წითელქუდა თუ წითელი გული?

You say you love; but with a voice
Chaster than a nun’s, who singeth
The soft Vespers to herself
While the chime-bell ringeth –
O love me truly!

II.
You say you love; but with a smile
Cold as sunrise in September,
As you were Saint Cupid’s nun,
And kept his weeks of Ember.
O love me truly!

III.
You say you love – but then your lips
Coral tinted teach no blisses.
More than coral in the sea –
They never pout for kisses –
O love me truly!

IV.
You say you love; but then your hand
No soft squeeze for squeeze returneth,
It is like a statue’s dead –
While mine to passion burneth –
O love me truly!

V.
O breathe a word or two of fire!
Smile, as if those words should burn be,
Squeeze as lovers should – O kiss
And in the heart inurn me!
O love me truly!

Copyright – John Keats


(აზრზე არ ვარ ვისი დაწერილია… კი აწერია ისე. :) ხოდა შინაარსი ნაწილობრივ გავიგე, რაც გავიგე მომეწონა და მაგიტომ ჩავიკოპირე. ისე როგორც მივხვდი “eth”=”s” :P)

ბეთანია

შენ არ გინახავს ჩემი ხელები,
ჩემი თვალები და ჩემი მხრები –
გადარეული თეთრი ცხენებით
და შორეული ზარების ხმებით.
შენ არ გინახავს ჩემი ნისლები,
მთიდან ქორების ფრთით მოტანილი,
თეთრი ქარებით როგორ ივსება
დღეები ლურჯი ქრისტეს ტანივით.
შენ არ გინახავს ფრესკის სიშორე.
ფერი ფასკუნჯის, ფერი ქედნების,
მირონის სურნელს როგორ იშრობენ
ჩემი სხეულის ძველი კედლები.
შენ არ გინახავს, მოდი და მნახე,
რომ ეს ტაძარი ჩემი ტანია!..
სათნოებისა ვარ შენი სახლი,
მორჩილებისა ვარ შენი სახლი,
შენი სხეულის ვარ ბეთანია!..

ძახილი

მარგალიტები მოვიხვიე ყელზე სამწყება, მარგალიტები, იაგუნდები…
არ შემიძლია შენი სახის გადავიწყება!
არ დაბრუნდები?
თეთრ შემოსილი ვწევარ მე შენს ნაცნობ საწოლზე.
სევდიანია ღამე მძინარი,
ნუთუ არ ფიქრობ სანატრელო შენს სათუთ ცოლზე…
არავინ არი…
ჩუმად ვკითხულობ შენს ძველ წერილს ყვითელს,
დახეულს…
სხვა რა მაქვს შენი მე ამის გარდა?
მე თვითონ ვკოცნი ჩემს თეთრ მკლავებს,
ჩემს დამწვარ სხეულს,
შენ რომ გიყვარდა…
მაგიჟებს სითბო ვერ ვიგუე ფარჩის საბანი,
ჩემს ოთახს ავსებს შენი ლანდები;
დაღლილი არის სანატრელო დღეს ჩემი ტანი,
ნუ გვიანდები.
არ შემიძლია დავიწყება შენი სახისა…
დავფარე ღამე ბნელ ნაწნავებით;
ვიხუტებ ვნებით მსუბუქ ჰაერს ჩემ ოთახისას
თეთრი მკლავებით.
”ელენე დარიანის დღიურებიდან”
/პაოლო იაშვილი/

სახელი

ჩემი სკოლის მეშვიდე-მეთერთმეტე კლასის გეომეტრიის წიგნში ორასორმოცდამეცხრე გვერდზე წერია:
”მრავალწახნაგს, შექმნილს ყველა იმ მონაკვეთისგან, რომელიც მოცემულ წერტილს აერთებს ბრტყელი მრავალკუთხედის წერტილებთან, პირამიდა ეწოდება. პირამიდის ზედაპირი შედგება ფუძისა და გვერდითი წახნაგებისგან. თითოეული გვერდითი წახნაგი სამკუთხედია.
სამკუთხა პირამიდას ტეტრაედრი ეწოდება.”

სამი საკრალური ციფრია. ეგვიპტელებს სწამდათ რომ პირამიდა კოსმოსიდან უცნობ ენერგიებს იღებს.
მეტი არ მინდა დავამატო.
უბრალოდ სიტყვა კარგად ჟღერს.

:user:

“წარმოიდგინე სივრცე პატარა გორაკებით… ყველაფერი თოვლით არის დაფარული, მხოლოდ ნაძვების ტოტებიდან გადმოცურებული თოვლის ხმა ისმის…
ჰაერი გრილია, ოღონდ არ სუსხავს… ყოველ ამოსუნთქვაზე თბილი ჰაერი სახეს გითბობს …
შენ ზიხარ პატარა ბორცვზე და თბილ ქურთუკში თბილი სხეული თბილ აზრებს ბადებს… ირგვლივ კი გრილა სასიამოვნო ნიავი უბერავს…
დრო გაჩერდა და თითქოს გადმოსავარდნად გამზადებული ნამის წვეთი გაირინდა აბრეშუმივით ნაზ და სასიამოვნო სიჩუმეში…” ~ გ. ა.