BFF (plural BFFs) – English, Acronym
- (Internet slang) Best friend forever.
პოსტერი: Mean Girls
ბავშვობიდან ყოველთვის ბევრი მეგობარი მყავდა.
როცა სიტყვა “ბევრს” ვხმარობ, მართლაც “ბევრს” ვგულისხმობ, რადგან როგორც “უახლოესი დაქალები” სკოლაში მერვე კლასამდე ოთხნი ვიყავით, მეათე კლასში კი უკვე შვიდნი შევგროვდით.
როგორც სკოლის დროინდელ მეგობრობას სჩვევია, ჩვენ ვავსებდით ერთმანეთის მეგობრობის დღიურებს, ვდებდით ფიცს რომ არასოდეს დავიშლებით. ახლა კი, ვინ სად გაიფანტა, არც ვიცი.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ ბავშვობიდან მქონდა “სამაგალითო მეგობრის” კომპლექსი. მინდოდა მყოლოდა ადამიანი, ვისაც მივბაძავდი, ვისზეც ვიტყოდი რომ “აი ასეთი მინდა ვიყო” და მერე მართლა ასეთი გავხდებოდი. შედეგად, ძალიან ადვილად ვექცეოდი მეგობრების გავლენის ქვეშ, მითუმეტეს რომ ერთდროულად შვიდი ჭკუის დამრიგებელი მყავდა.
მაგალითად, აბიტურიენტობის პერიოდში ჩემი ”სამაგალითო მეგობარი” ლილიანი იყო. მეგონა რომ მასზე მხიარული, ჭკვიანი, საყვარელი, ფერადი და კრეატიული ადამიანი არ დაიარებოდა დედამიწაზე. მისი აქსესუარები და ჩაცმის სტილი, გატაცებები, ტალანტები, აზროვნება იმდენად მხიბლავდა და ყველასგან გამოირჩეოდა, რომ ვნატრობდი, მეც ვყოფილიყავი ასეთი “მასებისგან გამორჩეული პიროვნება”. მისი სიტყვა ჩემთვის თითქმის კანონი იყო, “ანა სკაზალა – ბოხ სკაზალა!”-ს პრინციპით.
კიდევ ერთი ფაქტი:
არასდროს მყოლია მხოლოდ ერთი დაქალი და ჩემი ყველა დაქალი ყოველთვის ერთმანეთის დაქალებიც იყვნენ.
ამის გამო ხანდახან მიპყრობდა საშინელი ეჭვიანობის და გარიყულობის გრძნობა, რასაც ჭკუიდან გადავყავდი და არაერთი ღამე გამითენებია ტირილში და იმაზე ფიქრში, რომ ისინი ერთმანეთის უკეთესი მეგობრები არიან, ვიდრე – ჩემი…
ასეთ დროს კატასტროფულად მინდებოდა, რომ მყოლოდა ერთი და ერთადერთი, ვინც მეცოდინებოდა, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, მუდამ ჩემს გვერდით იქნება და მეც მუდამ მის გვერდით ვიქნები.
და ეს საშინელი ეჭვიანობის გრძნობა აღარ შემაწუხებს, რადგან მე ერთი ვარ მისთვის და ის ერთია ჩემთვის!
დღემდე მაქვს შერჩენილი ეს მოთხოვნილება და რამდენიმე წელია, ყოველთვის როდესაც ვიღაც ახალს გავიცნობ და მასში ბევრ ნაცნობ რამეს აღმოვაჩენ ვფიქრობ:
“იქნებ ეს ის არის?!”
ლილიანის შემდეგ დოდკა გავიცანი, რომელმაც ერთხელ “საბედისწერო შეცდომა” დაუშვა და ჩემს მე-19 დაბადების დღეზე ეს სიტყვები მომწერა:
(იმედია არ გაუტყდება, რომ ვაკოპირებ)
ფიქრები აბაზანაში 
6 Feb 2006, 02:04
მე მაგარი შენძრეული ვარ ხომ იცი. ფანტაზია მაქვს რაღაც ძალიან განვითარებული და კი ვცხოვრობ, მაგრამ ათი იმდენი ფანტაზიებში აქვს ნაცხოვრი, ასე ხომ ვზივარ, დავდივარ ვჭამ,პახოდუ თავში ტრიალებს ჩემი ცხოვრების სხვადასხვა ეპიზოდების კადრები, ოღონდ არარეალური 
წეღან აბაზანაში ვიყავი, ჰოდა რა უნდა აკეთო ბანაობისას ბანაობის გარდა? რა თქმა უნდა, ათას სისულელეზე იფიქრო.
ოღონდ არ დამცინო ახლა რასაც გეტყვი და რაც ხშირად მიფიქრია, და წარმომიდგენია.
შენც ხომ მაგრად გიყვარს ჰაისქულებზე და კოლეჯებზე ფილმები. ჰოდა მანდ თითქმის ყოველთვის არის ხოლმე სკოლაში “მაგარი გოგოების” კლანი, დაჯგუფება, თუ რაცაა, რომელიც ხან სწერვები არიან,ხ ან საყვარლები, მაგრამ ყოველთვის – ყველაზე პოპულარულები, სხვა ყველა გოგო კი ან შურით უყურებს, ან ცდილობს დაუდაქალდეს. ბიჭების უმეტესობას კი მოსწონს. მოკლედ, ჩემს ცხოვრებაში მთლად ასეთი მასშტაბებით არა, მარა მუდამ ამ “პოპულარული” გოგოს როლის თამაში მიწევდა და ფილმებშიც ჩემს თავს მაგ გოგოებთან ვაიგივებდი ხოლმე.
უფ რამდენს ვწერ რა
მოკლედ, შენ რომ გაგიცანი, მაშინვე ვიფიქრე, იქოურ ჰაისქულში ერთად რომ გვესწავლა, ჩვენ ერთი კამანდა ვიქნებოდითთქო, სულ ერთად, ერთიდაიგივე პრობლემებით. ან კიდო ორი კლანი გვექნებოდა ერთმანეთს მაგრად დაპირისპირებული
ჰოდა თავში მსგავსი ფანტაზიები რომ მაწუხებს და ჩემი არარეალური ცხოვრების კადრები მირბის თავში, ჰაი სქულის სერიებში, რომლებიც ძალიან მიყვარს, შენც ხარ ხოლმე ჩემთან ერთად.
) : P ხოდა
ძაან მოკლედ რომ ვთქვა კიდევ, მაგრად მიყვარხარ რა
ამის წაკითხვის შემდეგ, მაშინვე გავიფიქრე რომ “ეს ის არის” და მომდევნო სამი წელი გავატარეთ “უიმედო” მეგობრობაში.
* * *
მხოლოდ ბოლო ხანებში მივხვდი, რომ არ შეიძლება ადამიანს აპატიო ერთი და იგივე შეცდომა, ენდო მაშინ, როდესაც გული გაგიტყდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ აკვიატებული გაქვს – “ეს ის არის” და არა იმიტომ, რომ დაიმსახურა.
კიდევ მივხვდი იმას, რომ არ შეიძლება ადამიანი შეაყენო კვარცხლბეკზე და ეთაყვანო, მხოლოდ იმიტომ, რომ შენი სიყვარული უზომოა, თუმცაღა მისი – მცირე.
საბოლოოდ, რამდენიმე საშინლად დანგრეული მეგობრობის შემდეგ მივხვდი, რომ არასდროს უნდა დაიწყო ურთიერთობა შეგრძნებით – “ეს ის არის”.
არამედ საერთოდ არანაირი შეგრძნებით არ უნდა დაიწყო.
ურთიერთობა უბრალოდ თავისით მიმდინარეობს და ძალიან ბევრი მასში არ უნდა ჩადო, რადგან შესაძლოა საკმარისი უკან ვერასდროს ამოიღო. სამაგიეროდ არავინ იცის, დროთა განმავლობაში რა გამოდნება ამ ყველაფრიდან.
თუმცა დეტალებს მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან ისტორია თითქმის ყოველთვის ერთნაირია:
ლინდსი ლოჰანი, ჰილარი დაფი ან სულაც კირსტენ დანსტი ახალ სკოლაში გადადის, სადაც ”ძალაუფლება” ყველაზე ლამაზებს, ჭკვიანებს და სექსუალურებს გააჩნიათ. იგი ცდილობს მათთან დამეგობრებას, გავლენის მოპოვებას ან უბრალოდ საკუთარი თავის დამკვიდრებას და ამ პროცესში გაიცნობს სულ სხვა ადამიანს, ვინც ნამდვილ მეგობრობას გაუწევს.
მთვარი გმირი ბოლოს და ბოლოს მიხვდება, რომ არავითარ ძალაუფლებას, გავლენიანობას ან თვითგამოხატვას აზრი არ აქვს თუ გვერდით ნამდვილი მეგობარი არ გიდგას.
და კიდევ – მეგობრობას ვერ დაგეგმავ!
* * *
მე კვლავ ველოდები, თუმცა აღარ ვეძებ.
იმედია, ის თვითონ მოვა…
