ერთი თვის შემდეგ

“You seem like you’ve got a mix of strong drive, clear thinking, and a wonderful philosophical orientation to life.” – SM

1 თვის წინ, ამ ბლოგზე პირველი პოსტი გამოვაქვეყნე, რომელშიც მიწერია, რომ “სებასტიან მარშალის წიგნის კითხვა დავიწყე და შთაგონებული ვარ“.

როცა კითხვა დავასრულე, წერილი გავუგზავნე.

*

უკვე 4 წელია, ყოველ შემოდგომაზე, ამერიკის დიდ ქალაქებში სასწავლო-საქველმოქმედო ტურს მართავს; სხვადასხვა უნივერსიტეტების კამპუსებში ტრენინგებს და სესიებს ატარებს. წლევანდელი ტური 30 ოქტომბერს ნიუ იორკის უნივერსიტეტის კამპუსში იწყება.

*

რამდენიმე დღის წინ, 2017 წლის ტურის გუნდში მოკლევადიანი ვაკანსია გამოაცხადა.

*

ის ჭკვიანი და საინტერესო ადამიანია. რამდენიმე კარგი წიგნი აქვს გამოქვეყნებული პროდუქტიულობის და ლიდერობის შესახებ. მის ბლოგს, რომელსაც “სტრატეგიის, ფილოსოფიის, თვით-დისციპლინის, მეცნიერებისა და გამარჯვების” შესახებ წერს, ათასობით (მაღალი ხარისხის) მკითხველი ჰყავს.

ყოველ ხუთშაბათს ჩემს ინბოქსში თითო ესსე მოდის. ამ ნიუსლეთერს “სტრატეგიული მიმოხილვა” ჰქვია. მარშალი ისტორიულ მოვლენებს ისეთი დეტალურობით და ესთეტიკით აღწერს, შეუძლებელია მის მიმართ პატივისცემის გრძობა არ გაგიჩნდეს. ბევრი სხვა ჭკვიანი და გავლენიანი ადამიანი რჩევებს ეკითხება და ბიზნეს სტრატეგიების შემუშავებაში ფულს უხდის. მუდმივად მოგზაურობს და სხვადასხვა კულტურებს სწავლობს.

მარტივი სიტყვებით – ერთგვარი სტრატეგიული კონსულტანტი და “ციფრული მომთაბარეა” (digital nomad). რთული სიტყვები კი აქ არ დამეტევა.

*

ერთი კვირის წინ მისგან წერილი მივიღე.

*

შესაძლებელია მომავალი წლის ტურზე ერთი თვით მის გუნდს შევუერთდე. ტურის გუნდის წევრები მასთან ერთად მომთაბარეობენ და წინასწარ შერჩეულ ამერიკულ უნივერსიტეტებში სტუდენტებისთვის სემინარებს ატარებენ.

*

“ძალიან ბევრმა ადამიანმა მომწერა ამ პოზიციის შესახებ და მე მხოლოდ ორი თავისუფალი ადგილი მაქვს, მაგრამ გულწრფელად ვფიქრობ, რომ პოტენციურად შენ საუკეთესოთა შორის ერთ-ერთი საუკეთესო ხარ.”

*

გადაწყვეტილების მისაღებად, ჩემთან პირადად გასაუბრება სჭირდება. შემომთავაზა, რომ სადმე მსოფლიოს რომელიმე ქვეყანაში გადავიკვეთოთ და ერთმანეთი გავიცნოთ.

*

ერთი სამყარო, რომელშიც ის – საინტერესო წიგნების ავტორი – და მე – აღფრთოვანებული მკითხველი – ერთმანეთს არ ვიცნობდით, შესაძლოა შეიცვალოს მეორე სამყაროთი, სადაც მან იცის ჩემზე, ხოლო მე იმედგაცრუებული ვარ.

*

რამდენიმე თარიღი შევთავაზე შეხვედრისთვის. კვირას ნიუ იორკში გაფრენას ვაპირებდი, ტურის გახსნის მოსაწვევიც მქონდა, მაგრამ მერე გადავიფიქრე, რადგან წერილზე აღარ მიპასუხა. ალბათ მეტისმეტად დაკავებული იყო და მომავლისთვის გადადო შეხვედრა; მე კი საკმარისად ავანტიურისტი არ აღმოვჩნდი, პირდაპირ მეყიდა თვითმფრინავის ბილეთი და ნიუ იორკში ჩავსულიყავი. არადა, მართლა მზად ვიყავი ამაღამ გავფრენილიყავი და კვირას ნიუ იორკის უნივერსიტეტში ჩემი იმედგაცრუებისა და რეალობისთვის შემეხედა თვალებში.

*

ოდესმე შევხვდებით და ვისაუბრებთ ამაზე. მან შეიძლება მითხრას, რომ მცდიდა, თუ როგორ მოვიქცეოდი კრიტიკულ სიტუაციაში. მე კი ამ ხუთშაბათის “სტრატეგიულ მიმოხილვას” ამოვიღებ რომელიც “მოთმინებას” ეძღვნება და ვეტყვი, რომ Expedia-ზე თბილისი-ნიუ იორკის ფრენები მქონდა ბრაუზერში გახსნილი, როდესაც იაპონიის სამი დიდი გამაერთიანებლის შესახებ მისი ეს ტექსტი წავიკითხე:

ჩიტი ჩამოჯდება მახლობელი ხის ტოტზე და ბერი შეეკითხება თითოეულს.

“თუ გსურთ, რომ ჩიტმა ჭიკჭიკი დაიწყოს, მაგრამ ის არ ჭიკჭიკებს, რას იზამთ?”

პირველი ნობუნაგა ამბობს – “თუ ჩიტი არ ჭიკჭიკებს, მოვკლავ მას.”

მეორე ჰიდეიოსი ამბობს – “თუ ჩიტი არ ჭიკჭიკებს, ჭიკჭიკს მოვანდომებ მას.”

იეიასუ ჩუმად არის.

“შენ, იეიასუ? შენ რას იზამ, თუ ჩიტი არ ჭიკჭიკებს?”

იეიასუ პასუხობს –

“მოვიცდი.”

*

თუ ის მეტყვის, რომ სუსტი ვარ, ვუპასუხებ, რომ მე ბიოჰაკერი ვარ, ის კი ტუტუცია.

ფოტო: Annie Spratt

No Exit.

Big blue K. with polka dots and other dreams packaged in a box and shipped to my space station.
Created with affection in the state of absurd hallucination.
Instant wireless delivery.
Trapped in symbolic psychedeliaEscape needed and not wanted.
Distorted with color specific madness.
Radio Ga Ga revolution. Intense surrealistic meditation. Travelling to the cosmos without visa. Citizen passport. Digital.
Expansion of humankind without borders. 
Kind is the keyword.
Meaningful incoherence.
We beg everyone's pardon. No Exit.

“Love as we know it.”

“I’ve been dreaming to fall in love and find the “one” since I was 5.

My struggles with relationships have never been easy or quiet. At times I was bold, and stupid, and slow, and afraid, and mad, and hopeless, and desperate, and excited, and everything in between.

My precious friend @aisat13 made this visualisation for me a few years ago. Despite being so simple, it reminds me what we, as humans know of love, and what exactly I want or don’t want from it.

This picture is idealistic. My ideas about love – aren’t. ♥

Source: Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write on Instagram

გადავწყვიტე აღარასოდეს ვიმოგზაურო

There is no place like home.

გადავწყვიტე აღარასოდეს ვიმოგზაურო.

ამიერიდან ყოველ ახალ ქალაქს საკუთარი სახლივით შევიყვარებ და იქ ისე დავფუძნდები, თითქოს აღარსად მაქვს წასასვლელი, იქამდე მაინც, სანამ ახალ ქალაქში მომიწევს გადანაცვლება.

ყოველ ახალ ქალაქში მოვაშენებ სახლს, და დავრგავ ხეს, და გავაკეთებ ცოტა სიკეთეს.

ყოველ ახალ ქალაქში ზუსტად ისე, როგორც მშობლიურში, ძილისწინ წიგნებს წავიკითხავ, ზოზინა საუზმეებს მივირთმევ და კვირაობით ვიზარმაცებ, თითქოს არსად მეჩქარებოდეს.

არც ბევრ ფოტოს გადავიღებ, რადგან მეცოდინება, რომ ყოველი ახალი ქალაქი ჩემი ქალაქია და ფოტოსურათები არ მჭირდება, რადგან ჩემი ქალაქები მუდამ ჩემთან ერთად იქნებიან. ჩემს ქალაქებში ისევ ყოველთვის დავბრუნდები. მაშინაც კი დავბრუნდები, როცა მეცოდინება, რომ აღარასოდეს დავბრუნდები. კი არ დავბრუნდები, არამედ სამუდამოდ იქ დავრჩები, რადგან ჩემდაუნებურად ვისწავლე, როგორ უნდა ვიყო სხვადასხვა ქალაქებში ერთდროულად.

ყოველ ახალ ადგილას შენობებს ჩავუვლი ისეთივე აღტაცებით, როგორც მშობლიურ ქალაქში ჩავუვლიდი და პირიქით, მშობლიური ქალაქით აღვტაცდები ისე, თითქოს აქ ადრე არასდროს ვყოფილვარ.

რადგანაც მე უკვე ვნახე ახალი ქალაქები. და ადამიანებიც და შენობებიც ყველგან თვისობრივად ისეთივენი იყვნენ, როგორიც სახლში.

საკვებიც თვისობრივად ისეთივე იყო, როგორიც სხვაგან.

მზეც ისეთივე იყო, ოდნავ მეტად ან ნაკლებად მწველი, მაგრამ მაინც ისეთივე.

ჰაერიც, წყალიც და ხეებიც ისეთივე ფუნქციას ასრულებდნენ.

ყველგან იმდენივე მეგობარი შევიძინე, რამდენიც მშობლიურ ქალაქში და ყველგან ისევე მარტო ვგრძნობდი თავს, როგორც ყოველთვის.

ნაცვლად იმისა, რომ გავმხდარიყავი დერვიში, სამყაროს მოქალაქე გავხდი.

გადავწყვიტე აღარასოდეს “ვიმოგზაურო”, რადგან მოგზაურობა თავის მოტყუება აღმოჩნდა. ჩვენ მგზავრებად ვიბადებით და მთელ ცხოვრებას მოგზაურობაში ვატარებთ.

ყველგან გზა არის.

მე ვეღარასოდეს დავბრუნდები სახლში,

რადგან არსად აღარ მაქვს სახლი,

რადგან ყველგან ჩემი სახლი ყოფილა.

There is no place like home.

Home film

კამათის შესახებ

DontPanic

ხშირად ვფიქრობ ფილმზე The Hitchhikers Guide Through Galaxy (ლიტერატურის მოყვარულებმა არ ინერვიულოთ, ვგეგმავ წიგნის წაკითხვასაც). რატომ გადაწყვიტა სუპერმძლავრმა კომპიუტერმა და კაცობრიობის გონმა, რომ საბოლოო/მთავარი შეკითხვა არასწორად იყო დასმული, ან რომ ის აბსურდული იყო, თავისივე აბსურდული პასუხით – 42?! იმიტომ, რომ მთავარი ის კი არ არის, თუ რა შეკითხვებს ვსვამთ, და არც ის, თუ რა პასუხებს ვიღებთ, არამედ ის, რომ ჩვენი ცნობისმოყვარეობა და ცოდნის წყურვილი არ გვაძლევს მოსვენებას, და მიუხედავად იმისა, რომ ჭეშმარიტება არ არსებობს, მაინც ყველა გზაზე ვეძიებთ მას.

ამ ძიებაში კი უამრავი ქარტეხილის გამოვლა გვიწევს, რაც მუდმივად გვზრდის და საკუთარი თავის ბოლომდე შეცნობაში გვეხმარება.

ევოლუციის (გინდათ, ჯუნგლისა დაარქვით) კანონია, რომ რაც უფრო დიდია კრიზისი, გაჭირვება, უსიამოვნო მდგომარეობა, მით უფრო სწრაფად ვითარდება ან გადაგვარდება სახეობა. ადამიანის ტვინიც ამ კანონს ემორჩილება და ზუსტად ამიტომ, ჩვენ ყველაზე მეტად სწორედ კრიზისის დროს ვიზრდებით. ყველაზე მეტს (და საფუძვლიანად) მაშინ ვსწავლობთ, როცა გვიჭირს, კონფლიქტი გვაქვს ან სიძნელეებთან შეჯახება გვიწევს. თუ კრიზისებს გავურბივართ, კომფორტის და სტაგნაციის ზონაში ვრჩებით.

ვთვლი, რომ ერთი უნივერსალური ჭეშმარიტება არ არსებობს. თუმცა ცხოვრების ნებისმიერ კონკრეტულ მომენტში გარკვეული ფაქტებისა და მოსაზრებების კრებული არსებობს, რომლებსაც შეუძლიათ გაგხადონ იმაზე უკეთესი (გაგზარდონ), ვიდრე მანამდე იყავი. კამათი, რომელიც კრიზისის, დაძაბულობის, და კონფლიქტის ნაირსახეობაა, ხშირ შემთხვევაში, სწორედ ასეთი ფაქტებისა და მოსაზრებების კრებულამდე მიგვიყვანს. ამ შემთხვევაში არ აქვს მნიშვნელობა, კამათში ვინ გაიმარჯვებს. თავად კამათის პროცესი წარმოშობს კრიზისს, რომელიც შეიძლება კამათის დასრულებიდან რამდენიმე დღე, კვირა და თვეც კი გაგრძელდეს. ამ დროს ცალსახად მნიშვნელოვანია სწორად შერჩეული მოკამათე.

არ მიყვარს გამოთქმა – “კამათში იბადება ჭეშმარიტება“, რადგან, კონკრეტულია და თან სათქმელს ბოლომდე არ ამბობს.

სამაგიეროდ ეს მიყვარს, რადგან ყოვლისმომცველია, თან პირდაპირი და ნათელი:

რაც არ გვკლავს, ის გვაძლიერებს.