ადამიანებს ემოციები ყველაზე ცუდად ამახსოვრდებათ.

უფრო ადვილად დასამახსოვრებელი ქმედებებია. ქმედებების წყალობით ვიღებთ ფოტოსურათებს, ვაკეთებთ ჩანაწერებს, ვიმახსოვრებთ იმას, რაც არ გვინდა, რომ დაგვავიწყდეს.

იმ დრომდე, სანამ ამ ქვეყნიდან შორს გავფრინდები, სულ რაღაც 10 დღე დარჩა. ეს მხოლოდ დღესღა გავიაზრე როცა უკვე ჩემს პასპორტში ევროპის ვიზაა ჩაკრული. მინდა ეს ემოციებიც კარგად დავიმახსოვრო და ცხოვრების ბოლომდე გამყვეს.

ემოცია #1: დაუჯერებელია!

2014 წელი ემოციურად და დეპრესიით დაიწყო. მაისში, როცა ყველა გაცვლითი პროგრამის პასუხი გამოქვეყნდა და ყველამ რეზერვში ჩამსვა, ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი თვე მქონდა. პირად ცხოვრებაში ყველაფერი საშინლად აეწყო. ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო მეგობარი კანადაში გადავიდა საცხოვრებლად. 5 თვის განმავლობაში 3 სამსახური გამოვიცვალე. სხვა შემოთავაზებებიც მქონდა და ვერავის ვეუბნებოდი თანხმობას – ვიცოდი, არსად გული არ გამიჩერდებოდა.

ყოველ დღე იმაზე მეფიქრებოდა, რომ არაფერი აღარ გამახარებს, არასდროს არაფერი გამომივა, ყველაზე წარუმატებელი წელი მაქვს და მცდელობებსაც აზრი არა აქვს.

დეპრესიაში მხოლოდ ერთხელ ვიყავი – 4 წლის წინ. ისიც, სერიოზული მიზეზი მქონდა - კოტეს დავშორდი. სამი თვის წინანდელი დეპრესიის დროს კი თითქოს მიზეზიც არ არსებობდა. უბრალოდ გულს მირევდა ეს ქალაქიც, ჩემი ოთახიც, ჩემი სხეულიც, ჩემი სამსახურიც, ჩემი ოჯახიც, ჩემი შეყვარებულიც, ჩემი მეგობრებიც, ყველაფერი! სამოგზაუროდ მინდოდა წასვლა და არავის ეცალა, რომ წამომყოლოდა. სამსახურს გულს ვერ ვუდებდი. მხოლოდ GMAT-ის გამოცდისთვის ვმეცადინეობდი და ერთადერთი იმედი და მიზანი მქონდა – 700-ზე მეტი ქულა მიმეღო. 

grumpy child
I was this grumpy child!

იმ პერიოდში Pink.ge-ს facebook-ის გვერდსაც რაღაც დაემართა, რატომღაც newsfeed-ში ვერავინ ხედავდა რამდენიმე დღის განმავლობაში (სხვათაშორის გამოსწორდა უკვე). ტრაფიკი ათჯერ შემცირდა და ისე ვნერვიულობდი, დამამშვიდებლების სმა დავიწყე. მეგონა, რომ ყველაფერი – ყველაფერი!!! – რაც ამდენი წლის განმავლობაში ვაკეთე ჩემს მეგობრებთან ერთად, წყალში ჩაიყარა. ბოლოს უკვე facebook-ზე აღარ შევდიოდი, რომ არ მენახა ეს საშინელება. არც ოთახს ვალაგებდი, მთელი დღე პიჟამოთი ვიჯექი (ან სულაც ვიწექი), სახლიდან არ გავდიოდი, მეგობრებს არ ვნახულობდი, უმადობას ვუჩიოდი და მარტო წყალს ვსვამდი.

თუმცა 20 ივნისს საღამოს სახლში მოვედი, ელფოსტა შევამოწმე და… ყველაფერი თავდაყირა დადგა.

ჩემთვის ეს გაცვლითი პროგრამა აღმოჩნდა სინათლე გვირაბის ბოლოს, ოაზისი - საჰარის უდაბნოში, თბილი საბანი – ციმბირში და ა.შ. იმ წუთიდანვე (უფრო სწორად, მას შემდეგ, რაც დედაჩემმა ვალერიანის წვეთები დამალევინა, იმიტომ რომ სიხარულისგან ისტერიკა მეწყებოდა) მაშინვე გადავიქეცი თანმიმდევრულ, მიზანდასახულ, მოწესრიგებულ ადამიანად, რომელმაც დაიწყო საბუთების ორგანიზებულად მოგროვება, ერასმუსთან მიმოწერის აკურატულად კატეგორიზება და უგრძელესი To-Do სიების ჩამოწერა.

ემოცია #2: ვერაფერს მოვასწრებ!

მეორე დილიდანვე შევუდექი გასაკეთებელი საქმეების თავმოყრას. ამჟამად სამი სია მაქვს:

  1. რა უნდა მოვასწრო, სანამ წავალ;
  2. რა არ უნდა დამრჩეს, როცა ბარგის ჩალაგებას დავიწყებ;
  3. რა უნდა გავაკეთო, როცა იქ ვიქნები.

ამ სიებს ყოველდღიურად ემატებოდა პუნქტები, ზოგი პუნქტი კი პირიქით – იშლებოდა. პირველ სიაში ჩამოწერილ საქმეებს რომ გადავხედე, პანიკაში ჩავვარდი. იქ დერმატოლოგი, იქ ოფთალმოლოგი, იქ სტომატოლოგი, იქ გინეკოლოგი, იქ ეპილაცია, იქ თმის შეღებვა, იქ მანიკურ-პედიკური.

ამის გარდა, 1 კვირიანი ქობულეთში დასვენება დავგეგმე ოჯახთან ერთად, 3 დღე სოფელში – ბებოსთან. პარალელურად – ლუდის ფესტივალს დავყვებოდი ყოველ შაბათ-კვირას საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებში და კვირის დღეებში ვმუშაობდი.

P.S. ამ ყველაფრის ორგანიზებისთვის (და საერთოდაც, ცხოვრების გასამარტივებლად) იდეალურად დამეხმარა Google Calendar.

ემოცია #3: მინდა, მაგრამ არ მინდა!

tumblr_ma3zpvazsU1rcjmu8o1_500

ყველაზე არასასურველი და უხერხული გრძნობა ის არის, ყველა რომ გილოცავს, უხარიათ, შენს ადგილას ყოფნას ნატრობენ, შენ კი რაღაც უხერხულად გრძნობ თავს, იმიტომ რომ ბოლო მომენტში რაღაც საერთოდ აღარ გინდა წასვლა და ყველაფრის დატოვება. ამ ემოციას ისინი გამიგებენ, ვისაც უცხოეთში ხანგრძლივად წასვლის გამოცდილება აქვს.

ბოლო დღეებში გახსენდება ყველაფერი, რისი გაკეთებაც გინდოდა და უბრალოდ ვეღარ ასწრებ. უეცრად გინდება მშობლებთან და მეგობრებთან განსაკუთრებით მეტი დრო გაატარო. გონებაში ყველას და ყველაფერს ემშვიდობები და ერთგვარი სენტიმენტალიზმი გიპყრობს. It sucks!

მაგრამ საბოლოოდ ეს სევდა და სხვა უხერხულობებიც რა თქმა უნდა ღირს იმად, რომ უცხოეთში ისწავლო და იმოგზაურო. სწორედ ამის გამო, ყოველი ახალი დეპრესიული შემოტევისას საკუთარ თავს ეჩხუბები, ტუქსავ და ცხოვრებას ცხვირ აწეულად და გაბედულად აგრძელებ.

 

მაშასადამე – ვიზა მაქვს, ბარგის ჩალაგება უკვე დავიწყე, გამოსამშვიდობებელი საღამო დაგეგმილია, ექიმები მოვლილია, გასაკეთებელი საქმეების 90% გაკეთებულია. მოგზაურობის დასაწყებად მხოლოდ თვითმფრინავის ბილეთის ელფოსტაზე მიღებასღა ველოდები.

სად წავა.