{ 0 comments }
მართალია დაახლოებით 6 თვეზე მეტია აქ არაფერი დამიწერია, მაგრამ სტატისტიკას სულ ვამოწმებ და ვიცი, ზოგიერთი თქვენგანი ისევ შემოდის ახალი პოსტების მოლოდინში.
არ ვიცი ამ ბლოგს რა ვუყო. მართალია აღარ ვმუშაობ (უკვე ერთი თვეა “მეცხრე არხიდან” წამოვედი), მაგრამ ჩემს დროს და ენერგიას მეორე ბლოგი – Pink.ge ისრუტავს. მიუხედავად ამ “ლეგიტიმური” მიზეზისა, ეს ბლოგი ისე მენატრება, რომ ხანდახან შემოვდივარ და ჩემს ძველ პოსტებსა და კომენტარებს საათობით ვკითხულობ.
ვგრძნობ, რომ რაღაც უნდა მოვიმოქმედო.
იმდენი რამ დამიგროვდა მოსაყოლი: განსაკუთრებით ევროპაში მოგზაურობა მაწუხებს. დღემდე ვერსად ამოვთქვი.
ვხვდები, რომ წერა არ უნდა შემეწყვიტა. ეს ერთადერთი რამ იყო, რაც გონებას მიმშვიდებდა და მილაგებდა.
ეს ბლოგი მჭირდება.
მაგრამ ერთადერთი, რაც მაჩერებს იმისგან, რომ ისევ წერას მივუბრუნდე, არის შეკითხვა: ვინმე წაიკითხავს იმას, რასაც დავწერ?
ასე მგონია, იმდენი წელი გავიდა, რომ ჩემთან ერთად ყველა ჩემი ბლოგის მკითხველი გაიზარდა და არავის აღარ დააინტერესებს ჩემი ახალი პოსტები.
ვფიქრობდი უამრავ რამეს:
- შემეცვალა ბლოგისთვის პროფილი და პროფესიულ ბლოგად გადამეკეთებინა;
- ახლანდელი ბლოგი არქივის სახით შემენახა, ხოლო პირველი გვერდი ჩემი CV-ს და პორტფოლიოსთვის დამეთმო
- გამეკეთებინა Food-ბლოგი, სადაც ადგილობრივ კაფეებს და დესერტის წერტილებს მიმოვიხილავდი – ამ იდეისკენ დომენის სპეციფიურობამ მიბიძგა.
- უბრალოდ გამეგრძელებინა წერა როგორც ადრე…
არ ვიცი ამ ბლოგს რა ვუყო.
არ ვიცი შემომრჩა თუ არა მკითხველები.
და თუკი შემორჩნენ, არ ვიცი რაც სათქმელი მაქვს იმას როგორ მიიღებენ.
ეს ბლოგი მჭირდება, მაგრამ თქვენ თუ გჭირდებათ?
{ 18 comments }
უკვე რამდენი ხანია, ძალიან მინდა მქონდეს საკუთარი ბინა. დიდი, ნათელი და ჩემი გემოვნებით მოწყობილი. მინდა, რომ საღამოობით სამსახურიდან გამოსულს და დაღლილს, სახლში წასვლა არ დამეზაროს. მინდა, რომ იქ თავი ყველაზე მყუდროდ ვიგრძნო. ისევე, როგორც ახლა თავს სამსახურში ვგრძნობ ხოლმე.
დედაჩემი მეკითხება, შენი საკუთარი ბინა რად გინდა, განა ეს სახლიც შენი არ არისო? ძირითად შემთხვევებში პასუხი არ მაქვს. ამიტომ ამ თემაზე ხშირად ვფიქრობ ხოლმე.
რა გამოარჩევს მშობლების სახლს ჩვენი სახლისგან? საერთოდაც, რა არის ჩვენი სახლი? მხოლოდ ოთხი კედელი, რომელში არსებობის უფლება და სურვილი გვაქვს, თუ რაღაც კიდევ უფრო მეტი? რას ნიშნავს “გრძნობდე თავს ისე, როგორც საკუთარ სახლში”?
Source: apartmenttherapy.com via Mariam on Pinterest
ალბათ ჩვენი სახლი ის არის, სადაც ყველა ნივთი, რაც ამ სახლში არსებობს, ჩვენი საკუთრებაა და ყოველ მათგანთან რამე მოგონება ან საჭიროება გვაკავშირებს.
ალბათ ჩვენი სახლი ის არის, რომლის დალაგება და მოვლა ჩვენივე პასუხისმგებლობაა. როდესაც სახლთან დაკავშირებული საქმეების გამო არავის წინაშე არ ვართ ვალდებული, გარდა საკუთარი თავისა და ჩვენს გარდა არც არავის აქვს პრობლემა იმის გამო, რომ “ჭურჭელი დასარეცხია”, “სარეცხი გასაფენია” და “ნაგავი გადასაყრელია”. ალბათ თავს ვგრძნობთ საკუთარ სახლში მაშინ, როცა ასეთი საქმეების გასაკეთებლად დღის ან ღამის კონკრეტულ მონაკვეთს თავად გამოვყოფთ და ზუსტად იმდენ დროს და ენერგიას ვუთმობთ, რამდენიც საჭიროა. ხოლო თუ ჭურჭელს არ გავრეცხავთ, არც სინდისი შეგვაწუხებს, რომ “დედა მოვა, ნახავს და ეწყინება”.
ალბათ ჩვენი სახლი არის ის, რომელიც ჩვენივე გემოვნებით არის მოწყობილი, რომლის კომუნალურ გადასახადებსაც თავად ვიხდით, სადაც დღე-ღამის ნებისმიერ დროს შეგვიძლია დავპატიჟოთ სტუმრები ან თავად წავიდეთ სადმე და არავის ჩავაბაროთ ანგარიში, თუ როდის დავბრუნდებით შინ.
ჩვენი სახლი არის ის, სადაც “ჩვენ ვართ უფროსი”. ჩვენი სახლი არის ის, სადაც ვართ აბსოლუტურად დამოუკიდებლები და სრულად შევიგრძნობთ სიმარტოვეს.
სიმარტოვეს და სიცარიელეს.
“ამქვეყნად არის ადგილი, სადაც ჩვენი ჭეშმარიტი სახლი დგას და სადაც ერთ მშვენიერ დღეს მივალთ; სახლი, სადაც მშვიდად დაველოდები მის დაბრუნებას; სადაც სკოლის შემდეგ მოირბენს გოგონა ან ბიჭი და ბედნიერებით ამავსებს…” – პაულო კოელიო, ” რიო პიედრას ნაპირზე ჩამოვჯექი და ავტირდი”
ჯერ-ჯერობით არც გოგონა მყავს და არც ბიჭი, არც ვინმეს დაბრუნებას ველი და ჭეშმარიტი სახლიც არ მიპოვნია, მაგრამ როგორც ყოველთვის, უკეთესი მომავლის იმედი მაქვს.
ახლა კი წავალ, ჭურჭელი მაქვს გასარეცხი, თორემ დედა მოვა, ნახავს და ეწყინება…
{ 7 comments }
