Tbilisi Open Air – წინასაფესტივალო ივენთი #1

image

კარგი იყო. ყველას გირჩევთ მოხვიდეთ. ხვალაც იქნება და ზეგაც

იქ არიგებენ უფასო ყავას და გიღებენ კარგ ფოტოსურათებს (დავამატებ როგორც კი აიტვირთება ფეისბუქის გვერდზე).

25

დაბადების დღის აღნიშვნა უცნაური ჩვეულებაა. წესით, საერთოდაც არ უნდა გვიხაროდეს ის ფაქტი, რომ ვბერდებით, სიკვდილს ერთი წლით ვუახლოვდებით, ნაოჭები გვემატება და სხვა ასაკის მატებასთან თანმხლები ნეგატიური მხარეები ნელ–ნელა თავს იჩენს…

მაგრამ მეორეს მხრივ, დაბადების დღე ერთ-ერთ იმ შესანიშნავ დღეთაგანია, როდესაც შეგიძლია დაჯდე და გადახედო საკუთარ ცხოვრებას. ასეთი თარიღები წელიწადში მინიმუმ ოთხჯერ მაქვს:

  • 1 სექტემბერი – როდესაც ჩემს კარიერას და საქმიან ცხოვრებას ვაკორექტირებ,
  • ახალი წელი – როდესაც ჯანმრთელობას და ფიზიკურ გარეგნობაზე ვიწყებ ფიქრს,
  • დაბადების დღე – როდესაც იმ ადამიანებზე მეფიქრება, რომლებიც ჩემი მეგობრები, ოჯახის წევრები არიან და რომლებიც მიყვარს;
  • და anniversary – როდესაც არსებულ ურთიერთობას უნდა გადავხედო ხოლმე.

წლევანდელი დაბადების დღე განსაკუთრებული იმითაც იყო, რომ 25–ის გავხდი. 25 წელი საუკუნის მეოთხედია, რაც განსაკუთრებულ პასუხისმგებლობას მაგრძნობინებს.

ისე, წელს ერთ–ერთი ყველაზე თბილი და კარგი დაბადების დღე მქონდა. დილით სამსახურში ვიყავი, ტორტი შევუკვეთე, თანამშრომლებმა ერთ კედელთან ვარდისფერი ფეისბუქი მომიწყვეს. ცოტა დავლიეთ. სამსახურის მერე კი მულენ ელექტრიკში წავედი რამდენიმე მეგობართან ერთად.

ამ ბოლო დროს ბევრს ვფიქრობ მეგობრებზე და ზოგადად მეგობრობაზე. აღმოჩნდა, რომ 25 წლის მანძილზე ძალიან ცოტა მეგობარი შევიძინე (ნამდვილ მეგობრებს ვგულისხმობ და არა კარგ, კეთილგანწყობილ ნაცნობებს). თუმცა დანამდვილებით ვაცხადებ, რომ მთავარი რაოდენობა კი არა – ხარისხია.

ასევე იმასაც მივხვდი, რომ თუ ადამიანთან საერთო არ გაქვს (რაღაც მიზეზის გამო არ ხვდებით ერთმანეთს, არ ლაპარაკობთ, არ უზიარებთ აზრებს), ვერანაირი “ბავშვობის მეგობრები ვართ”, “ჩემი კლასელი იყო მეორე კლასიდან” და “ტექნიკუმში ერთად ვსწავლობდით” ურთიერთობას ვერ გადაარჩენს.

დღევანდელ სამყაროში ადამიანები ძალიან სწრაფად უახლოვდებიან ერთმანეთს და ასევე სწრაფად შორდებიან. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს ტელეფონი, ინტერნეტი და სხვა საკომუნიკაციო საშუალებები, მიუხედავად იმისა, რომ შენი კლასელის / ბავშვობის მეგობრის / მეზობლის სტატუსებს და ფოტოებს ფეისბუქზე ყოველ დღე უყურებ, თუ მათთან ყოველდღიური ან ყოველკვირეული შეხების წერტილი არ გექნება, მაინც ისევე გაუცხოვდები, როგორც ნებისმიერ ჰოლივუდის ვარსკვლავთან. (სხვათა შორის, ფეისბუქზე ვარსკვლავებიც პოსტავენ ;) )

მაგრამ იმ აზრამდეც მივედი, რომ შესაძლებელია ადამიანს ყოველ დღე ხედავდე (ოჯახის წევრს ან თანამშრომელს), მაგრამ მასთან ახლოს მაინც არ იყო.

მთავარი საერთო შთაბეჭდილებებია.

მთავარი ემოციებია, რომლებიც ერთმანეთთან გვაკავშირებს.

მთავარია წლების მანძილზე საერთო ხუმრობების ფონზე გაცვლილი ღიმილი, ერთმანეთის პრობლემების განცდა და მხარდაჭერა, ერთმანეთის სიხარულის და წარმატების გაზიარება.

და სიყვარული.

ბუჩქი :)) ♥
ყველაზე ნაწნავებიანი ♥ ( busuna.ge )
ყველაზე გიჟები ♥
ჩემი მთრუალი მეგობრები
მე და ჩემი თამუნა ( literatori.wordpress.com )
ჩემი ნანუკა ♥

ცოტაოდენი ფოტო-პოზიტივი – ნაწილი I

ეს ფოტოები 31 იანვარსაა გადაღებული აკაკის მიერ. გიორგი იმ ღამეს ჩამოვიდა ლონდონიდან და ეს სწორედ პირველი შეხვედრის ფოტოებია.

ამ დღეს აღიბეჭდა შეხვედრა, ცრემლები (მე არ შევსწრებივარ :D ), სიცილი, საჩუქრების გადაცემა და ერთი სიტყვით აკას ფოტოაპარატი ხელიდან არ გაუგდია.

ელვისში ვიყავით, ფილარმონისს ქვეშ. ამ ბოლო დროს მანდ ხშირად დავდივარ და ბევრმა მითხრა უკვე, “ელვისში დაგინახეო”. ეტყობა თქვენც ხშირად დადიხართ. კარგი ადგილია ძალიან!

მერე ბოულინგის სათამაშოდ წავედით წყნეთში.

ბოულინგის სურათები შეგიძლიათ Singular-ის facebook-ზე ნახოთ.

აქ მხოლოდ ჩემები მიდევს, თან არა დარბაზში, არამედ – ბართან გადაღებული და თან მხოლოდ სამი ცალი.

დანარჩენი კონფიდენციალურია :D

აკამ მითხრა ემოცია დამანახეო, ა, ბატონო, ემოცია!
აკამ მითხრა ემოცია დამანახეო, ა, ბატონო, ემოცია!

Continue reading ცოტაოდენი ფოტო-პოზიტივი – ნაწილი I

როგორ აშტერებენ ჯეო-გადაცემები ქართულ საზოგადოებას

საერთოდ რეალითი-შოუების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს თუკი ის გემოვნებითაა გაკეთებული. ასევე მუსიკალური კონკურსებიც ძალიან მიყვარს, თავადაც ვოცნებობდი რომელიმე კონკურსში მოხვედრაზე და “ვარსკვლავების აკადემიის” ერთ-ერთ კასტინგზეც გავედი, მაგრამ ის რაც ამ წუთას საქართველოში ხდება, ყველანაირ ჩარჩოს სცილდება.

ჩვენი რამდენიმე მილიონიანი საზოგადოება გადიდებული თვალებით უყურებს ტელევიზორში (და ახლა უკვე myvideo.ge-ზეც) ჯეო-სტარის ”პრიკოლებს”, რასაც სხვანირად ეწოდება – ”გაუგებარი არსებების ყროყინი კამერის წინ, 5 წუთიანი დიდების მოსაპოვებლად”.

ხოლო ჟიურის მარადმწვანე წევრი, ქალბატონი მარინა ბერიძე, ყოველ ახალ კასტინგზე, რომელიმე სოფლიდან ჩამოსულ მსხვერპლს ისეთ დამცირებას და ჯოჯოხეთის ქარ-ცეცხლს უწყობს, რომ ალბათ ის ადამიანი მთელი ცხოვრება ხმას ვეღარ ამოიღებს სასიმღეროდ.

და ეს ყველაფერი ქართველ მაყურებელს უხარია!

ყოველი ახალი “პრიკოლი” ვიდეო თქვენს დღეებს ალამაზებს, თქვენს უინტერესო ყოფას საინტერესოს ხდის, თქვენს უმიზნო ცხოვრებას უჩენს მიზანს და საბაბს რომ ვიღაცის დასცინოთ, შეურაცხყოთ, ფორუმებზე თემები გახსნათ, საკუთარი “მე” აიმაღლოთ, ვიღაცაზე მაგარი გამოჩნდეთ.

3033ნიკა მემანიშვილს ეყო ნამუსი და წავიდა ჟიურიდან. იმედია აღარ დაბრუნდება, თორემ მისამდი პატივისცემა სულ დამეკარგება. ნატო მეტონიძემაც ეტყობა ვეღარ გაუძლო ამ ”ნიჭიერების ოლიმპოს” და ნიკას მიჰყვა უკან.

მაგრამ დედა-ბერიძე ვერ მოიშორა ქართულმა მუსიკალურმა სამყარომ. ჯერ არ აუღია საკმარისი ქრთამები და ისე არ გაუსქელებია ჯიბეები, რომ წასვლა უღირდეს.

საცოდავი მონაწილეები კი რაღაც იდიოტურ სიმღერებს იზეპირებენ კვირიდან კვირამდე და ბოლოს ნერვებ დაწყვეტილები ელოდებიან, ამჯერად რას ინებებს ჟიური.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ვინმეს სადმე გინახავთ ჯეოსტარიდან გამოსული გავარსკვლავებული მომღერალი?

ყველაზე მაქსიმუმი, რასაც მიაღწიეს, რომელიმე ძვირადღირებულ რესტორანში საღამოობით სიმღერაა.

ნუთუ ამისთვის შედიან ამ პროექტებში, რომ მერე რესტორნებში იმღერონ? თუ – კი – ღმერთმა გაუმარჯოთ! უფრო და უფრო მეტი რესტორნები ჰქონოდეთ სასიმღერო ასპარეზად!

მეორე პროექტი, რომელიც მუდამ გაუგებარი იყო ჩემთვის – ჯეო-ბარი გახლავთ. აბსოლუტური ”ინტელექტის ზეიმი” და ”ორიგინალურობის პიკი”! უგემოვნო, ვითომ ექსტრავაგანტული, კუდაბზიკა მონაწილეებით.

ამ პროექტს არ ჰქონდა არც მიზანი, არც სტრატეგია. მთელი იდეა იყო იმაში, რომ რომელიმე ვაჭრობა-ჩავარდნილი კლუბი აეღორძინებინათ, მაგრამ საბოლოოდ ყველა კლუბი დააქციეს, სადაც შევიდნენ.

თბილისელი ახალგაზრდობა კი რიგებში იდგა(!) ამ პროექტის კასტინგებზე მოსახვედრად, ისევ და ისევ 5 წუთიანი დიდებისთვის. myvideo.ge-ს სერვერი გადაიტვირთა მულატკას სექსუალური სცენის ნახვების რაოდენობისგან.

საბოლოოდ კი ფინალამდე ის მიდიოდა, ვისაც უფრო მეტი წინასწარ ნაყიდი მონო-ბარათები ჰქონდა გარეთ დატოვებული. უმეტეს შემთხვევაში კი, რაღაც მანქანებით, გამარჯვება მაინც აუცილებლად ვინმე ლტოლვილს ერგებოდა ხოლმე.

მახსოვს რეალითი შოუების ბუმი მამუკა ღლონტმა დაიწყო თავისი პირველი ქართული რეალითი-შოუთი ”ამტანი”, რომელსაც თითქმის ყველა უყურებდა.

”ამტანის” ერთ-ერთმა ფინალისტმა შავტუხა გოგომ, რომლის სახელიც არ მახსოვს, მაგრამ თავი მხოლოდ იმით დამამახსოვრა, რომ ყველა მონაწილე ბიჭს ეტმასნებოდა, განაცხადა: “ეს პროექტი წარმატებას, ბევრ შემოთავაზებას და დიდებას მომიტანსო“.

დღეს ის გოგო სად არის, კაცმა არ იცის. მან შესაძლოა მოიპოვა ცნობადობა, მაგრამ არა – პოპულარობა, ფული და წარმატება.

ჰოდა, რატომ ხარჯავდით დღეში თუნდაც ორ საათს იმ უნიჭო მონაწილეების ყურებით, რომლებმაც შოუდან გამოსვლის შემდეგ ვერაფერი ვერ მოახერხეს ცხოვრებაში, რომ მიღებული პოპულარობა შეენარჩუნებინათ?

იგივე ბედი ეწია ნებისმიერ ჯეობარელს – ვინ სად წავიდ-წამოვიდა ვერავინ გაიგო. ისევე ჩაიკარგნენ ხალხში, როგორც ერთ ღამეში გახდნენ პოპულარულები და ცნობადები.

შოუს სპონსორებმა კი ბლომად ფული მოხვეტეს ახალ “ფულის მახე” პროექტებზე დაიწყეს ფიქრი.

Kosmoshow.com – დაუმონტაჟებელი

იაკუბ გორნიცკიმ მიგვიწვია თავის გადაცემაში.

Extremely მსუქანი ვჩანვარ ამ ვიდეოში. wtf? :S

[ვიდეოს ხელახლა დავდებ ხვალ, თურმე არ უნდა დამედო]

პ.ს. იმედი მაქვს ვარდისფერი ნასკები მალე ჩამოვა :D