უწონადობაში გამომეღვიძა

უწონადობაში გამომეღვიძა.

თითქოს ქვეშ სავარძელი გაქრა და ერთი წამით ჰაერში დავრჩი. თვითმფრინავმა მკვეთრად დაკარგა სიმაღლე. სალონში ჩოჩქოლი ატყდა. ჭერზე თავის მირტყმისგან ალბათ უსაფრთხოების ქამარმა მიხსნა.

“მგონი ვვარდებით…” გავიფიქრე და ამ დროს რამდენიმე ძლიერმა ბიძგმა თვითმფრინავი ჯერ მარჯვნივ გადააგდო, შემდეგ მარცხნივ. მგზავრებმა კივილი დაიწყეს. სტიუარდესამ მიკროფონში შეშფოთებული ხმით გამოაცხადა, ღვედები შეგვეკრა და ადგილებზე დავრჩენილიყავით. თვითმფრინავი განაგრძნობდა მოურჯულებელი კვიცივით ხტომას ზემოთ და ქვემოთ.

უკნიდან მომესმა ვიღაც კაცის განწირული ღაღადი: “ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

ილუმინატორში სრული სიბნელე ჩამოწოლილიყო. თვითმფრინავის მარჯვენა ფრთა ძლიერი ქარისგან ფოთოლივით ფარფატებდა. საკუთარი სხეულის სიმძიმის ცენტრს ხან სალონის მარცხენა მხარეს ვგრძნობდი, ხან მარჯვენაზე. სულაც არ იყო ეს კარგის ნიშანი.

მარჯვნივ სლავი გოგო მეჯდა, რომელიც ისტერიულად დაიწყო პირჯვრის გადაწერა და ტირილი. მარცხნივ სრულიად გაფითრებული ქართველი ბიჭი სასოწარკვეთილი ეძებდა სავარძლის ქვეშ მოთავსებულ უსაფრთხოების ჟილეტს.

“გადავრჩებით” გამიელვა თავში და თან ძლიერი ბიძგისგან ლამის სკამიდან გადავვარდი. ისევ ქამარმა მიხსნა. ტურბულენციაში მრავალჯერ მოვყოლილვარ, მაგრამ ეს ათჯერ უფრო ძლიერი იყო. თვითმფრინავი გიჟივით დახტოდა, თითქოს პილოტმა მართვა დაკარგა.

air-turbulence-graphic

“ნჯღრევაი საკვირველი…” გამეღიმა. ძრავის ბღუილს ვუსმენდი და საკუთარი სიმძიმის ცენტრის ცვლილებას ვაკვირდებოდი.

“სად არის დედამიწა?”

მეჩვენებოდა, რომ სიმაღლეს ძალიან სწრაფად ვკარგავდით. კივილი და ტირილის ხმები სალონში არ წყდებოდა. ვიღაც გოგო წამოდგა და სტიუარდესებისკენ მოძრაობა დაიწყო, თან აქეთ იქით აწყდებოდა და პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული. ალბათ გული აერია.
თვითმფრინავმა კუდი ოდნავ აწია და დაშვება დაიწყო. ბიძგები არ წყდებოდა.
მთელი გონება მოვიკრიბე და წინა სკამის საზურგეზე ვკონცენტრირდი.
“ნუთუ დღეს მოვკვდები?”
უეცრად საშინლად დამცხა.
სალონში სხვებს გადავხედე. ყველას სახეებზე ეწერა, რასაც ფიქრობდნენ. ისინი უკვე მკვდრები იყვნენ.

“ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

არაფერს ვგრძნობდი, გარდა პატარა სინანულისა, რომ დედას და მამას ძალიან დაწყდებათ გული.

რაზე მინდოდა მეფიქრა? რა ფიქრები და მოგონებები უნდა შემერჩია ჩემი სიცოცხლის ბოლო წუთებისთვის?

ჩემს კვლევას ვერავინ დაამთავრებს… ნეტავ ვინმეს მოუვიდეს იგივე იდეა… ჩემი წიგნიც დაუმთავრებელი რჩება, და კიდევ რამდენი დაუმთავრებელი პროექტი… მაგრამ ახლა საქმეებზე დარდის დრო არ არის.

ის ბიჭი გამახსენდა, ბოლოს ვინც გული მატკინა.

ნეტა აქ რომ ყოფილიყო, შიშისგან გული წაუვიდოდა თუ ასე ჩემსავით მშვიდად იჯდებოდა და ხელს მომიჭერდა და გაიღიმებდა? ალბათ გული წაუვიდოდა.

არ მინდოდა მასზე ფიქრი. მაგრამ რაზე მინდოდა? თავში არაფერი მომდიოდა გარდა ჩემი ოჯახის წევრების სახეებისა. ისინი იღიმოდნენ და ვუყვარდი. ნეტავ შემეძლოს წერილი დავუწერო… მაგრამ არაფერი მქონდა მათთვის სათქმელი, არც მათ ჰქონდათ რამე სათქმელი. ჩვენს შორის ყველაფერი მოგვარებული იყო.

ამბობენ სიკვდილის წინ მთელი ცხოვრება თვალწინ გაგირბენსო, მაგრამ ჩემს წინ არაფერს არ გაურბენია. არცერთი მოგონება არ ამოტივტივებულა.

სრულად იმ ადგილას და იმ მომენტში ვარსებობდი. მთელი სხეულით, სულით და გონებით ვგრძნობდი ყველა სავარძელს ამ მართვა დაკარგულ თვითმფრინავში, ყველა ადამიანს ვისთან ერთადაც ვკვდებოდი, სალონის კედლებს, ძრავს, ფრთებს, გარეთ ატმოსფეროს, ღრუბლებს, სადღაც ზემოთ მთვარეს და ვარსკვლავებს, ქვემოთ დედამიწას, დედამიწაზე ვგრძნობდი ყველა სულიერს, განსაკუთრებით იმათ ვინც მიყვარდა, ვგრძნობდი მთელ სამყაროს, თითქოს მე ვიყავი იგი მთლიანად, ეს ყველაფერი ჩემში ხდებოდა და არა ჩემს გარეთ.

თუ არსებობს სამყაროს ერთიანი გონი, ახლა სწორედ იმ გონთან მქონდა კავშირი დამყარებული. გონმა მაცნობა, რომ ამ ერთიანობის ნაწილი ყოველთვის ვიყავი და ყოველთვის ვიქნები, და რომ სიკვდილზე დარდს აზრი არ აქვს, რადგან მე უკვე იქ ვარ, და ის ყველაფერი უკვე აქ არის. და ეს ყოველთვის ასე იყო, ამ მომენტში არაფერი მნიშვნელოვნად არ იცვლებოდა.

არ მინდოდა, მაგრამ მზად ვიყავი სიკვდილისთვის. მივიღე ის როგორც მოცემულობა, და მერე ვუთხარი: “მინდა, რომ ვიცოცხლო”. სიცოცხლე სრულად გავისიგრძეგანე. ვიყავი ჯიუტად ბედნიერი, რადგან ჯერ კიდევ ვსუნთქავდი. უარი ვთქვი, მეფიქრა სიკვდილის ყოველგვარ საფრთხეზე. ყოვლისმომცველი სიმშვიდე დამეუფლა.

უცებ რაღაცას მივხვდი.
ძალიან სწრაფად არ ვვარდებით, რადგან ყურები არ დამგუბებია…

მარჯვნივ გოგოს გადავხედე. პანიკისგან ლამის ხელები დაიმტვრია. ფოთოლივით ცახცახებდა.

“ნუ გეშინია…” ვუთხარი და მშვიდად გავუღიმე.
“რა?”
“ნუ გეშინია”, ხელი ჩავკიდე და მაგრად მოვუჭირე. ტირილი შეწყვიტა. “ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება”
“მადლობა… მადლობა…” უკვე მეხუტებოდა.

ისევ შევქანდით. ქართველ ბიჭს მივუტრიალდი. ფერი არ ჰქონდა. მასაც ხელი ჩავკიდე. მგონი ჩემი სიმშვიდე გადაედოთ. დანარჩენი სალონი ისტერიკაში იყო. ვისხედით ასე ხელჩაკიდებულები, ჩუმად, ბიძგებისას ერთმანეთს ვუჭერდით გაოფლიანებულ ხელისგულებს და ვფიქრობდით:

“გადავრჩებით, გადავრჩებით”…


 

ტექსტში აღწერილია 2016 წლის 25 მარტის პეგასუს ეარლაინის მიერ შესრულებულ სტამბოლი-თბილისის რეისის დროს ძლიერი ტურბულენციის შედეგად გამოწვეული ემოციური განცდები.

ძლიერი ტურბულენცია, უკიდურესად იშვიათი შემთხვევების გარდა, არასდროს არის მგზავრების სიცოცხლისათვის საშიში. ის არ იწვევს ავიამზიდის დაზიანებას ან ავარიულ დაშვებას. უფრო ხშირად მგზავრები სტრესის ფონზე ხდებიან შეუძლოდ და არა ფიზიკურად ცუდად ყოფნის გამო.

ყოველი ფრენის წინ შეიკარით უსაფრთხოების ქამრები. 

ოქტომბერი, პროდუქტიულობა და “დროის გადამრჩენელი”

მე იმ ტიპის ადამიანი ვარ, რომელთაც საკუთარ ძალებში დასარწმუნებლად სხვების აღიარება ესაჭიროებათ. :) ამიტომაც ვარ ალბათ RescueTime-ის ფანი.

Rescue Time ქართულად ნიშნავს: “გადაარჩინე დრო”. იგი პატარა აპლიკაციაა, რომელსაც აყენებთ კომპიუტერზე, ან მობილურ მოწყობილობაზე. ის იმახსოვრებს ყველა პროგრამას თუ ვებგვერდს, რომელზეც დღის განმავლობაში ამ მოწყობილობიდან შედიხართ, და ასევე იმახსოვრებს, რამდენ დროს ატარებთ ამ ვებგვერდებზე თუ აპლიკაციებში. თუ თქვენთვის ერთ-ერთი მთავარი ცხოვრებისეული ღირებულება ზრდა და პროდუქტიულობაა, მაშინ ახლავე გადმოწერეთ ეს აპლიკაცია და საკუთარი თავის შესახებ საინტერესო რამეებს აღმოაჩენთ.

პირველ რიგში გაიგებთ, თუ რამდენ საათს ატარებთ დღის განმავლობაში პროდუქტიულად. აღმოაჩენთ, რომ სამსახურში გატარებული 8 საათი არასდროს უდრის 8 პროდუქტიულ საათს. ხოლო თუ თქვენი ყოველდღიური პროდუქტიულობა 5 საათს მაინც აჭარბებს, გილოცავთ, თქვენ მეტისმეტად მუყაითი ადამიანების სიაში ხართ :)

October goal by day
ჩემი ყოველდღიური მიზანია, კომპიუტერთან გავატარო 5 პროდუქტიული საათი. ოქტომბერში სამუშაო დღეების უმეტესობაში გეგმა გადაჭარბებით მაქვს შესრულებული, უქმე დღეებში კი დამსახურებულად დამისვენია :)
October apps by day
ეს ანალიტიკური ანგარიში საშუალებას მაძლევს გავარკვიო, რომელ დღეებში რომელ აპლიკაციებზე დავხარჯე ყველაზე მეტი დრო.
October Productivity Pulse
Productivity Pulse ანუ პროდუქტიულობის პულსი :) სპეციალური ტერმინია, რომელიც %-ად გამოსახავს პროდუქტიულობას პერიოდში. აღმოჩნდა, რომ ოქტომბერში თითქმის 70%-იანი პროდუქტიულობა მქონია.
October Productivity by Day
ეს გრაფიკი დღეების მიხედვით პროდუქტიულობას მაჩვენებს.

No Exit.

Big blue K. with polka dots and other dreams packaged in a box and shipped to my space station.
Created with affection in the state of absurd hallucination.
Instant wireless delivery.
Trapped in symbolic psychedeliaEscape needed and not wanted.
Distorted with color specific madness.
Radio Ga Ga revolution. Intense surrealistic meditation. Travelling to the cosmos without visa. Citizen passport. Digital.
Expansion of humankind without borders. 
Kind is the keyword.
Meaningful incoherence.
We beg everyone's pardon. No Exit.

შემოდგომა პრაღაში

უკვე ერთი კვირაა, რაც პრაღაში ვცხოვრობ. შეღვინებული ოქტომბერია. დღისით 7-დან 10 გრადუსამდე სითბოა. ცივა, მაგრამ მზე თბილია და ალერსიანი. გარეთ გასვლის წინ ჩემს ყველაზე თბილ წითელ ქურთუკს და ლურჯ ბათინკებს ვიცვამ. ამ ერთი წყვილი ბათინკის გარდა სხვა ფეხსაცმელი არ გამაჩნია, მაგრამ წავა.

#Autumn in #Prague

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

კევინთან ერთად სასტუმრო პროკოპკაში დავსახლდი. ის ახლახანს გადმოვიდა პრაღაში საცხოვრებლად და Accenture-ში დაიწყო მუშაობა. მე კი 31 ოქტომბერს ევროპაში ცხოვრების უფლება მიმთავრდება. გადავწყვიტეთ ოქტომბრის ბოლო ორი კვირა ერთად გავატაროთ და ეს დროსა და სივრცეში გაჭედილი, უიღბლო ურთიერთობა ერთხელ და სამუდამოდ გავარკვიოთ.

Autumn theme in #starbucks ♥

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

ყოველ დილით 7 საათზე ვიღვიძებთ. 8-ის ნახევარზე სასტუმროს სასადილო დარბაზში ჩავდივართ და საუზმეს ზანტად შევექცევით. 9-ის ნახევარზე ერთმანეთს ვემშვიდობებით. ის სამსახურში მიდის. მე კი ჩემი ლეპტოპით ნომერში ან ლობიში ვჯდები და მუშაობას ვიწყებ.

  Sunday morning at French brasserie, Café Amandine. This is a breakfast menu – 200ck (20 GEL) for everything. Whoop! #happinessincarbs   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

დაახლოებით 12 საათისთვის შიმშილი თავს მახსენებს და სუპერმარკეტში ან შორიახლო კაფეებში მივბოდიალებ ლანჩის საჭმელად. ნაშუადღევს ისევ მუშაობას ვაგრძელებ. უამრავი საქმე მაქვს. ბრენდის ახალ სტრატეგიაზე ვმუშაობ. კონკურენციის ანალიზს სამუშაო დღის უმეტესი ნაწილი მიაქვს, მაგრამ ეს აუცილებლად შესასრულებელი საშინაო დავალებაა. ზარები მაკედონიასთან, თბილისთან და ლონდონთან ძირითად საქმიანობას მწყვეტს, მაგრამ მათი უგულებელყოფა არაფრით შეიძლება.

Break fast, but slow… #breakfast #monday #morning #MondayMotivation A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ვერც ვიგებ, ისე ხდება ხოლმე 6-ის ნახევარი და მხარზე მსუბუქი შეხება მაბრუნებს რეალურ სამყაროში. ეს სამსახურიდან დაბრუნებული კევინია. შევპირდი, რომ აქ ყოფნის განმავლობაში ვიქნები “კეთილშობილი დედამიწელი” და არა “აგრესიული ა.მ.ო.“, რაც ნიშნავს, რომ პრაღაში მხოლოდ ოფიციალური 8 საათი შემიძლია დავუთმო მუშაობას, და არა – 12 ან 16, როგორც სხვა დროს. მერე სავახშმოდ მივდივართ. ყოველდღე სხვადასხვა ადგილებს ვარჩევთ, რომ არ მოგვწყინდეს. Foursquare-ი ჩვენი მეგობარია. ხანდახან მის თანამშრომლებთან ერთად ლუდის დასალევად დავდივართ. მეტროს ესკალატორზე ერთმანეთს ვკოცნით. პრაღის არქიტექტურას ვათვალიერებთ. ძილის წინ წიგნებს ვკითხულობთ. ვტირით.

  Church of Prokop   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

 

#Prague #architecture #travelnow #travel #instatravel #travelgram #travelling #traveling #wanderlust #praha#castle #medieval #tower

 

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ერთხელ იკეაშიც მივდივართ, ჩვენი მომავალი სახლებისთვის საოცნებო ავეჯის ასარჩევად. მე ფემინურ თეთრ ხეს ვირჩევ, ყვავილებიანი ტექსტილით. ის კი ყავისფერი ხისა და მეტალის მინიმალიზმისკენ იხრება. ორივემ ვიცით, რომ ჩვენი მომავალი სახლი არ იქნება საერთო სახლი, ამიტომ ორივეს არჩევანი უკომპრომისოა. ჩემი მომავალი სახლი სკოპიეშია, მისი მომავალი სახლი კი – პრაღაში.

A girly living room ♥   A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ერთ მომენტში ორივე ვჩერდებით თეთრ მინიმალისტურ საძინებელში, სადაც ორივეს გემოვნება თანაბრად არის გათვალისწინებული. ერთმანეთს ჩუმად ვეთანხმებით, რომ ჰიპოთეტურ, ალტერნატიულ რეალობაში ორივესთვის სწორედ ასეთი საძინებელი გამოდგებოდა და გზას ვაგრძელებთ. ეს კი არასდროსაა იოლი.

გზის გაგრძელება ნიშნავს არჩევანის გაკეთებას ამ ურთიერთობასა და ორივეს პირადი ოცნებებისკენ უკანმოუხედავად სვლაში. გზის გაგრძელება ნიშნავს ერთმანეთის გეგმებისა და მიზნების მიმართ თავაზიანობის გამოჩენას და პატივისცემას. გზის გაგრძელება ნიშნავს ერთმანეთის გაშვებას, უკეთესი მომავლისთვის. მაგრამ ძალიან ძნელი ყოფილა თავაზიანობის გამოჩენა მაშინ, როცა შენი პრიმიტიული, პირველყოფილი ინსტინქტები გიბიძგებენ თავდასხმისკენ, დათრგუნვისკენ, ჩახშობისკენ, განადგურებისკენ…

ძალიან ძნელია რაციონალურობის შენარჩუნება ირაციონალურ საკითხებში, მაგრამ ამას მაინც ვახერხებთ. მიუხედავად ურთიერთობის დასრულების გარდაუვალობისა, ერთმანეთის მიმართ დაუღალავად ვიჩენთ სიკეთეს და გულისხმიერებას.

#Cool #vintage #graffiti of @Pepsi in #Prague #pepsi #cola #coke #old #pinup

A photo posted by Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write (@belladore) on

ის ბევრს ხუმრობს, მე ბევრს ვიცინი. მომავალზე ცოტას ვსაუბრობთ. როცა ვტირი, ის მამშვიდებს. მერე სამყაროზე, კაცობრიობის ბედზე და კოსმოსზე ფილოსოფიური საუბრებით ვიქცევთ თავს. კინოში მივდივართ “მარსელის” სანახავად და ყველაზე აღმატებულ მომენტებში ერთმანეთს ხელს ხელზე ვუჭერთ.

ადამიანების უმეტესობა ცხოვრობს ილუზიური უსასრულობის შეგრძნებით. არადა ყოველგვარი უსასრულობა სასრულია. ყოველი წამი უსასრულობაშია განფენილი. ჩვენ ვცხოვრობთ ახლა. ხოლო, რაც არ უნდა ცუდად იყოს ყველაფერი, ბედნიერება მაინც არჩევანია. სხვა არაფერს მნიშვნელობა არ აქვს.

პრაღაში შეღვინებული ოქტომბერია და ყველა ქუჩაზე ისმის მუსიკა კელვინ კლაინის ახალი სუნამოს რეკლამიდან…

“Love as we know it.”

“I’ve been dreaming to fall in love and find the “one” since I was 5.

My struggles with relationships have never been easy or quiet. At times I was bold, and stupid, and slow, and afraid, and mad, and hopeless, and desperate, and excited, and everything in between.

My precious friend @aisat13 made this visualisation for me a few years ago. Despite being so simple, it reminds me what we, as humans know of love, and what exactly I want or don’t want from it.

This picture is idealistic. My ideas about love – aren’t. ♥

Source: Learn ★ Love ♥ Travel ♦ Write on Instagram