რამდენს ვმუშაობთ?

დაფიქრდი, რამდენ საათს მუშაობ ყოველ დღე? 8? 9? 10? ძალიან კარგი.

ახლა, უფრო კარგად დაფიქრდი და გულწრფელად უთხარი საკუთარ თავს, რამდენ საათს მუშაობ რეალურად? რამდენ დროს ატარებ ოფისში ან კომპიუტერთან და რამდენი საათია აქედან ნამდვილად პროდუქტიული? 6? 5? იქნებ 4?

დაახლოებით 3 წელია, რაც RescueTime-ის გამოყენება დავიწყე და ყურადღებას ვაქცევ ჩემი შრომის ნაყოფიერებას. მას შემდეგ ვცდილობ, ჩემს მიერ კომპიუტერთან გატარებული დრო მაქსიმალურად ეფექტიანი იყოს. სინდისი იმ შემთხვევაში მაწუხებს, თუ RescueTime-ის მიხედვით ჩემი PP (“პროდუქტიულობის პულსი”) დღის განმავლობაში 65%-ზე ნაკლებია. როდესაც ენერგიისგან ვიცლები, ვცდილობ გარეთ გავიდე, ვივარჯიშო ან სოციალურ აქტივობებში ჩავერთო. კომპიუტერთან უქმად გატარებული დრო შრომის ნაყოფიერების მაჩვენებელს აქვეითებს.

ამ ხნის განმავლობაში ერთი საინტერესო ფაქტი აღმოვაჩინე.

როგორც წესი, ჩვეულებრივ სამუშაო დღეებში, როცა 8-9 საათს ვმუშაობ, 75%-იანი PP მაქვს. იმ განსაკუთრებულ დღეებში, როცა 89-90% პროდუქტიულობას ვაღწევ, კომპიუტერთან 8 საათზე ნაკლები მაქვს გატარებული. ისეც ხდება, რომ გამონაკლის დღეებში სამუშაო საათების რაოდენობა 10-ზე მეტია და პროდუქტიულობაც 80%-ზე უფრო მაღალია, თუმცა ასეთი დღეების შემდეგ ვერასოდეს ვაღწევ 65%-ზე მეტ PP-ს.

რას ნიშნავს ეს ყველაფერი?


მეტისმეტი მუშაობა არ ნიშნავს მეტისმეტ პროდუქტიულობას და ჯანმრთელობისთვისაც საზიანოა.

კვლევებმა აჩვენა, რომ მათ, ვინც კვირაში 49-54 ან მეტ საათს მუშაობენ, დამბლის დაცემის 33%-ით მეტი შანსი და გულის თრომბული დაავადებების განვითარების 13%-ით მეტი შანსი აქვთ. დაბალ-შემოსავლიანი მუშაკებისთვის 55+ საათიანი სამუშაო კვირა მეორე ტიპის დიაბეტის განვითარების რისკებსაც ზრდის. გარდა ამისა, ბევრი მუშაობის შემდეგ თანამშრომლები მეტისმეტად მიდრეკილი ხდებიან ჭარბი ალკოჰოლის მოხმარებისკენ, დეპრესიისკენ და ქრონიკული უგუნებობისკენ.

2014 წლის DeskTime-ის კვლევამ აჩვენა, რომ მომუშავე ადამიანების ყველაზე პროდუქტიული 10%, სულაც არ მუშაობს სხვებზე მეტს. უფრო მეტიც, ისინი დღეში 8 საათზე ნაკლებს მუშაობენ. აღმოჩნდა, რომ პროდუქტიულობა სულაც არ არის ოფისში ან კომპიუტერთან გატარებული საათების რაოდენობის პროპორციული. მისი მთავარი გასაღები შესვენებების რაოდენობაში ყოფილა. კვლევის დროს შესწავლილი ჯგუფის წევრები (ეფექტიანი ტოპ 10%) საშუალოდ ყოველ 52 წუთის შემდეგ 17 წუთით ისვენებდნენ.

სტენფორდის კვლევების მიხედვით, სამუშაო საათების დამატება სულაც არ ზრდის შრომის ნაყოფიერებას. პირიქით, კვირაში 50 საათიანი მუშაობის შედეგ პროდუქტიულობა მკვეთრად იკლებს. მეტისმეტი მუშაობა საზიანო გავლენას ახდენს ძილის რეჟიმზე. მოუწესრიგებელი ძილი კი თავის მხრივ ამცირებს შრომის ნაყოფიერებას. 2013 წლის ჰარვარდის კვლევამ აჩვენა, რომ ძილის ნაკლებობის გამო შემცირებული პროდუქტიულობის ხარჯზე ამერიკულმა კომპანიებმა $63,2 მილიარდის ღირებულების ზარალი ნახეს.

შრომის ნაყოფიერებაზე დადებითი გავლენა აქვს დასვენებას. 2006 წელს, მსოფლიოში ერთ-ერთი უდიდესი აუდიტორული ფირმის, ერნსტ&იანგის შიდა კვლევის მიხედვით, თანამშრომლების მიერ აღებული შვებულების ყოველ დამატებით 10 საათზე, მათი წლის ბოლოს მიღებული შრომის შედეგების შეფასება 8%-ით გაუმჯობესდა. იგივე კვლევის მიხედვით, ხშირი “დამსვენებლები” უფრო იშვიათად ტოვებდნენ კომპანიას ვიდრე ისინი, ვინც უფრო იშვიათად იღებდა შვებულებას.


2014 წელს Salary.com-ის მიერ გამოქვეყნებული კვლევის მიხედვით, დასაქმებული ადამიანების 89% სამუშაო დღის უდიდეს ნაწილს უქმად ფლანგავს. არაპროდუქტიულ აქტივობებს სამუშაო დღის დაახლოებით 25% ეთმობა. აქედან – 12% ისეთი არაპროდუქტიული აპლიკაციების მოხმარებაში იფლანგება, როგორიცაა Facebook, twitter და Youtube (უფრო დეტალური სტატისტიკა).

კვლევებით ისიც გამოირკვა, თუ ვინ ხარჯავს ყველაზე მეტ დროს არასამსახურეობრივ აქტივობებზე. “მილენიალები”, ანუ ის ამერიკელები, რომლებიც 1982-2004 წლებში დაიბადნენ და ინტერნეტის და ახალი ტექნოლოგიების ეპოქაში გაიზარდნენ, სამსახურში დღეში საშუალოდ 2 საათს ფლანგავენ. მათ ინტერნეტის მოხმარების მეტი მოთხოვნილება აქვთ. განსხვავებით წინა თაობებისგან, მათთვის ასევე აღარ არსებობს “სამსახურის” და “სახლის” გაყოფილი ცნებები, არამედ აუცილებელია, ეს ორი სივრცე იდეალურად დაბალანსებული იყოს (და თანაც – მთელი დღის განმავლობაში). “მილენიალებს” მიაჩნიათ, რომ მათ მეტი უფლება აქვთ სამსახურში დრო პირად ცხოვრებას დაუთმონ, რადგან ხშირად პირიქითაც იქცევიან – სახლში მიაქვთ სამუშაო.

2013 წლის მონაცემებით, სამუშაო დროის გაფლანგვის მიზეზები შემდეგია:

  • 34% ვერ ხედავს გამოწვევას სამსახურში
  • 34% ამბობს, რომ სამუშაო საათები მეტისმეტად გრძელია
  • 32% ამბობს, რომ უფრო გულმოდგინედ მუშაობისათვის მოტივაცია არ აქვს
  • 30% სამსახურით უკმაყოფილოა
  • 23% უბრალოდ მოწყენილია
  • 18% ამბობს, რომ დროის ფლანგვა დაბალი ხელფასების ბრალია.

ბოლო 10-15 წლის განმავლობაში სამყარო კიდევ უფრო დაკავშირებული გახდა. გახშირდა დისტანციური სამუშაო ადგილები და სტარტაპები, რომლებსაც მთელს მსოფლიოში გაფანტული, ონლაინ მომუშავე თანამშრომლები და გუნდები ჰყავთ.

მენეჯერები, რომლებსაც სხვა ადამიანების მართვა უწევთ, დაბნეულები არიან. ბიზნეს სამყაროს არსებული პარადიგმები, მენეჯმენტის პრაქტიკები, ოფისების მოწყობის სპეციფიკა, სამუშაო კონტრაქტების არსებული პირობები და ინტერნეტის საყოველთაო, მობილური ხელმისაწვდომობა განაპირობებს იმას, რომ ადამიანები იმდენს აღარ მუშაობენ რამდენსაც ადრე, ან შესაძლოა ახლა უბრალოდ უკეთ არის შესაძლებელი შრომის ნაყოფიერების მონიტორინგი. რეალობა კი ესაა: არ არსებობს ხელსაწყო, პროცესების ერთობლიობა ან ეფექტური ორგანიზაციული პოლიტიკა, რომელიც აიძულებს მათ, სამუშაო დღის განმავლობაში უფრო მეტი იმუშავონ.

დღეს ჩვენ ვმუშაობთ ზუსტად იმდენს, რამდენიც გვსურს.მენეჯმენტის მხრიდან ყოველგვარი კონტროლის მცდელობა მხოლოდ გაღიზიანებას და პროტესტის გრძნობას იწვევს.

შრომის ნაყოფიერების მართვა თანამედროვე ბიზნესის მენეჯმენტის ერთ-ერთი მთავარი გამოწვევაა. მის დასაძლევად ყველა მაღალი რგოლის მენეჯერმა საკუთარ თავს და კოლეგებს რამდენიმე შეკითხვა უნდა დაუსვას:

  • როგორ უნდა დავზოგოთ ორგანიზაციის სახსრები და წავაქეზოთ თანამშრომლები, მეტად პროდუქტიულები იყვნენ?
  • უნდა გავზომოთ თუ არა თანამშრომლების შრომა მათ მიერ ოფისში ან კომპიუტერთან გატარებული საათებით?
  • საჭიროა თუ არა ოფიციალური 8 საათიანი სამუშაო დღე, თუკი იგივე შედეგის მიღება ნაკლებ დროშიც შეიძლება?
  • როგორ გავზომოთ შრომის ნაყოფიერება?
  • როგორ წავახალისოთ განსაკუთრებულად პროდუქტიული თანამშრომლები?

ეს ჩემი დღევანდელი დღის პროდუქტიულობის მაჩვენებელია. თქვენ როგორ გაატარეთ კვირა დღე? :)

Screen Shot 2016-06-05 at 23.44.01

Rescue Time Update: Productivity & Singlehood

ჩემს Rescue Time-ის ლოგებს ვუყურებდი და საინტერესო კორელაცია აღმოვაჩინე პროდუქტიულობას და სინგლობას შორის.

ნოემბერში თბილისში ჩამოვედი და შეყვარებულთან ახალდაშორებული გადავეშვი თავით სამსახურის საქმეში. კომპიუტერთან გავატარე თითქმის 300 საათი, 70%-იანი პროდუქტიულობით (210 პსთ).

rescuetimenovember

დეკემბერში დავიმართე აბსოლუტური ვორკაჰოლიზმი და ისტერიკა. კომპიუტერთან გავატარე 325 საათი, აქედან 217 იყო პროდუქტიული.

rescuetimedecember

იანვარში კომპიუტერთან გავატარე თითქმის 200 საათი და აქედან 74% იყო პროდუქტიული (148პსთ). რეალურად უფრო მეტი დრო დავხარჯე მუშაობაზე, უბრალოდ ბოლო თვის ბოლო დღეები ლონდონში ICE-ს მიეძღვნა და Rescue Time-ში დალოგილი არ არის.

rescuetimejanuary

თებერვალში 10 რიცხვამდე ჯერ ისევ ლონდონში ვიყავი და offline ვმუშაობდი, ამიტომ კომპიუტერთან 118 საათი გავატარე, თუმცა პროდუქტიულობა არ დაცემულა და 72% მშვენივრად მეჭირა.

rescuetimefebruary

მარტში დავიწყე შეხვედრები ერთ ბიჭთან. პროდუქტიული საათების რაოდენობა შემცირდა თითქმის ორჯერ. გარდა მაგისა, სამსახურში ყველა ჩემი მნიშვნელოვანი პროექტი დასრულდა და ახალი პროექტები ჯერ არ დამიწყია. ერთი სიტყვით #მახათი.

rescuetimemarch

აპრილის დასაწყისში იმ ბიჭს დავშორდი. საპლივი ფილმების ყურებას შევუდექი, და youtube-ზე ყველა ჟღვლინტიანი კარაოკე ვიმღერე. დროდადრო დრამატული ფეისბუქ-გარჩევებიც მქონდა და მოკლედ ამ ძლივს შეკოწიწებული 46 პროდუქტიული საათის ძალიან მრცხვენია. თავს არარაობად ვგრძნობ.

rescuetimeapril

მაგრამ თუ წინა გამოცდილებას გავითვალისწინებთ და ყველაფერი კარგად წავიდა, აპრილის მეორე ნახევარი თვითონვე ამოიქაჩება და მაისში რაღაც გრანდიოზული უნდა მოხდეს ჩემს კარიერაში. #მოტივაცია

უწონადობაში გამომეღვიძა

უწონადობაში გამომეღვიძა.

თითქოს ქვეშ სავარძელი გაქრა და ერთი წამით ჰაერში დავრჩი. თვითმფრინავმა მკვეთრად დაკარგა სიმაღლე. სალონში ჩოჩქოლი ატყდა. ჭერზე თავის მირტყმისგან ალბათ უსაფრთხოების ქამარმა მიხსნა.

“მგონი ვვარდებით…” გავიფიქრე და ამ დროს რამდენიმე ძლიერმა ბიძგმა თვითმფრინავი ჯერ მარჯვნივ გადააგდო, შემდეგ მარცხნივ. მგზავრებმა კივილი დაიწყეს. სტიუარდესამ მიკროფონში შეშფოთებული ხმით გამოაცხადა, ღვედები შეგვეკრა და ადგილებზე დავრჩენილიყავით. თვითმფრინავი განაგრძნობდა მოურჯულებელი კვიცივით ხტომას ზემოთ და ქვემოთ.

უკნიდან მომესმა ვიღაც კაცის განწირული ღაღადი: “ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

ილუმინატორში სრული სიბნელე ჩამოწოლილიყო. თვითმფრინავის მარჯვენა ფრთა ძლიერი ქარისგან ფოთოლივით ფარფატებდა. საკუთარი სხეულის სიმძიმის ცენტრს ხან სალონის მარცხენა მხარეს ვგრძნობდი, ხან მარჯვენაზე. სულაც არ იყო ეს კარგის ნიშანი.

მარჯვნივ სლავი გოგო მეჯდა, რომელიც ისტერიულად დაიწყო პირჯვრის გადაწერა და ტირილი. მარცხნივ სრულიად გაფითრებული ქართველი ბიჭი სასოწარკვეთილი ეძებდა სავარძლის ქვეშ მოთავსებულ უსაფრთხოების ჟილეტს.

“გადავრჩებით” გამიელვა თავში და თან ძლიერი ბიძგისგან ლამის სკამიდან გადავვარდი. ისევ ქამარმა მიხსნა. ტურბულენციაში მრავალჯერ მოვყოლილვარ, მაგრამ ეს ათჯერ უფრო ძლიერი იყო. თვითმფრინავი გიჟივით დახტოდა, თითქოს პილოტმა მართვა დაკარგა.

air-turbulence-graphic

“ნჯღრევაი საკვირველი…” გამეღიმა. ძრავის ბღუილს ვუსმენდი და საკუთარი სიმძიმის ცენტრის ცვლილებას ვაკვირდებოდი.

“სად არის დედამიწა?”

მეჩვენებოდა, რომ სიმაღლეს ძალიან სწრაფად ვკარგავდით. კივილი და ტირილის ხმები სალონში არ წყდებოდა. ვიღაც გოგო წამოდგა და სტიუარდესებისკენ მოძრაობა დაიწყო, თან აქეთ იქით აწყდებოდა და პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული. ალბათ გული აერია.
თვითმფრინავმა კუდი ოდნავ აწია და დაშვება დაიწყო. ბიძგები არ წყდებოდა.
მთელი გონება მოვიკრიბე და წინა სკამის საზურგეზე ვკონცენტრირდი.
“ნუთუ დღეს მოვკვდები?”
უეცრად საშინლად დამცხა.
სალონში სხვებს გადავხედე. ყველას სახეებზე ეწერა, რასაც ფიქრობდნენ. ისინი უკვე მკვდრები იყვნენ.

“ხრიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს! ხრიიიისტოოოოს!”

არაფერს ვგრძნობდი, გარდა პატარა სინანულისა, რომ დედას და მამას ძალიან დაწყდებათ გული.

რაზე მინდოდა მეფიქრა? რა ფიქრები და მოგონებები უნდა შემერჩია ჩემი სიცოცხლის ბოლო წუთებისთვის?

ჩემს კვლევას ვერავინ დაამთავრებს… ნეტავ ვინმეს მოუვიდეს იგივე იდეა… ჩემი წიგნიც დაუმთავრებელი რჩება, და კიდევ რამდენი დაუმთავრებელი პროექტი… მაგრამ ახლა საქმეებზე დარდის დრო არ არის.

ის ბიჭი გამახსენდა, ბოლოს ვინც გული მატკინა.

ნეტა აქ რომ ყოფილიყო, შიშისგან გული წაუვიდოდა თუ ასე ჩემსავით მშვიდად იჯდებოდა და ხელს მომიჭერდა და გაიღიმებდა? ალბათ გული წაუვიდოდა.

არ მინდოდა მასზე ფიქრი. მაგრამ რაზე მინდოდა? თავში არაფერი მომდიოდა გარდა ჩემი ოჯახის წევრების სახეებისა. ისინი იღიმოდნენ და ვუყვარდი. ნეტავ შემეძლოს წერილი დავუწერო… მაგრამ არაფერი მქონდა მათთვის სათქმელი, არც მათ ჰქონდათ რამე სათქმელი. ჩვენს შორის ყველაფერი მოგვარებული იყო.

ამბობენ სიკვდილის წინ მთელი ცხოვრება თვალწინ გაგირბენსო, მაგრამ ჩემს წინ არაფერს არ გაურბენია. არცერთი მოგონება არ ამოტივტივებულა.

სრულად იმ ადგილას და იმ მომენტში ვარსებობდი. მთელი სხეულით, სულით და გონებით ვგრძნობდი ყველა სავარძელს ამ მართვა დაკარგულ თვითმფრინავში, ყველა ადამიანს ვისთან ერთადაც ვკვდებოდი, სალონის კედლებს, ძრავს, ფრთებს, გარეთ ატმოსფეროს, ღრუბლებს, სადღაც ზემოთ მთვარეს და ვარსკვლავებს, ქვემოთ დედამიწას, დედამიწაზე ვგრძნობდი ყველა სულიერს, განსაკუთრებით იმათ ვინც მიყვარდა, ვგრძნობდი მთელ სამყაროს, თითქოს მე ვიყავი იგი მთლიანად, ეს ყველაფერი ჩემში ხდებოდა და არა ჩემს გარეთ.

თუ არსებობს სამყაროს ერთიანი გონი, ახლა სწორედ იმ გონთან მქონდა კავშირი დამყარებული. გონმა მაცნობა, რომ ამ ერთიანობის ნაწილი ყოველთვის ვიყავი და ყოველთვის ვიქნები, და რომ სიკვდილზე დარდს აზრი არ აქვს, რადგან მე უკვე იქ ვარ, და ის ყველაფერი უკვე აქ არის. და ეს ყოველთვის ასე იყო, ამ მომენტში არაფერი მნიშვნელოვნად არ იცვლებოდა.

არ მინდოდა, მაგრამ მზად ვიყავი სიკვდილისთვის. მივიღე ის როგორც მოცემულობა, და მერე ვუთხარი: “მინდა, რომ ვიცოცხლო”. სიცოცხლე სრულად გავისიგრძეგანე. ვიყავი ჯიუტად ბედნიერი, რადგან ჯერ კიდევ ვსუნთქავდი. უარი ვთქვი, მეფიქრა სიკვდილის ყოველგვარ საფრთხეზე. ყოვლისმომცველი სიმშვიდე დამეუფლა.

უცებ რაღაცას მივხვდი.
ძალიან სწრაფად არ ვვარდებით, რადგან ყურები არ დამგუბებია…

მარჯვნივ გოგოს გადავხედე. პანიკისგან ლამის ხელები დაიმტვრია. ფოთოლივით ცახცახებდა.

“ნუ გეშინია…” ვუთხარი და მშვიდად გავუღიმე.
“რა?”
“ნუ გეშინია”, ხელი ჩავკიდე და მაგრად მოვუჭირე. ტირილი შეწყვიტა. “ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება”
“მადლობა… მადლობა…” უკვე მეხუტებოდა.

ისევ შევქანდით. ქართველ ბიჭს მივუტრიალდი. ფერი არ ჰქონდა. მასაც ხელი ჩავკიდე. მგონი ჩემი სიმშვიდე გადაედოთ. დანარჩენი სალონი ისტერიკაში იყო. ვისხედით ასე ხელჩაკიდებულები, ჩუმად, ბიძგებისას ერთმანეთს ვუჭერდით გაოფლიანებულ ხელისგულებს და ვფიქრობდით:

“გადავრჩებით, გადავრჩებით”…


 

ტექსტში აღწერილია 2016 წლის 25 მარტის პეგასუს ეარლაინის მიერ შესრულებულ სტამბოლი-თბილისის რეისის დროს ძლიერი ტურბულენციის შედეგად გამოწვეული ემოციური განცდები.

ძლიერი ტურბულენცია, უკიდურესად იშვიათი შემთხვევების გარდა, არასდროს არის მგზავრების სიცოცხლისათვის საშიში. ის არ იწვევს ავიამზიდის დაზიანებას ან ავარიულ დაშვებას. უფრო ხშირად მგზავრები სტრესის ფონზე ხდებიან შეუძლოდ და არა ფიზიკურად ცუდად ყოფნის გამო.

ყოველი ფრენის წინ შეიკარით უსაფრთხოების ქამრები. 

ოქტომბერი, პროდუქტიულობა და “დროის გადამრჩენელი”

მე იმ ტიპის ადამიანი ვარ, რომელთაც საკუთარ ძალებში დასარწმუნებლად სხვების აღიარება ესაჭიროებათ. :) ამიტომაც ვარ ალბათ RescueTime-ის ფანი.

Rescue Time ქართულად ნიშნავს: “გადაარჩინე დრო”. იგი პატარა აპლიკაციაა, რომელსაც აყენებთ კომპიუტერზე, ან მობილურ მოწყობილობაზე. ის იმახსოვრებს ყველა პროგრამას თუ ვებგვერდს, რომელზეც დღის განმავლობაში ამ მოწყობილობიდან შედიხართ, და ასევე იმახსოვრებს, რამდენ დროს ატარებთ ამ ვებგვერდებზე თუ აპლიკაციებში. თუ თქვენთვის ერთ-ერთი მთავარი ცხოვრებისეული ღირებულება ზრდა და პროდუქტიულობაა, მაშინ ახლავე გადმოწერეთ ეს აპლიკაცია და საკუთარი თავის შესახებ საინტერესო რამეებს აღმოაჩენთ.

პირველ რიგში გაიგებთ, თუ რამდენ საათს ატარებთ დღის განმავლობაში პროდუქტიულად. აღმოაჩენთ, რომ სამსახურში გატარებული 8 საათი არასდროს უდრის 8 პროდუქტიულ საათს. ხოლო თუ თქვენი ყოველდღიური პროდუქტიულობა 5 საათს მაინც აჭარბებს, გილოცავთ, თქვენ მეტისმეტად მუყაითი ადამიანების სიაში ხართ :)

October goal by day
ჩემი ყოველდღიური მიზანია, კომპიუტერთან გავატარო 5 პროდუქტიული საათი. ოქტომბერში სამუშაო დღეების უმეტესობაში გეგმა გადაჭარბებით მაქვს შესრულებული, უქმე დღეებში კი დამსახურებულად დამისვენია :)
October apps by day
ეს ანალიტიკური ანგარიში საშუალებას მაძლევს გავარკვიო, რომელ დღეებში რომელ აპლიკაციებზე დავხარჯე ყველაზე მეტი დრო.
October Productivity Pulse
Productivity Pulse ანუ პროდუქტიულობის პულსი :) სპეციალური ტერმინია, რომელიც %-ად გამოსახავს პროდუქტიულობას პერიოდში. აღმოჩნდა, რომ ოქტომბერში თითქმის 70%-იანი პროდუქტიულობა მქონია.
October Productivity by Day
ეს გრაფიკი დღეების მიხედვით პროდუქტიულობას მაჩვენებს.