Sweet Passions

ეპიტაფია

დღეს რომ უკანასკნელი დღე იყოს თქვენს ცხოვრებაში და აქამდე განვლილი ცხოვრების მიხედვით საკუთარი ეპიტაფიის გამოგონება დაგავალონ, სამი სიტყვით როგორ ჩამოაყალიბებდით? :)

მე ასე:

მედგარი მეამბოხე მოხეტიალე

10 სიმართლე, რომელიც “ჭეშმარიტებისკენ მიმავალ გზაზე” აღმოვაჩინე

sparkling-blue-universe_131922

ეს ჩემს მიერ აღმოჩენილი პატარ-პატარა სიმართლეები და გონების განათებებია, რომლებიც იმ დროს დამატყდა თავს, როცა გადახვეწილი ვიყავი და ჭეშმარიტების ძიებაში მთელი ქვეყანა შემოვიარე.

1. ცხოვრებისეული მოწოდება ცვალებადია

როცა 10 წლის ვიყავი, ჩემი აუხდენელი ოცნება მომღერლობა იყო. 20 წლისას ბიზნესვუმენობა მინდოდა. ახლა კი, თითქმის 30 წლისას, მეცნიერობა მაქვს გადაწყვეტილი. შუალედებში ჩემთვის საოცნებო პროფესიებს შორის იყო მსახიობი, იურისტი, ტელე-ჟურნალისტი, რადიოს წამყვანი, ჟურნალის რედაქტორი, მხატვარი, მოცეკვავე, ფსიქოლოგი, “სახალხო მთქმელი” (public speaker), მასწავლებელი, კონსულტანტი, ღონისძიებების ორგანიზატორი და დიპლომატი.

რადგანაც მეტისმეტად მგზნებარე ადამიანი ვარ, ყოველ ეტაპზე მეგონა, რომ პროფესია რომელზეც ვოცნებობდი, იყო ჩემი მოწოდება და დანიშნულება და საკუთარ თავს მხოლოდ ამ მიმართულებაში ვხედავდი. თუმცა, სიმართლე ისაა, რომ ჩვენ ყველას მრავალმხრივი ნიჭები და უნარები გაგვაჩნია. სწორედ ამის გამო, შეუძლებელია გვქონდეს ერთადერთი “ჭეშმარიტი დანიშნულება”.

ცხოვრება საკუთარი ნიჭების აღმოჩენის, შესაძლებლობების გამოყენების და ძალების მოსინჯვის ასპარეზია. ამიტომ არასოდეს შეგეშინდეთ ექსპერიმენტების და ახალი საინტერესო სფეროს აღმოჩენა-გამოკვლევის, იმის მიუხედავად, თუ რამდენად წარმატებული ხართ თქვენს კარიერაში. ვინ იცის, იქნებ სწორედ იქ იმალება თქვენი “ჭეშმარიტი დანიშნულება”. ;)

2. თავისუფლება მოითხოვს სიმამაცეს

ადამიანების უმეტესობა ოჯახისა და საზოგადოების მიმართ გარკვეულ პასუხისმგებლობის გრძნობას განიცდის. გონიერი ადამიანის ყოველი მოქმედება ყოველთვის გარკვეულ ჩარჩოშია მოქცეული და მშობლებისა და მეგობრების ემოციებისა და შეხედულებების ფილტრშია გატარებული.

ყოველთვის ვდარდობთ იმაზე, რომ მშობლებმა ან გარშემომყოფებმა არ მოგვცეს ნება, გაგვეკეთებინა ის, რაც გულით გვინდოდა. ვწუწუნებთ, რომ სამსახურის გამო არ გვაქვს საშუალება, დრო დავუთმოთ ჩვენს გატაცებებს. ვიგონებთ ათასგვარ მიზეზს, რომ არ ვიყიდოთ თვითმფრინავის ბილეთი სასურველი მიმართულებით.

სინამდვილეში, არავითარი მიზეზი არ არსებობს. არავის შეუძლია ჩვენი ცხოვრების კონტროლი. ჩვენს ცხოვრებას თავადვე ვმართავთ. ერთადერთი რაც გვაფერხებს არის შიში. თავისუფლება კი მოითხოვს სიმამაცეს.

3. მთავარია ზრდა

ადამიანს არავითარი თანდაყოლილი მიზანი არ გააჩნია. ყოველგვარი მიზანი, რაც თავში მოგივათ, სხვების მიერ თავსმოხვეულია და კაცობრიობის მიერ თავის დამშვიდებას ემსახურება. სინამდვილეში ადამიანი გრიგალში მოხვედრილი ჭიანჭველაა: ჩვენ უგზოუკვლოდ დაკარგულები ვართ ჭეშმარიტების ძიების ამაო მცდელობებში. თუკი გრიგალიდან უვნებელი გამოსავალი არსებობს, ამის ერთადერთი საწინდარი ზრდაა: თუ სიმძიმე მოგვემატება, საყრდენ წერტილსაც უფრო ადვილად მოვიპოვებთ.

გადარჩენისათვის საჭიროა მუდმივად გავიზარდოთ. სწავლა და შემეცნება კი არის ამის ერთადერთი საშუალებაა.

4. ჯანმრთელობა ფასდაუდებელია

უმეტესობა ჩვენგანისთვის ჯანმრთელობა არის ის, რასაც ვერ ვამჩნევთ სანამ გვაქვს და მივტირით, როცა ვკარგავთ. ყოველდღიურად 10 წუთიანი მედიტაციით იმის გააზრება, რომ არაფერი გვტკივა და ჩვენი სხეული სრულიად გვემორჩილება, ისეთი ბედნიერების მომგვრელია, შეიძლება სხვა ბედნიერება აღარც ისურვოთ. 

თუმცა ამის გააზრებას შეგნებული ძალისხმევა სჭირდება. ამის გამო ადამიანები ისეთ სულელურ შეცდომებს ვუშვებთ, გონიერ არსებებს რომ არ შეეფერებათ. იფიქრეთ ამაზე.

5. ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია

რაც არ უნდა ცუდი მოგონებები გვაკავშირებდეს ოჯახის წევრებთან, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია მათთან ურთიერთობის შენარჩუნება. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი გაჭირვების ჟამს გვერდით დაგვიდგებიან, არამედ იმიტომ, რომ მომავალში არ ვინანოთ, რომ მათ გული ვატკინეთ.

ოჯახის წევრები, რაც არ უნდა “სტატიკურად” და “უძრავად” გვეჩვენებოდნენ ისინი, წლების განმავლობაში ზუსტად ისევე იცვლებიან, როგორც ჩვენ. მათაც ეცვლებათ შეხედულებები და დროთა განმავლობაში სხვა ადამიანებად ყალიბდებიან. საკმარისია აღიქვა, რომ ისინი არ არიან სუპერძალების მქონე “ზეგარდმო” არსებები, მათაც გააჩნიათ ემოციები, მათაც სწყინთ, სტკივათ, ბრაზდებიან და სამყაროს მიმართ საკუთარი ხედვა გააჩნიათ, რომელთა პატივისცემაც ჩვენი ერთგვარი პასუხისმგებლობაა. ისინი ისეთივე ადვილად მოწყვლადი ადამიანები არიან, როგორც ჩვენი მეგობრები და თანატოლები. თუმცა იმის გამო, რომ ოჯახის წევრებთან უფრო მჭიდრო, უხილავი ძაფები გვაკავშირებს, მათ “ადამიანურობას” ვეღარ ვამჩნევთ.

საკმარისია ეს მჭირდო კავშირი გააზრებულად აღვიქვათ, ურთიერთობებში მაშინვე ჰარმონია დაისადგურებს. იმ ოჯახებში კი, სადაც ურთიერთობები სამარადჟამოდ განწირულია, სულ მცირე ერთი “მონათესავე სულის” პოვნაც კი შვებას მოგიტანთ.

6. ბავშვობის ტრავმებს მთელი ცხოვრება ვმკურნალობთ

რაც ჩვენი ცხოვრების პირველ 10 წელიწადში ხდება, მეტწილად განსაზღვრავს დანარჩენ 80-90 წელიწადს. უკლებლივ ყველას გვაქვს ბავშვობის ან/და სიყმაწვილის დროინდელი ფსიქოლოგიური ტრავმები.

ყველას გვყავდა თითო ზედმეტად მკაცრი მშობელი, ან არარეალიზებული მასწავლებელი, ან სექსუალურად მოძალადე უფროსი “მეგობარი”. ყველას დაგვცინოდნენ სკოლაში და არ გაგვიმართლა პირველ სიყვარულში. ნაადრევად ყველას გარდაგვეცვალა საყვარელი ოჯახის წევრი, ან ჩვენი მშობლები მუდამ ჩხუბობდნენ ერთმანეთში. ზოგს ოჯახი საერთოდ არ გვყოლია და მოხუც ბებიებთან და ბაბუებთან ვიზრდებოდით. ზოგმა პატარა დები და ძმები გავზარდეთ და უფროსებისგან სითბო მუდამ გვენატრებოდა. ზოგს მუდმივად ჩაგვძახოდნენ, რომ ჩვენგან არაფერი გამოვიდოდა. ზოგს კი პირიქით, იმაზე მეტ პასუხისმგებლობებს გვაკისრებდნენ, ვიდრე მათი ზიდვა შეგვეძლო. ზოგს მთელი ბავშვობა განმარტოება და სხვების ყურადღებისგან დასვენება გვინდოდა. ზოგმა კი თავის მოკვლა ვცადეთ და ყურადღება მაინც არავინ მოგვაქცია. ზოგს გვინდოდა, ყველას ვყვარებოდით და ამის გამო საშინელებებს ჩავდიოდით.

რაც უფრო მალე აღმოაჩენ ამ ტრავმებს და შეეცდები მათ რაციონალურად გადაანალიზებას, მით უფრო მალე გათავისუფლდები მათი ტყვეობიდან. სხვა შემთხვევაში, მთელი ცხოვრება მოგიწევს მათი მწარე უკუჩვენებების ატანა.

7. ბედნიერება არჩევანია

ბედნიერება არ არის რამე ადგილი ან საბოლოო დანიშნულების წერტილი. ბედნიერების “მიღწევა” შეუძლებელია. ბედნიერება არის უბრალო არჩევანი – იყო ბედნიერი, განირიდო ნეგატიური ფიქრები და ადამიანები, და იცხოვრო ისეთი ცხოვრებით, რომელიც გულით გსურს.

ბედნიერების მიღწევაში ვერ დაგეხმარება მუსიკა, ნარკოტიკები, საყვარელი ადამიანი, კარგი სამსახური, ბევრი ფული და სხვა. ბედნიერება არის საკუთარი თავის ფლობა, მასთან ჰარმონიაში ყოფნა და თვინიერება.

8. მე ვცხოვრობ ახლა

ადამიანების მთელი პრობლემა იმაში მდგომარეობს, რომ ჩვენ ან წარსულით ვცხოვრობთ ან მომავლით. სინამდვილეში მთელი ჩვენი ცხოვრება ახლანდელი მომენტების ერთობლიობაა. თუკი ისე ვიცხოვრებთ, თითქოს ყოველი დღე და ყოველი წუთი უკანასკნელია, მივხვდებით, რომ ჩვენს ცხოვრებაში არსებული ადამიანების, საქმიანობების და ნივთების ნახევარზე მეტი ფუჭი და “გამოუსადეგარია”. თუ დავფიქრდებით, რას გავაკეთებდით ახლა, რომ ვიცოდეთ რომ ერთი თვის სიცოცხლე გვაქვს დარჩენილი, ბევრად უკეთეს გადაწყვეტილებებს მივიღებდით. მომავალი არ არსებობს, წარსულზე დარდს კი არანაირი შედეგი არ მოჰყვება.

რაც მალე გავიაზრებთ ამას, მით უფრო ნაკლებ შეცდომებს დავუშვებთ ცხოვრებაში.

9. მადლიერება ათავისუფლებს

ადამიანების კიდევ ერთი პრობლემა ისაა, რომ ყოველთვის იმაზე მეტი გვინდა, ვიდრე გვაქვს. თუ კარგად დავფიქრდებით, მივხვდებით, რომ უმეტესობა ჩვენგანს იმაზე უკეთესი ცხოვრება გვაქვს, ვიდრე ჩვენი ნაცნობების ნახევარს და ჩვენს მდგომარეობას სხვისაში არაფრის დიდებით არ გავცვლიდით.

იმის მაგივრად, რომ დავჯერდეთ იმას, რაც უკვე გვაქვს და ვიზეიმოთ ცხოვრება ისეთად, როგორიც ის გვერგო, ყველა წუთს წუწუნში ვატარებთ. ყოველთვის ვისახავთ არასწორ, მატერიალურ მიზნებს, რომელთა მიღწევაც მხოლოდ დროებით გვაკმაყოფილებს და ცოტა ხნის შემდეგ ისევ უკმაყოფილების წრედში აღმოვჩნდებით. ამის გამო ჩვენი სურვილების ტყვეები ვხდებით და ყოველთვის გვენატრება თავისუფლების განცდა.

სურვილების ტყვეობისგან გათავისუფლება მხოლოდ მადლიერების მუდმივი მეცადინეობით და გამოხატვითაა შესაძლებელი.

10. ჭეშმარიტება არ არსებობს

ყველაზე მარტივი ჭეშმარიტება ის არის, რომ მარტივი ჭეშმარიტება არ არსებობს.

არ არსებობს “პასუხი სიცოცხლის, სამყაროს და ყველაფერ დანარჩენის” შესახებ.

ან უბრალოდ მისი პასუხია 42.

ევროპის გუმბათები: შესავალი

როგორც ჩემი გიროსკოპი იუწყება, 17 ქვეყნის 60 ქალაქში ვარ ფეხდადგმული და 27,500 კილომეტრი მაქვს გავლილი. თუ მხედველობაში მივიღებთ, რომ მოგზაურობა სულ რაღაც 3 წლის წინ დავიწყე, ეს რიცხვები სრულიად საკმარისია იმისთვის, რომ “სტაჟიან მოგზაურად” ჩავითვალო. სამწუხაროდ, ჩემი თავგადასავლების შესახებ იმაზე ნაკლებს ვწერ, ვიდრე შემიძლია და მსურს. ამიტომ ამ ამბის გამოსასწორებლად დღეს იმ ეკლესიების ჩამონათვალის გაკეთება გადავწყვიტე, რომელთაც ევროპაში მოგზაურობის დროს გადავაწყდი.

* * *

მე და ჩემი ძმა. უკან კიოლნის დომის ფასადი :)

მე და ჩემი ძმა. უკან კიოლნის დომის ფასადი :)

თუ კიოლნში ნამყოფი ხართ ან მომავალში გეგმავთ, აუცილებლად გექნებათ გაგონილი სიტყვათაშეთანხმება “კიოლნის დომი”.

რა არის დომი? ეს სიტყვა პირველად ყურში კიოლნში მოგზაურობისას მომხვდა. “Dome” – ინგლისურად გუმბათს ნიშნავს, “Dom” კი – გერმანულში საკათედრო ტაძრის აღმნიშვნელია.

სანამ რაიმეს ახსნას დავიწყებ, წინასწარ უნდა გაგაფრთხილოთ, რომ დიდი ურწმუნო ვინმე ვარ და მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოში, და განსაკუთრებით თბილისში, ეკლესიები ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გვხვდება, ნებისმიერი ეკლესია ჩემთვის ყოველთვის ჩვეულებრივი ეკლესია იყო, ნებისმიერი მღვდელი კი – ჩვეულებრივი მღვდელი. ეკლესიებსაც და მღვდლებსაც მხოლოდ ფიზიკური ზომით და ნიშან-თვისებებით ვანსხვავებდი – დიდი, პატარა, მსუქანი, გამხდარი, მდიდარი, ღარიბი და ა.შ.

ეს ყველაფერი მანამ, სანამ არ აღმოვაჩინე, რომ ჩემთვის ნაცნობი თითქმის ყველა რელიგიის სასულიერო ცხოვრებაში არსებობს მკაცრი იერარქია და როგორც მღვდლებს, ისე – ეკლესიებს, გააჩნიათ რანგები და რეგალიები. თურმე ფიზიკური სიგრძე-სიგანე-სიმაღლეც ხშირ შემთხვევაში პირდაპირ პროპორციულია იერარქიული სიგრძე-სიგანე-სიმაღლისა.

უნდა ვაღიარო, მღვდლების შემთხვევაში ყოველთვის უფრო კარგად მქონდა საქმე, ალბათ იმიტომ, რომ ადამიანები უფრო ადვილად და მეტი სიამოვნებით ვახერხებთ საკუთარი ძალაუფლების გამოვლენას, ან თუ მისით სარგებლობას, ვიდრე – შენობა ნაგებობები ახერხებენ, ამიტომ ჩემთვის სიტყვები “ეპისკოპოსი”, “პატრიარქი” და სხვანი სრულიად უცხოც არ იყო.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, (კათოლიკურ) ეკლესიებში სამი ძირითადი რანგი არსებობს.

  • პაპის – ან სხვაგვარად, დიდი ბაზილიკები ყველა სხვა ეკლესიაზე მაღლა დგანან.
  • შემდეგ მოდიან მცირე ბაზილიკები, რომლებშიც გამოიყოფა: 1) საკათედრო ტაძრები, სადაც ეპისკოპოსები მსახურობენ; 2) საკათედრო ტაძრები, სადაც მიტროპოლიტები მსახურობენ; 3) საკათედრო ტაძრები, სადაც მთავარეპისკოპოსები მსახურობენ.
  • ბოლოს კი ჩვეულებრივი “სოფლის” ეკლესიები მოჩანჩალებენ, სადაც უბრალო მღვდლები მსახურობენ.

ყველა ევროპულ დიდ ქალაქს გააჩნია თავისი “გუმბათი” – დიდი ან მცირე ბაზილიკა, და თითოეული მათგანი ერთმანეთს ეჯიბრება სილამაზით, სიმაღლით თუ არქიტექტურული ნიშან-თვისებებით.

მომავალში შევეცდები ზოგიერთი მათგანის შესახებ უფრო ვრცლად მოგიყვეთ. მანამდე კი ეს სია შეგიძლიათ მოგზაურობისას გზამკვლევად გამოიყენოთ.

P.S. ყველა ფოტო ჩემი გადაღებულია, გარდა მითითებულისა.

1. კიოლნის საკათედრო ტაძარი

Dom

Dom2

ეს პირველი გოთიკური ეკლესიაა, რომელიც ვნახე. აქ კიოლნის მთავარექპისკოპოსი მსახურობს.

კიოლნის დომი გერმანიის ყველაზე ხშირად მონახულებადი ღირსშესანიშნაობაა და დღეში 20 000-მდე ადამიანს მასპინძლობს.

არქიტექტურული სტილი: გოთიკა
მშენებლობა: 1248-1880 წწ.
სიმაღლე: 157,4 მ.

Google Maps

2. ბრემენის წმ. პეტრეს საკათედრო ტაძარი

ეს ერთადერთი უცნაური ფოტო გამაჩნია ამ ტაძრის

ამ ტაძრის ეს ერთადერთი უცნაური ფოტო მაქვს მხოლოდ

შედარებით პატარა, რომანული სტილის ეკლესია, რომლის წესიერი ფოტო არც კი გამაჩნია.

არქიტექტურული სტილი: რომანული
სიმაღლე: 89 მ.

Google Maps

3. კოპენჰაგენის საკათედრო ტაძარი

(copyright: Arkitekturfoto.com)

(copyright: Arkitekturfoto.com)

სიტყვასიტყვით რომ გადმოვთარგმნოთ ამ ტაძარს “ჩვენი ქალბატონის ეკლესია” ეწოდება.

ეს ფოტო 16 ნოემბერს დღის 3 საათსა და 15 წუთზეა გადაღებული. კოპენჰაგენში ისე ბნელოდა და ციოდა, როგორც თბილისში იანვრის ღუაღამეს.

საკათედრო ტაძარი მარცხნივ ჰორიზონტზე. ფოტო 16 ნოემბერს დღის 3 საათსა და 15 წუთზეა გადაღებული. კოპენჰაგენში ისე ბნელოდა და ციოდა, როგორც თბილისში იანვრის ღუაღამეს.

არქიტექტურული სტილი: რომანული
არქიტექტორი: კრისტიან ფრედერიკ ჰანსენი
სიმაღლე: 60 მ.

Google Maps

4. ბარსელონა: საგრადა ფამილია

sagrada familia

ბარსელონას საკათედრო ტაძარი წმინდა ჯვრისა და სანტა ეულელიას სახელობის ეკლესიაა. საგრადა ფამილია საკათედრო ტაძარი არ არის, მაგრამ ის ჩემი უსაყვარლესი ტაძარია. მასზე და ანტონიო გაუდიზე ცალკე პოსტის დაწერა უკვე დაწყებული მაქვს. ჩაფიქრებული მაქვს კიდევ ერთხელ ვეწვიო ბარსელონას როდესაც ამ ტაძრის მშენებლობა დასრულდება. იმედია მოვესწრები :)

არქიტექტურული სტილი: მოდერნიზმი
არქიტექტორი: ანტონიო გაუდი
სიმაღლე: 170 მ. (დაგეგმილი)
მშენებლობა: 1882-მიმდინარე

Google Maps

5. რომის პაპის ტაძარი ვატიკანში: წმ. პეტრეს ბაზილიკა

stpeters dome interior

stpeters entrance

stpeters exterior far

წმ. პეტრეს მოედანზე მომლოცველებისთვის დასაჯდომი ადგილია გამოყოფილი.

წმინდა პეტრეს ბაზილიკა ზომით მსოფლიოში ყველაზე დიდი კათოლიკური ეკლესია და რომის პაპის სამყოფელია. მიიჩნევა, რომ აქ, საკურთხევლის ქვეშ, დაკრძალულია ქრისტეს ერთ-ერთი მოციქული წმინდა პეტრე – აქედანაა ტაძრის სახელიც.

რომის პაპის მიერ ჩატარებულ წირვა-ლოცვას ხანდახან 15000-დან 80000-მდე ადამიანი ესწრება. მათი ნაწილი ტაძრის შიგნით, უმეტესობა კი გარეთ, წმ. პეტრეს მოედანზე თავსდება.

არქიტექტურული სტილი: რენესანსი და ბაროკო
არქიტექტორი: სხვადასხვა, მათ შორის – მიქელანჯელო
სიმაღლე: 136,6 მ.
მშენებლობა: 1506-1626 წწ.

Google Maps

6. რომის საკათედრო ტაძარი: წმ. იოანეს ლატერანის ბაზილიკა

copyright: Alessandro Errico

ჩემი რომში ყოფნის დროს ეს ბაზილიკა არ მინახავს, ამიტომ სხვის გადაღებულ ფოტოს ვდებ. (copyright: Alessandro Errico)

ზოგს ერევა და ვატიკანის წმინდა პეტრეს ბაზილიკას მიიჩნევს რომის საკათედრო ტაძრად (ალბათ მისი სიდიდის გამო). სინამდვილეში, ის რანგით მხოლოდ მეორე ეკლესიაა კათოლიკურ ეკლესიებს შორის. რანგით პირველი და ნამდვილი საკათედრო ტაძარი კი წმინდა იოანეს ბაზილიკაა, რომელიც ლატერანის ბორცვზე მდებარეობს.

Google Maps

7. ფლორენციის საკათედრო ტაძარი: სანტა მარია დელ ფიორე

stmariadelfiore facade

stmariadelfiore

stmariadelfiore exterior

სანტა მარია დელ ფიორე ჩემი ფავორიტების სიაში საგრადა ფამილიას შემდეგ მეორე ადგილზეა. ამ ეკლესიის ექსტერიერმა ისე გამაოგნა, უამრავი სურათი გადავუღე მის ყველა დეტალს. ტაძრის გუმბათი, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე დიდ გუმბათებს შორის საპატიო ადგილს იკავებს, შექმნილია ფილიპო ბრუნელსკის მიერ 15-ე საუკუნეში და ცნობილია არქიტექტურული გენიალურობით.

არქიტექტურული სტილი: გოთიკური რენესანსი
არქიტექტორი: არნოლფო დი კამბიო; ფილიპო ბრუნელესკი
სიმაღლე: 114,5 მ.
მშენებლობა: 1296-1436 წწ.

Google Maps

7. ლისაბონის საკათედრო ტაძარი:

lisbon cathedral

ჩემს მიერ ნანახ ეკლესიებს შორის, ლისაბონის საკათედრო ტაძარი ყველაზე დაბალი და მოცუცქნულია, თუმცა უღიმღამოსაც ვერ ვუწოდებთ. ის აუცილებლად შეგხვდებათ გზად, თუკი ლისაბონის ციხესიმაგრისკენ მიმავალ აღმართს აუყვებით. შესვლა უფასოა და უპრობლემოდ შეგიძლიათ დაათვალიეროთ. მართალია, ინტერიერი განსაკუთრებული სილამაზის ხატებითა და ფრესკებით არ გამოირჩევა, მაგრამ შიგნით მაინც ვიპოვე საინტერესო ხელოვნების ნიმუშები.

ეს თანამედროვე აკრილის ნახატი სიმბოლურად 9 ნეტარებას ასახავს და სიგანეში დაახლოებით 12 მეტრი იქნება. ახლოდან ნამდვილად შთამბეჭდავია.

beatitudes in lisbon cathedral

beatitudes in lisbon cathedral explanation

არქიტექტურული სტილი: რომანული, გოთიკური, ბაროკო.
მშენებლობა: 1147-1907
სიმაღლე: 12 მ.

Google Maps


უახლოეს მომავალში ამ პოსტს დაემატება: ფრანკფურტის, პრაღის, ვენის, ბრატისლავას და ბუდაპეშტის საკათედრო ტაძრები.

ბედნიერების გასაღები, ანუ რაში გვჭირდება ფეიერვერკები

Celebrate-Life-LR

ხშირად, როცა ფეიერვერკებს ვუყურებ, გულში ცოტათი სინანული შემეპარება ხოლმე: “რა საჭიროა ასეთი ფუჭი დანახარჯები, როცა ამ ფულით უფრო სასარგებლო საქმის გაკეთება შეიძლებოდა?” აი, ამას ვფიქრობ, შემდეგ კი საკუთარ თავს ვტუქსავ, რადგან ფეიერვერკებიც, ბუშტებიც, შუშხუნებიც, კონფეტიც, ვარდის ფურცლებიც, შამპანურიც, ყვავილებიც და ყველაფერი, რაც დღესასწაულების აღნიშვნასთან არის დაკავშირებული, აუცილებელზე უფრო აუცილებელია!

“საქართველოს ბანკში” მუშაობის დროს ჩემმა უფროსმა და ბრენდის მართვის დეპარტამენტის ხელმძღვანელმა – საშა კაცმანმა – მასწავლა ერთი კარგი გაკვეთილი და რასაც დღემდე, კვირაში ერთხელ მაინც, ვიხსენებ და მადლიერების გრძნობით ვივსები:

არასოდეს მოეკიდო ახალ საქმეს ნაჩქარევად, სანამ მიღწეულ წარმატებას საკადრისად არ იზეიმებ!

ეს ჩემთვის განსაკუთრებული სიტყვები იმიტომ არის, რომ სულმოუთქმელი ადამიანი ვარ – ყველაფერი ერთბაშად და ჩქარა მინდა. ამის  გამო ხშირად საკუთარ წარმატებებს უგულებელვყოფ, არასდროს ვარ კმაყოფილი მიღწეულით და ერთი პროექტის დასრულებისთანავე, სასწრაფოდ გადავდივარ ახალზე.

ეს ერთდროულად კარგი თვისებაცაა და ცუდიც. კარგი იმიტომ, რომ შემიძლია სიახლეებში თავიდან ფეხებამდე გადავეშვა და ახალი პროექტის დასრულებისთვის თავაუღებლად ვიმუშაო. ცუდი კი იმიტომ არის, რომ მიღწეული წარმატებების უღიარებლობის გამო ხშირად თვით-შეფასება მიქვეითდება და დეპრესიული განწყობა მიტევს ხოლმე.

სინამდვილეში კი, აი, როგორ უნდა მოვიქცეთ:

თითოეული ცხოვრებისეული პროექტის შემადგენელი ელემენტის დასრულებისთანავე აუცილებელია ამოსუნთქვა, განზე გადგომა და შესრულებული სამუშაოსთვის შორიდან შეხედვა. თუ საჭიროა – შამპანურიც უნდა გავხსნათ და ცაში ფეიერვერკიც გავუშვათ, რადგან სწორედ ასეთ წუთებში გვიპყრობს სიხარულის ეიფორია, ვხვდებით, რომ ჩვენს ქმედებებს რაღაც აზრი ეძლევა და ტყუილ-უბრალოდ არ გვიღვაწია. წუთშესვენება ჩვენს გონებასაც ეხმარება “გადარესტარტებაში” და ახალ პროექტებს ახალი იდეებით და შთაგონებებით ვეჭიდებით.

ჩემს გარშემო მინახავს ადამიანები, რომლებიც წლების განმავლობაში მუშაობენ და არასდროს მიდიან სამოგზაუროდ. ერთი საქმიდან სასწრაფოდ მეორეზე გადადიან და თითქოს საფიქრალიც არასდროს ელევათ. არადა, იმის შეგრძნება, რომ ვიშრომეთ და შემდეგ დასვენებაც დავიმსახურეთ, ჩვენს მწარმოებლურობაზე და ეფექტიანობაზე საოცრად მოქმედებს.

საკუთარი წარმატების აღნიშვნა ბედნიერების ის ერთ-ერთი გასაღებია, რომელიც ბევრ ადამიანს ჯერ კიდევ არ უპოვია. ამ ადამიანებში მეც ვარ – ძალიან მიჭირს ჩემი მიღწევების ადეკვატურად შეფასება და ამისათვის საკუთარი თავის დაჯილდოვება – თუმცა ყოველმხრივ ვცდილობ, გამოვსწორდე.

მართლაც, განა რისთვის გვინდა ნებისმიერი მიზანი ან მისკენ მიმავალ გზაზე სიარული, თუკი მისით ტკბობას არ ვისწავლით?

დაისუ

Actarus_Duke_Fleed_Grendizer_by_handesigner

ეს ის ბიჭია, ცხოვრებაში სულ, სულ, სულ პირველად რომ შემიყვარდა. <3 ის 1975 წელს გადაღებული იაპონური ანიმე სერიალის – გრენდაიზერის პერსონაჟია.

ჩემი თაობის ბავშვები ამ სერიალს ვაღმერთებდით. უფრო პატარებს არასდროს უნახავთ. მე კი მთავარ გმირზე ფიქრში ვიძინებდი და ვიღვიძებდი. სიზმრებში ალტერნატიულ სერიებს ვქმნიდი, სადაც ერთ-ერთი პერსონაჟი მეც ვიქნებოდი. მეც მქონდა საკუთარი სფეისერი, რომლითაც გრენდაიზერს ვეხმარებოდი დედამიწის დაცვაში. ხანდახან გასაჭირშიც ვვარდებოდი, მაგრამ დაისუ ამონი ყოველთვის ახერხებდა ჩემს გადარჩენას. მასთან ერთად ისეთი თავგადასავლები მაქვს გავლილი, რომ შემიძლია გრენდაიზერისთვის ერთი დუჟინი სერიის სცენარი დავწერო.

venusia_hikaru__makiba_by_toshia76-d50wsqz

ყველაზე მეტად კი ჰიკარი მეზიზღებოდა. ღმერთს ლოცვებში ვევედრებოდი, რომ რამენაირად ჩამოეშორებინა ჩემთვის ეს საშინელი მეტოქე. ვფიქრობდი, ძალიან დიდი სასჯელი იქნებოდა, ჰიკარის საზღვაო სფეისერს რამე ტრაგიკული შემთხვეოდა. ასეთ შემთხვევაში დაისუსაც გაუჭირდებოდა დედამიწის დაცვა (პრობლემა მხოლოდ ტექნიკური იქნებოდა, რა თქმა უნდა, და არამც და არამც ფსიქოლოგიური).

უკეთეს გეგმად მესახებოდა, თუკი ჰიკარის ქოჯი შეუყვარდებოდა. ამით ის მეტოქედ აღარ ჩაითვლებოდა, მე კი შანსი მექნებოდა დაისუს გული დამეპყრო.

ეს ხდებოდა დაახლოებით 19 წლის წინ. ნეტა ახლა შემეძლოს ეგრე ვინმე მიყვარდეს, როგორც ეს არარეალური პერსონაჟი მიყვარდა.