დღიური

პიცა (პირადი ენციკლოპედია)

image

პიცა (არს.) – დედამიწაზე მცხოვრები ადამიანების უმეტესობისთვის საკვებად ვარგისი პროდუქტი, რომელიც სრულიად მიუღებელია ჩემი კუჭისთვის. განურჩევლად ბრენდისა და წარმომავლობისა იწვევს მჟავიანობას, გულის რევას, თავის ტკივილს, ძილიანობას და მრავალ უბედურებას, სირცხვილია, ყველაფერს ხომ არ ვიტყვი.

ჩემი და პიცის გზების  ყოველ გადაკვეთაზე აღმართულია წარწერა “იბრძოლეს და დაიხოცნენ…” ძირითადად  ვიმარჯვებ ხოლმე, მაგრამ ალბათ ოდესმე შევეწირები.

თუმცა, შეიძლება სწორედ მასთან დაკავშირებით მოიფიქრა გონიერმა კაცობრიობამ გენიალური გამოთქმა: “რაც არა გვკლავს, გვაძლიერებსო”.

იოგას ტური სამცხე-ჯავახეთში

ორი კვირის წინ იოგაზე სიარული დავიწყე Ananda Yoga-ში. გადავწყვიტე, სანამ აზიაში სამოგზაუროდ წავალ, ცოტა იოგას და მედიტაციას შევეჩვიო. ორივე ძალიან სასარგებლოა ჩემთვის. პირველი ფორმაში მომიყვანს, მეორე კი არეულ ფიქრებს დამილაგებს.

მოკლედ ასეთი შემართული მივედი ანანდაში და სწორედ ამ დროს იოგას ტური გამოცხადდა სამცხე-ჯავახეთში. მაშინვე დავჯავშნე ადგილი.

ჩვენი მოგზაურობა შაბათს, დილის 9 საათზე დაიწყო.

20130610-173545.jpg

ბორჯომი

გეზი ბორჯომისკენ გვქონდა აღებული. გეგმის მიხედვით ბორჯომის ტყე-პარკში იოგას ვარჯიშები უნდა შეგვესრულებინა. ასეც მოხდა, რამდენიმე საათში მზიან ბორჯომის პარკში ჩვენი ინსტრუქტორის გარშემო იოგას ხალიჩები გავშალეთ და ვარჯიშს შევუდექით.

ჯერ ადვილი ვარჯიშებით დავიწყეთ, თუმცა შემდეგ ტრენერმა რთული ვარჯიშების კეთება დაიწყო, რასაც მე გამოვეთიშე. ტურზე ისეთი მონაწილეებიც იყვნენ, რომლებიც რამდენიმე თვეა ვარჯიშობენ და ჩემზე გაცილებით მოქნილები და ელასტიიურები არიან. მათი ბალანსის პოზები შთამბეჭდავი იყო. გამვლელები ჩარდებოდნენ და ტაშს გვიკრავდნენ. ზოგმა შორიდან მობაძვაც დაიწყო და იგივე მოძრაობებს იმეორებდნენ რასაც ჩვენ ვაკეთებდით.

ვარჯიშის შემდეგ ავლაგდით და ბორჯომიდან ცოტა მოშორებით პატარა გზისპირა რესტორანში ვისადილეთ.

daglili me

ახალციხე

ახალციხეში საუკეთესო ამინდი დაგვხვდა. ყველაფერი ოქროსფრად იყო განათებული. რაბათში ადგილობრივი გიდი ავიყვანეთ, რომელმაც ახალციხის და რაბათის ისტორია დეტალურად მოგვითხრო. რაბათი ჯაყელების ყოფილი რეზიდენცია და სასახლე ყოფილა. აქ ვნახეთ ძველი და ახალ აშენებული ნაწილი, ისტორიული მუზეუმი, ფაშას საიდუმლო ოთახი, ულამაზესი ბაღები, დერეფნები, შადრევნები.

bileti

garden

wall rabati

mercxlebi

view from rabat

akhaltsikhe

rabati

20130610-172406.jpg

20130610-172423.jpg

20130610-172431.jpg

20130610-172450.jpg

20130610-172459.jpg

 

აბასთუმანი

აბასთუმანში საღამოხანს ჩავედით. ძალიან ციოდა. საოჯახო სასტუმროში დავბინავდით, თბილი ტანსაცმელი ჩავიცვით და დაღამების მოლოდინში ცხელი და ცივი სასმელებით ვიქცევდით თავს. ღამით ობსერვატორიის მონახულება გვქონდა გადაწყვეტილი. გვითხრეს, თუ დროზე ამოხვალთ სატურნს დაინახავთო.

ობსერვატორიაში კეთილი მოხუცი ასტრონომი დაგვხვდა, რომელმაც ტელესკოპში სატურნი გვაჩვენა და შემდეგ ობსერვატორიის მუზეუმში გიდობა გაგვიწია.

ტელესკოპზე ცოტათი იმედი გამიცრუვდა. მე რომ მოველოდი ისეთი შთამბეჭდავი სანახაობა სულაც არ ჩანდა მასში, სატურნი ძალიან პატარად და თეთრად ჩანდა, ყოველგვარი რელიეფების და ჩრდილების გარეშე. სულაც არ ჰგავდა იმ სატურნს Google-ს ფოტოებში რომ იპოვით. მაგრამ ამ საბჭოთა კავშირის დროინდელმა ჯაბახანა ტელესკოპმა მაინც მოახდინა გარკვეული შთაბეჭდილება. მუზეუმში კიდევ უფრო ძველი და მწყობრიდან გამოსული ტელესკოპები არის დაცული. ასევე ხელუხლებლად არის შენახული ცნობილი ქართველი ასტრონომების სამუშაო კაბინეტები.

ობსერვატორიიდან ღამის 12 საათისთვის დავბრუნდით და სასიამოვნოდ დაღლილები სავახშმოდ ჩავედით სამზარეულოში. ვახშმის შემდეგ ყველას მაშინვე ჩაგვეძინა. ძალები უნდა მოგვეკრიბა, რადგან მეორე დღეს ვარძია გველოდა.

telescope

cabinet

ვარძია

ვარძია ყველაზე მეტად მომეწონა. აქამდე არ ვყოფილვარ და ყველაფერს ზედმიწევნით ვიმახსოვრებდი.

მხოლოდ ახლა შევიტყვე, რომ ვარძიის ფასადი ძველად კლდით ყოფილა დახურული. მთელი ქვაბული მთის შიგნით სიღრმეში იყო გამოკვეთილი და წინა მხრიდან ჩვეულებრივი მთა/კლდე ფარავდა.

წინა მხარე მე-13 საუკუნეში მიწისძვრის შედეგად ჩამოინგრა და ახლა ხეობაში ჩაყრილი უზარმაზარი ლოდებითღა თუკი იმსჯლებ, თუ რაოდენ გიგანტური იყო თავდაპირველი კლდეში ნაკვეთი ქალაქი.

ასევე დამამახსოვრდა თამარის ფრესკა ვარძიის ეკლესიაში. როგორც პერსონაჟი და ისტორიიული ფიგურა, ყველაზე მეტად მიყვარს თამარი, თუმცა არცერთ ფრესკაში არ მომწონს მისი გარეგნობა. თუ არ იცი, რომ წმინდანი და დედოფალია, მასზე ერთი მსუქანი, წარბებ გადაბმული ქალია გამოსახული. რა სამწუხაროა…

vardzia

20130610-171756.jpg

20130610-171824.jpg

20130610-172352.jpg

20130610-171913.jpg

20130610-171929.jpg

20130610-171939.jpg

 

ვარძიიდან ჩამოსვლის შემდეგ იქვე ახლოს მდებარე იმერულ ოდასთან ბანაკი გავშალეთ და სანამ ვახშამს ველოდებოდით მინდორზე წამოვკოტრიალდით.

ძალიან სასიამოვნო, პოზიტიურად დამღლელი და დასამახსოვრებელი ტური გამოვიდა. გავიცანი ახალი ადამიანები. აქამდე არავის არ ვიცნობდი ინსტრუქტორის და მენეჯერის გარდა. დარწმუნებული ვარ, ამ ტურის შემდეგ უფრო სიხარულით მივალ ხოლმე იოგას მეცადინეობებზე და ახალ ტურებსაც მალე დაგეგმავს ჩვენი საყვარელი ანანდა.

20130610-171959.jpg

20130610-172010.jpg

20130610-172016.jpg

 ა, ხო – თუ ვინმეს იოგაზე მისვლა გინდათ, ჩემი სახელით მიდით. ახლა აქციაა – თუ  მეგობარს მიიყვან, 8 გაკვეთილს უფასოდ გჩუქნიან. :)

რა არის ჩვენი სახლი?

უკვე რამდენი ხანია, ძალიან მინდა მქონდეს საკუთარი ბინა. დიდი, ნათელი და ჩემი გემოვნებით მოწყობილი. მინდა, რომ საღამოობით სამსახურიდან გამოსულს და დაღლილს, სახლში წასვლა არ დამეზაროს. მინდა, რომ იქ თავი ყველაზე მყუდროდ ვიგრძნო. ისევე, როგორც ახლა თავს სამსახურში ვგრძნობ ხოლმე.

დედაჩემი მეკითხება, შენი საკუთარი ბინა რად გინდა, განა ეს სახლიც შენი არ არისო? ძირითად შემთხვევებში პასუხი არ მაქვს. ამიტომ ამ თემაზე ხშირად ვფიქრობ ხოლმე.

რა გამოარჩევს მშობლების სახლს ჩვენი სახლისგან? საერთოდაც, რა არის ჩვენი სახლი? მხოლოდ ოთხი კედელი, რომელში არსებობის უფლება და სურვილი გვაქვს, თუ რაღაც კიდევ უფრო მეტი? რას ნიშნავს “გრძნობდე თავს ისე, როგორც საკუთარ სახლში”?

 

ალბათ ჩვენი სახლი ის არის, სადაც ყველა ნივთი, რაც ამ სახლში არსებობს, ჩვენი საკუთრებაა და ყოველ მათგანთან რამე მოგონება ან საჭიროება გვაკავშირებს.

ალბათ ჩვენი სახლი ის არის, რომლის დალაგება და მოვლა ჩვენივე პასუხისმგებლობაა. როდესაც სახლთან დაკავშირებული საქმეების გამო არავის წინაშე არ ვართ ვალდებული, გარდა საკუთარი თავისა და ჩვენს გარდა არც არავის აქვს პრობლემა იმის გამო, რომ “ჭურჭელი დასარეცხია”, “სარეცხი გასაფენია” და “ნაგავი გადასაყრელია”. ალბათ თავს ვგრძნობთ საკუთარ სახლში მაშინ, როცა ასეთი საქმეების გასაკეთებლად დღის ან ღამის კონკრეტულ მონაკვეთს თავად გამოვყოფთ და ზუსტად იმდენ დროს და ენერგიას ვუთმობთ, რამდენიც საჭიროა. ხოლო თუ ჭურჭელს არ გავრეცხავთ, არც სინდისი შეგვაწუხებს, რომ “დედა მოვა, ნახავს და ეწყინება”.

ალბათ ჩვენი სახლი არის ის, რომელიც ჩვენივე გემოვნებით არის მოწყობილი, რომლის კომუნალურ გადასახადებსაც თავად ვიხდით, სადაც დღე-ღამის ნებისმიერ დროს შეგვიძლია დავპატიჟოთ სტუმრები ან თავად წავიდეთ სადმე და არავის ჩავაბაროთ ანგარიში, თუ როდის დავბრუნდებით შინ.

ჩვენი სახლი არის ის, სადაც “ჩვენ ვართ უფროსი”. ჩვენი სახლი არის ის, სადაც ვართ აბსოლუტურად დამოუკიდებლები და სრულად შევიგრძნობთ სიმარტოვეს.

სიმარტოვეს და სიცარიელეს.

“ამქვეყნად არის ადგილი, სადაც ჩვენი ჭეშმარიტი სახლი დგას და სადაც ერთ მშვენიერ დღეს მივალთ; სახლი, სადაც მშვიდად დაველოდები მის დაბრუნებას; სადაც სკოლის შემდეგ მოირბენს გოგონა ან ბიჭი და ბედნიერებით ამავსებს…” – პაულო კოელიო, ” რიო პიედრას ნაპირზე ჩამოვჯექი და ავტირდი”

ჯერ-ჯერობით არც გოგონა მყავს და არც ბიჭი, არც ვინმეს დაბრუნებას ველი და ჭეშმარიტი სახლიც არ მიპოვნია, მაგრამ როგორც ყოველთვის, უკეთესი მომავლის იმედი მაქვს.

ახლა კი წავალ, ჭურჭელი მაქვს გასარეცხი, თორემ დედა მოვა, ნახავს და ეწყინება…

მანეკენი

Pinterest-ზე წავაწყდი ამ ორიგინალურ მანეკენს და უცებ უამრავი იდეა დამებადა, თუ როგორ უნდა გამოიყურებოდეს ჩემი მომავალი საძინებელი.

ცოტა ხნის წინ გადავწყვიტე ბინა ვიყიდო. რამე ხალვათი, ერთისთვის სამყოფი, 70-80 კვადრატული მეტრი ფართის მქონე. დიდი აივნით და ჭერიდან იატაკამდე ფანჯრებით. ასეთ ბინაში აუცილებლად მექნება ღია სამზარეულო და ოთახი-გარდერობი (walk-in-closet). ჰოდა, ასეთ ჭრელ მანეკენსაც თუ სადმე წავაწყდი, საძინებელში ფანჯარასთან დავდგამდი.

Source: etsy.com via Jordan on Pinterest

ფილარმონიასთან მდებარე “სუპერში” ვიპოვე ორი მსგავსი მანეკენი, ერთი თეთრი, მხარზე დამაგრებული ვარდით, თუმცა ძალიან მოკლე ფეხი ჰქონდა და სავარაუდოდ იატაკზე დასადგმელად არ იყო გამიზნული. მეორე კი რკინისგან იყო დაწნული. ორივე 200 ლარზე მეტი ღირდა. ძვირია…