Drunk Goat

ბოლო ორ დღეში დავასკვენი, რომ ცხოვრება მიყვარს. ცხოვრება – მთელი თავისი სიტკბოებით, სიმწარით, სინანულით, სიყვარულით, სიძულვილით, დამარცხებებითა და გამარჯვებებით.

უბრალოდ მიყვარს და ამას არაფერი შეცვლის…

სამაგიეროდ გარშემო დანარჩენი ყველაფერი იცვლება. თანაც ისე სწრაფად, რომ თვალის დახამხამებასაც ვერ ვასწრებ ხოლმე.

ორშაბათ დილით სახლიდან წამოვედი.

მომბეზრდა ჩხუბები. საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა მინდოდა. ყოველთვის იყო ვიღაც ან რაღაც ვინც ხელს მიშლიდა ჩემს მეორე მესთან საუბარში. ტელეფონის ზარები, ვინმეს გადამეტებული ყურადღება, ყიველდღიური ვალდებულებები, ხადახან სიჩუმეც…

მეორე დღეა ძიებაში ვარ.

წინასწარვე გეტყვით, მაინც ვერ ავისრულე სურვილი. მაინც ვერ ვიპოვე ის, რასაც ვეძებდი. რაც არ უნდა გულისყურით ვეძებდე ჩემს თავს, ის მაინც უფრო და უფრო შორს მირბის. მინდა დავეწიო, მაგრამ არ ჩერდება. მე კი უკვე გული ამომიჯდება ამდენი დევნით…

ჩემს ბარგს მხოლოდ ლეპტოპი და ერთი წყვილი წინდა შეადგენს. და კიდევ წიგნი – ჯეკ ლონდონის  „დიდი სახლის პატარა დიასახლისი“. იქნებ რაში დამჭირდეს.

სხვა არაფერი. არც ტანსაცმელი. არც სავარცხელი. არც კბილის ჯაგრისი.

სიცარიელე.

—

გუშინ დასალევად წავედი. ჩემს მეგობართან ერთად.

მინდოდა, ისე დამელია, რომ საკუთარ თავს პირისპირ შევხვედროდი, თვალებში ჩამეხედა, იქნებ მას მაინც ეთქვა რამე, იქნებ მივეხვედრებინე რა მინდა ცხოვებაში.

არ მინდოდა, დღეს გამეღვიძა და რამე მაინც მხსომებოდა გუშინდელი ღამიდან.

ვაი, რომ ყველაფერი მახსოვს. ახლაც თვალწინ მიდგას. დეტალებში.

პეროვსკაიას ქუჩაზე ფეხი შედგმულიც არ გვქონდა, წინ ორი ბიჭი აგვეტუზა. მომენტალურად დაგვპატიჟეს სასმელზე.

მე ეგრევე უარი წამომცდა. არადა ამისთვის არ წავედით?

ბარის „სტოიკასთან“ დავმსხდარიყავით, ფეხი ფეხზე გადაგვედო, „გვეტიპა“, ვიღაცეებს სასმელზე დავეპატიჟეთ, გვეფლირტავა, გვეცეკვა, დრო გაგვეტარებინა, თავზე დაგვემხო…

მე კი უარით გავისტუმრე ის ბიჭები. ალბათ საღი აზრი ჯერ კიდევ ღვიოდა ჩემს ტვინში.

რას ვიზამთ, Bad Habits…

მერეც ყველაფერი მახსოვს.

კოქტეილი.

ტეკილა შოთები.

ტვინის წამღები სიმთვრალე.

გადარეული ცეკვა.

ძალიან მაგარი ბენდი, რმელიც Pulp Fiction-ის საუნდტრეკებს უკრავდა.

ამ ბენდის სიმპათიური ბასისტი.

ლუდზე დაგვპატიჟა. აშკარად მეფლირტავებოდა კიდეც…

შერლოკ ჰოლმსი, რომელმაც თავისი ქუდი მათხოვა.

ისევ გზააბნეული ცეკვა. როცა ოთახი ტრიალებს, მე კი ყველა ფეხებზე მკიდია.

უცხო მზერები. ნაცნობი მზერები. ყურადღების ცენტრში ყოფნა. ჩურჩული და ყვირილი.

არეული სუნები. სიგარეტის კვამლი. თითქმის ვერც ვგრძნობდი.

შეგრძნება… როცა არ ვიცი, მიყვარს თუ არა.

შეგრძნება… როცა ვიცი, რომ ვუყვარვარ.

კითხვები, რომლებზეც პასუხები სასტიკად მესაჭიროება. თანაც აქვე და ახლა!

საკუთარი თავი კი ისევ არ ჩანს… სადღაც გონების მიღმა მიკუნჭულა. ან სახლში დატოვებულ ტანსაცმლის კარადაში…

გარეთ არ გამოდის. არადა როგორ ვთხოვე… ნუთუ შეიძლება საკუთარმა თავმა ასე მიღალატოს?

დილით ისევ ყველაფერი მახსოვს. ვწითლდები და არ ვიცი, ეს სირცხვილისგან მემართება თუ თვითკმაყოფილებისგან.

მინდა ცხელი შხაპი. ნოყიერი საუზმე. ბევრი ნაბეღლავი. ბორჯომიც წავა…

მაგრამ მე ვალაგებ ჩემს ბარგს: ლეპტოპსა და ერთ წყვილ წინდას. წიგნს ვტოვებ! უახლოეს ნერვულ შეტევამდე.

მივდივარ ყველაზე ახლომდებარე კაფეში და ვიწყებ წერას.

სულ ბოლოდან

ან

სულ თავიდან…

ბოლო ორ დღეში დავასკვენი, რომ ცხოვრება მიყვარს. ცხოვრება – მთელი თავისი სიტკბოებით, სიმწარით, სინანულით, სიყვარულით, სიძულვილით, დამარცხებებითა და გამარჯვებებით.

უბრალოდ მიყვარს და ამას არაფერი შეცვლის…

Tagged as: Pulp Fiction-ის საუნდტრეკები, ბარგი, ბარი, ბიჭები, ბიჭი, ბორჯომი, გამარჯვება, გიყვარს, დალევა, დამარცხება, დეპრესია, კვამლი, კოქტეილი, ლეპტოპი, მაგარი ბენდი, მეგობარი, ნაბეღლავი, ნერვული შეტევა, ნოყიერი, საუზმე, სახლიდან წასვლა, სიგარეტი, სიმთვრალე, სიმწარე, სიტკბოება, სიყვარული, სმა, სუნი, ტეკილა, უყვარხარ, ფიქრი, ქუდი, ყვირილი, შერლოკ ჰოლმსი, ჩურჩული, ცხელი შხაპი, ცხოვრება, წინდა