ამ პოსტში გავამხელ ნამდვილ მიზეზს თუ რატომ წავედი ბათუმში მარტო (კოტეს გარეშე) და რა შედეგები მოჰყვა ამას.

რაც კოტემ სამსახურს თავი დაანება და 24 საათიან რეჟიმში სახლში დაჯდა, ემოციურად იმდენად გადავიღალე, რომ ხანდახან მისი დანახვაც არ მინდოდა. იმიტომ კი არა, რომ მაღიზიანებდა ან ცუდად იქცეოდა ან აღარ მიყვარს, არამედ შეუჩვეველი ვიყავი მის 24/7-ზე სახლში ყოფნას და მითუმეტეს რომ არსად არ დამყვება – არც კაფეში, არც კინოში, არც მეგობრებთან – ძალიან ასოციალურია.

მოკლედ მისი სახლში ჯდომის გამო ძალიან დავიძაბე და მინდოდა დასასვენებლად სადმე წავსულიყავით 1 კვირით მაინც. თავიდან ბათუმში ერთად წასვლას ვაპირებდით, მაგრამ მერე მივხვდი რომ 24/7-ზე ბათუმშიც ვერ ავიტანდი ჩვენს ერთად არსებობას და ძლივს დავიყოლიე, რომ სახლში დარჩენილიყო.

წასვლამდე ბოლო დღეებში ძაღლი და კატასავით ვიყავით მართლა. ერთმანეთს ყველაფერზე ვკბენდით და ვესწერვებოდით.

სამაგიეროდ…

იქ რომ წავედი მეორე დღესვე მომენატრა. რომ ჩამოვედი აბსოლუტურად ყველაფერი დაგვილაგდა ურთიერთობაში.

მივხვდი რომ პაუზა ძალიან სასარგებლოა.

მახსოვს, როდესაც მივლინებებში დადიოდა, ერთი მხრივ მიხაროდა სახლში მარტო დარჩენა და ამ სიმარტოვეში 3-4 თვის ”მასალის” გადახარშვა. ამის გამო, მისი ჩამოსვლა/დაბრუნებაც დღესასწაული ხდებოდა.

კიდევ ერთ რამეს მივხვდი რომ თუ მას გარეთ გასვლა არ სურს (მიზეზს მნიშვნელობა არა აქვს) სახლშიც შეიძლება დღესასწაულის მოწყობა.

აი მაგალითად, იმ დღეს ჩინურ რესტორანში გამოვიარე და რაღაცეები წამოვიღე სახლში.

მართალია სასტუმრო ოთახი ჭკუიდან გადამდგარი დამხვდა, მაგრამ იმდენად მინდოდა რომანტიკული საღამო გამოსულიყო, რომ იმ დომხალის მოწესრიგებაც კი არ დამეზარა.

დომხალ

საბოლოოდ ოთახი მილაგდა, სუფრა გავშალე და ერთი სნთელიც დავუმატე ამ ყველაფერს.

მოწესრიგებული ოთახი

Chinese

I loved it

ქათამი ანანასის სოუსში

ბრინჯი