე ვიფიცებოდი, რომ ამას აღარასოდეს გავიმეორებდი. თუმცა 2-3 დღეში მავიწყდებოდა ტკივილი და ვიძახდი – “მხოლოდ 7+ წუთი! სირცხვილია 7+ წუთიანი ვარჯიში დაგეზაროს!”

ყოველი წარმატებული სესიის შემდეგ, ტრეკერი ვარჯიშის სტატისტიკას იმახსოვრებდა და დატვირთვას შეუმჩნევლად ზრდიდა. თუ აპრილში ყველა რეპის³ შესასრულებლად 9 წუთი მჭირდებოდა, აგვისტოში უკვე 19 წუთს ვვარჯიშობდი.

საინტერესოა, რომ აგვისტოში, ვარჯიშების შემდეგ, თავს ისევე ვგრძნობდი, როგორც აპრილში, ისეთივე შემართებით ვპირდებოდი თავს, რომ ამას აღარასოდეს გავაკეთებ და იმდენივე ხანში მავიწყდებოდა დანაპირები. მეგონა, რომ აგვისტოში ისევე ვვარჯიშობდი, როგორც აპრილში, მაგრამ როდესაც სტატისტიკურ ანგარიშებს გადავხედე, ჩემს აღტაცებას საზღვარი არ ჰქონდა.

 

აპრილში თუ სესიის განმავლობაში 41 კალორიას ვწვავდი (154 რეპი), აგვისტოში უკვე 129 კალორიაზე (488 რეპი) ვიყავი ასული, დატვირთვა კი იდენტურად მეჩვენებოდა.
ინვესტირებული ძალისხმევა აპრილშიც და აგვისტოშიც ერთნაირი იყო. ინვესტირებული დრო ორჯერ გაიზარდა.
თუმცა ამონაგები ძალისხმევაზე (return on effort) აგვისტოში 3.14-ჯერ მეტი აღმოჩნდა.

 

ძალისხმევას კუმულატიური თვისება აქვს. გუშინ გაწეულ მცირე ძალისხმევას დღევანდელი ემატება, დღევანდელს – ხვალინდელი. თუმცა, ხვალინდელი ძალისხმევის შედეგი გუშინდელისგან დრამატულად განსხვავდება.

“Upstream Effect”-ი სიტყვასიტყვით “უკუდინების ეფექტს” ნიშნავს. დინების საწინააღმდეგო მიმართულებით პირველი ნაბიჯის გადადგმა რთულია, სამაგიეროდ მისი შედეგი დინებას ავტომატურად, დამატებითი ჩარევის გარეშე ჩამოჰყვება. “უკუდინების ეფექტის” საუკეთესო გამომხატველია ქართული ანდაზა: “მადლი ქენი, ქვაზე დადე, გაივლი და წინ დაგხვდება

თუკი ამ სტატიის წერას დავასრულებ, მიზანთან ორი ნაბიჯით ახლოს ვიქნები.

¹rep - რეპეტიცია, გამეორება. ჟარგონი ფიტნესში.
²ფიტნეს ტრეკერი - მოწყობილობა, რომელიც სპორტული აქტივობების დროს აფიქსირებს ყოველ მოძრაობას და აგენერირებს სტატისტიკურ ანგარიშებს.
³კროსტრენინგები - ვარჯიში ერთდროულად ორ ან რამდენიმე სხვადასხვა ტიპის სპორტში

რამდენს ვმუშაობთ?

დაფიქრდი, რამდენ საათს მუშაობ ყოველ დღე? 8? 9? 10? ძალიან კარგი.

ახლა, უფრო კარგად დაფიქრდი და გულწრფელად უთხარი საკუთარ თავს, რამდენ საათს მუშაობ რეალურად? რამდენ დროს ატარებ ოფისში ან კომპიუტერთან და რამდენი საათია აქედან ნამდვილად პროდუქტიული? 6? 5? იქნებ 4?

დაახლოებით 3 წელია, რაც RescueTime-ის გამოყენება დავიწყე და ყურადღებას ვაქცევ ჩემი შრომის ნაყოფიერებას. მას შემდეგ ვცდილობ, ჩემს მიერ კომპიუტერთან გატარებული დრო მაქსიმალურად ეფექტიანი იყოს. სინდისი იმ შემთხვევაში მაწუხებს, თუ RescueTime-ის მიხედვით ჩემი PP (“პროდუქტიულობის პულსი”) დღის განმავლობაში 65%-ზე ნაკლებია. როდესაც ენერგიისგან ვიცლები, ვცდილობ გარეთ გავიდე, ვივარჯიშო ან სოციალურ აქტივობებში ჩავერთო. კომპიუტერთან უქმად გატარებული დრო შრომის ნაყოფიერების მაჩვენებელს აქვეითებს.

ამ ხნის განმავლობაში ერთი საინტერესო ფაქტი აღმოვაჩინე.

როგორც წესი, ჩვეულებრივ სამუშაო დღეებში, როცა 8-9 საათს ვმუშაობ, 75%-იანი PP მაქვს. იმ განსაკუთრებულ დღეებში, როცა 89-90% პროდუქტიულობას ვაღწევ, კომპიუტერთან 8 საათზე ნაკლები მაქვს გატარებული. ისეც ხდება, რომ გამონაკლის დღეებში სამუშაო საათების რაოდენობა 10-ზე მეტია და პროდუქტიულობაც 80%-ზე უფრო მაღალია, თუმცა ასეთი დღეების შემდეგ ვერასოდეს ვაღწევ 65%-ზე მეტ PP-ს.

რას ნიშნავს ეს ყველაფერი?


მეტისმეტი მუშაობა არ ნიშნავს მეტისმეტ პროდუქტიულობას და ჯანმრთელობისთვისაც საზიანოა.

კვლევებმა აჩვენა, რომ მათ, ვინც კვირაში 49-54 ან მეტ საათს მუშაობენ, დამბლის დაცემის 33%-ით მეტი შანსი და გულის თრომბული დაავადებების განვითარების 13%-ით მეტი შანსი აქვთ. დაბალ-შემოსავლიანი მუშაკებისთვის 55+ საათიანი სამუშაო კვირა მეორე ტიპის დიაბეტის განვითარების რისკებსაც ზრდის. გარდა ამისა, ბევრი მუშაობის შემდეგ თანამშრომლები მეტისმეტად მიდრეკილი ხდებიან ჭარბი ალკოჰოლის მოხმარებისკენ, დეპრესიისკენ და ქრონიკული უგუნებობისკენ.

2014 წლის DeskTime-ის კვლევამ აჩვენა, რომ მომუშავე ადამიანების ყველაზე პროდუქტიული 10%, სულაც არ მუშაობს სხვებზე მეტს. უფრო მეტიც, ისინი დღეში 8 საათზე ნაკლებს მუშაობენ. აღმოჩნდა, რომ პროდუქტიულობა სულაც არ არის ოფისში ან კომპიუტერთან გატარებული საათების რაოდენობის პროპორციული. მისი მთავარი გასაღები შესვენებების რაოდენობაში ყოფილა. კვლევის დროს შესწავლილი ჯგუფის წევრები (ეფექტიანი ტოპ 10%) საშუალოდ ყოველ 52 წუთის შემდეგ 17 წუთით ისვენებდნენ.

სტენფორდის კვლევების მიხედვით, სამუშაო საათების დამატება სულაც არ ზრდის შრომის ნაყოფიერებას. პირიქით, კვირაში 50 საათიანი მუშაობის შედეგ პროდუქტიულობა მკვეთრად იკლებს. მეტისმეტი მუშაობა საზიანო გავლენას ახდენს ძილის რეჟიმზე. მოუწესრიგებელი ძილი კი თავის მხრივ ამცირებს შრომის ნაყოფიერებას. 2013 წლის ჰარვარდის კვლევამ აჩვენა, რომ ძილის ნაკლებობის გამო შემცირებული პროდუქტიულობის ხარჯზე ამერიკულმა კომპანიებმა $63,2 მილიარდის ღირებულების ზარალი ნახეს.

შრომის ნაყოფიერებაზე დადებითი გავლენა აქვს დასვენებას. 2006 წელს, მსოფლიოში ერთ-ერთი უდიდესი აუდიტორული ფირმის, ერნსტ&იანგის შიდა კვლევის მიხედვით, თანამშრომლების მიერ აღებული შვებულების ყოველ დამატებით 10 საათზე, მათი წლის ბოლოს მიღებული შრომის შედეგების შეფასება 8%-ით გაუმჯობესდა. იგივე კვლევის მიხედვით, ხშირი “დამსვენებლები” უფრო იშვიათად ტოვებდნენ კომპანიას ვიდრე ისინი, ვინც უფრო იშვიათად იღებდა შვებულებას.


2014 წელს Salary.com-ის მიერ გამოქვეყნებული კვლევის მიხედვით, დასაქმებული ადამიანების 89% სამუშაო დღის უდიდეს ნაწილს უქმად ფლანგავს. არაპროდუქტიულ აქტივობებს სამუშაო დღის დაახლოებით 25% ეთმობა. აქედან – 12% ისეთი არაპროდუქტიული აპლიკაციების მოხმარებაში იფლანგება, როგორიცაა Facebook, twitter და Youtube (უფრო დეტალური სტატისტიკა).

კვლევებით ისიც გამოირკვა, თუ ვინ ხარჯავს ყველაზე მეტ დროს არასამსახურეობრივ აქტივობებზე. “მილენიალები”, ანუ ის ამერიკელები, რომლებიც 1982-2004 წლებში დაიბადნენ და ინტერნეტის და ახალი ტექნოლოგიების ეპოქაში გაიზარდნენ, სამსახურში დღეში საშუალოდ 2 საათს ფლანგავენ. მათ ინტერნეტის მოხმარების მეტი მოთხოვნილება აქვთ. განსხვავებით წინა თაობებისგან, მათთვის ასევე აღარ არსებობს “სამსახურის” და “სახლის” გაყოფილი ცნებები, არამედ აუცილებელია, ეს ორი სივრცე იდეალურად დაბალანსებული იყოს (და თანაც – მთელი დღის განმავლობაში). “მილენიალებს” მიაჩნიათ, რომ მათ მეტი უფლება აქვთ სამსახურში დრო პირად ცხოვრებას დაუთმონ, რადგან ხშირად პირიქითაც იქცევიან – სახლში მიაქვთ სამუშაო.

2013 წლის მონაცემებით, სამუშაო დროის გაფლანგვის მიზეზები შემდეგია:

  • 34% ვერ ხედავს გამოწვევას სამსახურში
  • 34% ამბობს, რომ სამუშაო საათები მეტისმეტად გრძელია
  • 32% ამბობს, რომ უფრო გულმოდგინედ მუშაობისათვის მოტივაცია არ აქვს
  • 30% სამსახურით უკმაყოფილოა
  • 23% უბრალოდ მოწყენილია
  • 18% ამბობს, რომ დროის ფლანგვა დაბალი ხელფასების ბრალია.

ბოლო 10-15 წლის განმავლობაში სამყარო კიდევ უფრო დაკავშირებული გახდა. გახშირდა დისტანციური სამუშაო ადგილები და სტარტაპები, რომლებსაც მთელს მსოფლიოში გაფანტული, ონლაინ მომუშავე თანამშრომლები და გუნდები ჰყავთ.

მენეჯერები, რომლებსაც სხვა ადამიანების მართვა უწევთ, დაბნეულები არიან. ბიზნეს სამყაროს არსებული პარადიგმები, მენეჯმენტის პრაქტიკები, ოფისების მოწყობის სპეციფიკა, სამუშაო კონტრაქტების არსებული პირობები და ინტერნეტის საყოველთაო, მობილური ხელმისაწვდომობა განაპირობებს იმას, რომ ადამიანები იმდენს აღარ მუშაობენ რამდენსაც ადრე, ან შესაძლოა ახლა უბრალოდ უკეთ არის შესაძლებელი შრომის ნაყოფიერების მონიტორინგი. რეალობა კი ესაა: არ არსებობს ხელსაწყო, პროცესების ერთობლიობა ან ეფექტური ორგანიზაციული პოლიტიკა, რომელიც აიძულებს მათ, სამუშაო დღის განმავლობაში უფრო მეტი იმუშავონ.

დღეს ჩვენ ვმუშაობთ ზუსტად იმდენს, რამდენიც გვსურს.მენეჯმენტის მხრიდან ყოველგვარი კონტროლის მცდელობა მხოლოდ გაღიზიანებას და პროტესტის გრძნობას იწვევს.

შრომის ნაყოფიერების მართვა თანამედროვე ბიზნესის მენეჯმენტის ერთ-ერთი მთავარი გამოწვევაა. მის დასაძლევად ყველა მაღალი რგოლის მენეჯერმა საკუთარ თავს და კოლეგებს რამდენიმე შეკითხვა უნდა დაუსვას:

  • როგორ უნდა დავზოგოთ ორგანიზაციის სახსრები და წავაქეზოთ თანამშრომლები, მეტად პროდუქტიულები იყვნენ?
  • უნდა გავზომოთ თუ არა თანამშრომლების შრომა მათ მიერ ოფისში ან კომპიუტერთან გატარებული საათებით?
  • საჭიროა თუ არა ოფიციალური 8 საათიანი სამუშაო დღე, თუკი იგივე შედეგის მიღება ნაკლებ დროშიც შეიძლება?
  • როგორ გავზომოთ შრომის ნაყოფიერება?
  • როგორ წავახალისოთ განსაკუთრებულად პროდუქტიული თანამშრომლები?

ეს ჩემი დღევანდელი დღის პროდუქტიულობის მაჩვენებელია. თქვენ როგორ გაატარეთ კვირა დღე? :)

Screen Shot 2016-06-05 at 23.44.01