Rescue Time Update: Productivity & Singlehood

ჩემს Rescue Time-ის ლოგებს ვუყურებდი და საინტერესო კორელაცია აღმოვაჩინე პროდუქტიულობას და სინგლობას შორის.

ნოემბერში თბილისში ჩამოვედი და შეყვარებულთან ახალდაშორებული გადავეშვი თავით სამსახურის საქმეში. კომპიუტერთან გავატარე თითქმის 300 საათი, 70%-იანი პროდუქტიულობით (210 პსთ).

rescuetimenovember

დეკემბერში დავიმართე აბსოლუტური ვორკაჰოლიზმი და ისტერიკა. კომპიუტერთან გავატარე 325 საათი, აქედან 217 იყო პროდუქტიული.

rescuetimedecember

იანვარში კომპიუტერთან გავატარე თითქმის 200 საათი და აქედან 74% იყო პროდუქტიული (148პსთ). რეალურად უფრო მეტი დრო დავხარჯე მუშაობაზე, უბრალოდ ბოლო თვის ბოლო დღეები ლონდონში ICE-ს მიეძღვნა და Rescue Time-ში დალოგილი არ არის.

rescuetimejanuary

თებერვალში 10 რიცხვამდე ჯერ ისევ ლონდონში ვიყავი და offline ვმუშაობდი, ამიტომ კომპიუტერთან 118 საათი გავატარე, თუმცა პროდუქტიულობა არ დაცემულა და 72% მშვენივრად მეჭირა.

rescuetimefebruary

მარტში დავიწყე შეხვედრები ერთ ბიჭთან. პროდუქტიული საათების რაოდენობა შემცირდა თითქმის ორჯერ. გარდა მაგისა, სამსახურში ყველა ჩემი მნიშვნელოვანი პროექტი დასრულდა და ახალი პროექტები ჯერ არ დამიწყია. ერთი სიტყვით #მახათი.

rescuetimemarch

აპრილის დასაწყისში იმ ბიჭს დავშორდი. საპლივი ფილმების ყურებას შევუდექი, და youtube-ზე ყველა ჟღვლინტიანი კარაოკე ვიმღერე. დროდადრო დრამატული ფეისბუქ-გარჩევებიც მქონდა და მოკლედ ამ ძლივს შეკოწიწებული 46 პროდუქტიული საათის ძალიან მრცხვენია. თავს არარაობად ვგრძნობ.

rescuetimeapril

მაგრამ თუ წინა გამოცდილებას გავითვალისწინებთ და ყველაფერი კარგად წავიდა, აპრილის მეორე ნახევარი თვითონვე ამოიქაჩება და მაისში რაღაც გრანდიოზული უნდა მოხდეს ჩემს კარიერაში. #მოტივაცია

უწონადობაში გამომეღვიძა

უწონადობაში გამომეღვიძა.

თითქოს ქვეშ სავარძელი გაქრა და ერთი წამით ჰაერში დავრჩი. თვითმფრინავმა მკვეთრად დაკარგა სიმაღლე. სალონში ჩოჩქოლი ატყდა. ჭერზე თავის მირტყმისგან ალბათ უსაფრთხოების ქამარმა მიხსნა.

“მგონი ვვარდებით…” გავიფიქრე და ამ დროს რამდენიმე ძლიერმა ბიძგმა თვითმფრინავი ჯერ მარჯვნივ გადააგდო, შემდეგ მარცხნივ. მგზავრებმა კივილი დაიწყეს. სტიუარდესამ მიკროფონში შეშფოთებული ხმით გამოაცხადა, ღვედები შეგვეკრა და ადგილებზე დავრჩენილიყავით. თვითმფრინავი განაგრძნობდა მოურჯულებელი კვიცივით ხტომას ზემოთ და ქვემოთ.

უკნიდან მომესმა ვიღაც კაცის განწირული ღაღადი: “ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

ილუმინატორში სრული სიბნელე ჩამოწოლილიყო. თვითმფრინავის მარჯვენა ფრთა ძლიერი ქარისგან ფოთოლივით ფარფატებდა. საკუთარი სხეულის სიმძიმის ცენტრს ხან სალონის მარცხენა მხარეს ვგრძნობდი, ხან მარჯვენაზე. სულაც არ იყო ეს კარგის ნიშანი.

მარჯვნივ სლავი გოგო მეჯდა, რომელიც ისტერიულად დაიწყო პირჯვრის გადაწერა და ტირილი. მარცხნივ სრულიად გაფითრებული ქართველი ბიჭი სასოწარკვეთილი ეძებდა სავარძლის ქვეშ მოთავსებულ უსაფრთხოების ჟილეტს.

“გადავრჩებით” გამიელვა თავში და თან ძლიერი ბიძგისგან ლამის სკამიდან გადავვარდი. ისევ ქამარმა მიხსნა. ტურბულენციაში მრავალჯერ მოვყოლილვარ, მაგრამ ეს ათჯერ უფრო ძლიერი იყო. თვითმფრინავი გიჟივით დახტოდა, თითქოს პილოტმა მართვა დაკარგა.

air-turbulence-graphic

“ნჯღრევაი საკვირველი…” გამეღიმა. ძრავის ბღუილს ვუსმენდი და საკუთარი სიმძიმის ცენტრის ცვლილებას ვაკვირდებოდი.

“სად არის დედამიწა?”

მეჩვენებოდა, რომ სიმაღლეს ძალიან სწრაფად ვკარგავდით. კივილი და ტირილის ხმები სალონში არ წყდებოდა. ვიღაც გოგო წამოდგა და სტიუარდესებისკენ მოძრაობა დაიწყო, თან აქეთ იქით აწყდებოდა და პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული. ალბათ გული აერია.
თვითმფრინავმა კუდი ოდნავ აწია და დაშვება დაიწყო. ბიძგები არ წყდებოდა.
მთელი გონება მოვიკრიბე და წინა სკამის საზურგეზე ვკონცენტრირდი.
“ნუთუ დღეს მოვკვდები?”
უეცრად საშინლად დამცხა.
სალონში სხვებს გადავხედე. ყველას სახეებზე ეწერა, რასაც ფიქრობდნენ. ისინი უკვე მკვდრები იყვნენ.

“ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

არაფერს ვგრძნობდი, გარდა პატარა სინანულისა, რომ დედას და მამას ძალიან დაწყდებათ გული.

რაზე მინდოდა მეფიქრა? რა ფიქრები და მოგონებები უნდა შემერჩია ჩემი სიცოცხლის ბოლო წუთებისთვის?

ჩემს კვლევას ვერავინ დაამთავრებს… ნეტავ ვინმეს მოუვიდეს იგივე იდეა… ჩემი წიგნიც დაუმთავრებელი რჩება, და კიდევ რამდენი დაუმთავრებელი პროექტი… მაგრამ ახლა საქმეებზე დარდის დრო არ არის.

ის ბიჭი გამახსენდა, ბოლოს ვინც გული მატკინა.

ნეტა აქ რომ ყოფილიყო, შიშისგან გული წაუვიდოდა თუ ასე ჩემსავით მშვიდად იჯდებოდა და ხელს მომიჭერდა და გაიღიმებდა? ალბათ გული წაუვიდოდა.

არ მინდოდა მასზე ფიქრი. მაგრამ რაზე მინდოდა? თავში არაფერი მომდიოდა გარდა ჩემი ოჯახის წევრების სახეებისა. ისინი იღიმოდნენ და ვუყვარდი. ნეტავ შემეძლოს წერილი დავუწერო… მაგრამ არაფერი მქონდა მათთვის სათქმელი, არც მათ ჰქონდათ რამე სათქმელი. ჩვენს შორის ყველაფერი მოგვარებული იყო.

ამბობენ სიკვდილის წინ მთელი ცხოვრება თვალწინ გაგირბენსო, მაგრამ ჩემს წინ არაფერს არ გაურბენია. არცერთი მოგონება არ ამოტივტივებულა.

სრულად იმ ადგილას და იმ მომენტში ვარსებობდი. მთელი სხეულით, სულით და გონებით ვგრძნობდი ყველა სავარძელს ამ მართვა დაკარგულ თვითმფრინავში, ყველა ადამიანს ვისთან ერთადაც ვკვდებოდი, სალონის კედლებს, ძრავს, ფრთებს, გარეთ ატმოსფეროს, ღრუბლებს, სადღაც ზემოთ მთვარეს და ვარსკვლავებს, ქვემოთ დედამიწას, დედამიწაზე ვგრძნობდი ყველა სულიერს, განსაკუთრებით იმათ ვინც მიყვარდა, ვგრძნობდი მთელ სამყაროს, თითქოს მე ვიყავი იგი მთლიანად, ეს ყველაფერი ჩემში ხდებოდა და არა ჩემს გარეთ.

თუ არსებობს სამყაროს ერთიანი გონი, ახლა სწორედ იმ გონთან მქონდა კავშირი დამყარებული. გონმა მაცნობა, რომ ამ ერთიანობის ნაწილი ყოველთვის ვიყავი და ყოველთვის ვიქნები, და რომ სიკვდილზე დარდს აზრი არ აქვს, რადგან მე უკვე იქ ვარ, და ის ყველაფერი უკვე აქ არის. და ეს ყოველთვის ასე იყო, ამ მომენტში არაფერი მნიშვნელოვნად არ იცვლებოდა.

არ მინდოდა, მაგრამ მზად ვიყავი სიკვდილისთვის. მივიღე ის როგორც მოცემულობა, და მერე ვუთხარი: “მინდა, რომ ვიცოცხლო”. სიცოცხლე სრულად გავისიგრძეგანე. ვიყავი ჯიუტად ბედნიერი, რადგან ჯერ კიდევ ვსუნთქავდი. უარი ვთქვი, მეფიქრა სიკვდილის ყოველგვარ საფრთხეზე. ყოვლისმომცველი სიმშვიდე დამეუფლა.

უცებ რაღაცას მივხვდი.
ძალიან სწრაფად არ ვვარდებით, რადგან ყურები არ დამგუბებია…

მარჯვნივ გოგოს გადავხედე. პანიკისგან ლამის ხელები დაიმტვრია. ფოთოლივით ცახცახებდა.

“ნუ გეშინია…” ვუთხარი და მშვიდად გავუღიმე.
“რა?”
“ნუ გეშინია”, ხელი ჩავკიდე და მაგრად მოვუჭირე. ტირილი შეწყვიტა. “ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება”
“მადლობა… მადლობა…” უკვე მეხუტებოდა.

ისევ შევქანდით. ქართველ ბიჭს მივუტრიალდი. ფერი არ ჰქონდა. მასაც ხელი ჩავკიდე. მგონი ჩემი სიმშვიდე გადაედოთ. დანარჩენი სალონი ისტერიკაში იყო. ვისხედით ასე ხელჩაკიდებულები, ჩუმად, ბიძგებისას ერთმანეთს ვუჭერდით გაოფლიანებულ ხელისგულებს და ვფიქრობდით:

“გადავრჩებით, გადავრჩებით”…


 

ტექსტში აღწერილია 2016 წლის 25 მარტის პეგასუს ეარლაინის მიერ შესრულებულ სტამბოლი-თბილისის რეისის დროს ძლიერი ტურბულენციის შედეგად გამოწვეული ემოციური განცდები.

ძლიერი ტურბულენცია, უკიდურესად იშვიათი შემთხვევების გარდა, არასდროს არის მგზავრების სიცოცხლისათვის საშიში. ის არ იწვევს ავიამზიდის დაზიანებას ან ავარიულ დაშვებას. უფრო ხშირად მგზავრები სტრესის ფონზე ხდებიან შეუძლოდ და არა ფიზიკურად ცუდად ყოფნის გამო.

ყოველი ფრენის წინ შეიკარით უსაფრთხოების ქამრები. 

ოქტომბერი, პროდუქტიულობა და “დროის გადამრჩენელი”

მე იმ ტიპის ადამიანი ვარ, რომელთაც საკუთარ ძალებში დასარწმუნებლად სხვების აღიარება ესაჭიროებათ. :) ამიტომაც ვარ ალბათ RescueTime-ის ფანი.

Rescue Time ქართულად ნიშნავს: “გადაარჩინე დრო”. იგი პატარა აპლიკაციაა, რომელსაც აყენებთ კომპიუტერზე, ან მობილურ მოწყობილობაზე. ის იმახსოვრებს ყველა პროგრამას თუ ვებგვერდს, რომელზეც დღის განმავლობაში ამ მოწყობილობიდან შედიხართ, და ასევე იმახსოვრებს, რამდენ დროს ატარებთ ამ ვებგვერდებზე თუ აპლიკაციებში. თუ თქვენთვის ერთ-ერთი მთავარი ცხოვრებისეული ღირებულება ზრდა და პროდუქტიულობაა, მაშინ ახლავე გადმოწერეთ ეს აპლიკაცია და საკუთარი თავის შესახებ საინტერესო რამეებს აღმოაჩენთ.

პირველ რიგში გაიგებთ, თუ რამდენ საათს ატარებთ დღის განმავლობაში პროდუქტიულად. აღმოაჩენთ, რომ სამსახურში გატარებული 8 საათი არასდროს უდრის 8 პროდუქტიულ საათს. ხოლო თუ თქვენი ყოველდღიური პროდუქტიულობა 5 საათს მაინც აჭარბებს, გილოცავთ, თქვენ მეტისმეტად მუყაითი ადამიანების სიაში ხართ :)

October goal by day
ჩემი ყოველდღიური მიზანია, კომპიუტერთან გავატარო 5 პროდუქტიული საათი. ოქტომბერში სამუშაო დღეების უმეტესობაში გეგმა გადაჭარბებით მაქვს შესრულებული, უქმე დღეებში კი დამსახურებულად დამისვენია :)
October apps by day
ეს ანალიტიკური ანგარიში საშუალებას მაძლევს გავარკვიო, რომელ დღეებში რომელ აპლიკაციებზე დავხარჯე ყველაზე მეტი დრო.
October Productivity Pulse
Productivity Pulse ანუ პროდუქტიულობის პულსი :) სპეციალური ტერმინია, რომელიც %-ად გამოსახავს პროდუქტიულობას პერიოდში. აღმოჩნდა, რომ ოქტომბერში თითქმის 70%-იანი პროდუქტიულობა მქონია.
October Productivity by Day
ეს გრაფიკი დღეების მიხედვით პროდუქტიულობას მაჩვენებს.

No Exit.

Big blue K. with polka dots and other dreams packaged in a box and shipped to my space station.
Created with affection in the state of absurd hallucination.
Instant wireless delivery.
Trapped in symbolic psychedeliaEscape needed and not wanted.
Distorted with color specific madness.
Radio Ga Ga revolution. Intense surrealistic meditation. Travelling to the cosmos without visa. Citizen passport. Digital.
Expansion of humankind without borders. 
Kind is the keyword.
Meaningful incoherence.
We beg everyone's pardon. No Exit.