დილატო – ვიზიტი #1
მას შემდეგ რაც დილატო ფინტეს კლუბისგან VIP საშვი მივიღე საჩუქრად, ერთ თვეზე მეტი გავიდა, მე კი ვერაფრით მოვახერხე იქამდე მიღწევა. ხან სამსახური მიშლიდა ხელს, ხან ამინდი არ მომწონდა, ხან რას დავაბრალე და ხან რას…
თუმცა იმ დღეს, როგორც იქნა, ავწიე დილის 10 საათზე თავი, თან დილით ნატალიმ გამომიარა მანქანით (რისთვისაც დიდი მადლობა!), თორემ ნაღდად დამეზარებოდა დღესაც.
ზუსტად 12 საათზე, პეკინზე, დილატო ფიტნეს-კლუბის სავარჯიშო დარბაზში, (სრულიად ახალ ნაყიდ) სპორტულებიში გამოწყობილი ვიდექი და ინსტრუქტორის რჩევა დარიგებებს ვუსმენდი.
ნეტავ ამ მომენტში რას ვამბობდი?
გადავწყვიტე, რომ საერთო ჯამში 8 კილო მაქვს დასაკლები. ახლა 66 კილო ვარ და ჩემი მიზანი ორ თვეში 58 კილომდე დაკლებაა. შემდეგ ვიზიტზე, გარშემოწერილობებს გავიზომავ და თვის ბოლოს ერთად შევადაროთ, რა შეიცვლება და რამდენად სწრაფად. ამ ყველაფერს თქვენ დეტალურად ამ ბლოგზე გაეცნობით.
მაგარი მოტივაცია მაქვს!!! ძალიან მინდა დაკლება. ოღონდ იმიტომ არა, რომ ცუდად გამოვიყურები, ან საკუთარი თავი არ მომწონს. პირიქით, ძალიანაც მომწონს ჩემი თავი, მშვენიერი ჩასაკბეჩი გოგო ვარ 
უბრალოდ მინდა, რომ შოპინგზე სიარულისას ჩემი ზომა ტანსაცმელი ადვილად ვიპოვო ხოლმე და ყველა ჯინსი კარგად მომერგოს, რომელსაც ჩემი ზომა ეწერება.
ერთი სიტყვით, 4 საათის განმავლობაში როგორ ვივარჯიშე არც გამიგია.
ინსტრუქტორმა, რომელიც სხვათაშორის ძალიან სიმპატიური ბიჭია (დაირაზმეთ გოგოებო! 
), [მეტი...]
Ageing Superhero
მარ, გილოცავ დაბადების დღეს!
აი, ამ სიტყვებს ვეუბნები მთელი დღე ჩემს თავს და ქოროში მყვება მთელი სამყარო.
ნუ თუ მთელი სამყარო არა, ის ხალხი მაინც ვინც ჩემს გულში ცხოვრობს, ვისთვისაც ყოველ დღე ვიღვიძებ, ვინც მინდა რომ მუდამ ჩემს გვერდით იყოს, ვინც მიყვარს, ვისაც ვუყვარვარ, ვისაც ვერ გაუგია ვუყვარვარ თუ არა, მაგრამ მაინც იცინის და უხარია ჩემთან ერთად.
სამყარომ კი დიდი, ნათელი და ვარდისფერი თოვლი მაჩუქა! (წუხელ თოვისას მთელი ცა ვარდისფერი იყო, შეამჩნიეთ?)
არც ვიცი რა უნდა დავწერო. ის რომ ბედნიერება მინდა? ის რომ სიყვარული მინდა? ის რომ სიცოცხლე მინდა? ის რომ უბრალოდ მინდა კარგად ვიყო პრობლემები არ მაწუხებდეს, ან ხანდახან რომ შემაწუხებს, მალევე მოგვარება შევძლო ხოლმე?
ყველაფერს ვერც დავწერ…
უბრალოდ მინდა მახსოვდეს, რომ ყველა ღამეს დილა მოჰყვება, ყველა დაღმართს აღმართი მოჰყვება, ყველა უბედურებას წარმატება მოჰყვება და არ მინდა ეს დავივიწყო!
ერთადერთი კი რაც შემიძლია განწყობისთვის დაგიტოვოთ ეს სიმღერაა თავისი არაჩვეულებრივი ტექსტით!
Every time I think of growing up I find out that I just slipped back,
I got it all wrong you know I,
Feel younger than I did when I was younger on a backwards track
I thought by now I could have figured it all out instead I’m further back,
Feels kinda stupid but I,
Feel 16 in my head but I guess it’s only 5 years backBut I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspiredI feel old, feel broke feel cold and I can’t fight back,
It sounds so stupid I,
But it’s gone, this train won’t run,
Guess it must be the trackBut I won’t see the signs
it took so long but you were always on my mind, yeah,For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold-But I won’t see the signs;
it took so long but you were always on my mind, yeah,For all the times I’ve tried to take a little time out for myself,
I’m just growing all alone again
But I find in my mind that I’m not.
Time is running out and I just want to say I’m sorry now,
Before I’m all alone again, and I’m broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he’s lived too fast for too long
and he still longs to be inspired
ქალი – კუხნაში
ვერ ვხვდები, საკუთარი მეუღლე რატომ არ უნდა მიჭერდეს მხარს ისეთ რამეში, როგორიც არის მაგალითად სხვა ქვეყანაში სასწავლებლად/ტრენინგზე/კონფერენციაზე წასვლა, თუნდაც 3-4 დღით. ერთ წელზე და ხანგრძლივ პერიოდზე ხომ საერთოდ ლაპარაკიც ზედმეტია.
რატომ არ უნდა უხაროდეს ჩემი წარმატებები, რატომ არ უნდა იყოს აღფრთოვანებული, როცა ოცნებები მისრულდება? რატომ არ უნდა მიწევდეს საუკეთესო მეგობრობას და რატომ უნდა მიჩნდებოდეს ხანდახან შეგრძნება რომ “ის ამას ვერ გამიგებს”?
ვერასდროს მივხვდები, როგორ მუშაობს ეს “ქალი – კუხნაში” პრინციპი.
გზააბნეულის აღსარება
Drunk Goat
ბოლო ორ დღეში დავასკვენი, რომ ცხოვრება მიყვარს. ცხოვრება – მთელი თავისი სიტკბოებით, სიმწარით, სინანულით, სიყვარულით, სიძულვილით, დამარცხებებითა და გამარჯვებებით.
უბრალოდ მიყვარს და ამას არაფერი შეცვლის…
სამაგიეროდ გარშემო დანარჩენი ყველაფერი იცვლება. თანაც ისე სწრაფად, რომ თვალის დახამხამებასაც ვერ ვასწრებ ხოლმე.
ორშაბათ დილით სახლიდან წამოვედი.
მომბეზრდა ჩხუბები. საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა მინდოდა. ყოველთვის იყო ვიღაც ან რაღაც ვინც ხელს მიშლიდა ჩემს მეორე მესთან საუბარში. ტელეფონის ზარები, ვინმეს გადამეტებული ყურადღება, ყიველდღიური ვალდებულებები, ხადახან სიჩუმეც…
მეორე დღეა ძიებაში ვარ. [მეტი...]
ქართული რეალობა
მოწვეული ბლოგერის პოსტი: Yob
“დაგვიბრუნეთ გაყინული ანაბრები ! “
„ბენდუქიძე იუდა!“
„სოროსის მონები!“ „იაღოველები!“ „მიშისტები!“ „ნაცისტები!“
„გვშიაააა!“ „მეც მშიააა!“ „ჩვენც გვშიაა!“
„ლილიპუტინი!“
ან კიდე….
„ჰელოუინი! – სატანისტები!“ „ღმერთი არ გწამთ?!“ „თუთბერიძისნაირებო!“ „იაღოველებო!“
„ღმერთი არ გწამს, შენი დედ ********** ! “
„გადაგვჭამეს ჩინელებმა!“
ან კიდე….
„ოდნოებში ხაარ?“ „+5 დამიწერეეე…“ „გოგო ოდნოები ჩაბანძდა, ფეისბუქზე ხო არ გადავიდეთ?“ [მეტი...]
ავატარი
მგონი როგორც იქნა დაგინახე…
აქ ბნელა…
თითქოს გვირაბში ვარ…
მის ბოლოს კი სინათლე არ ჩანს.
მეშინია…
ტანზე ცივი ოფლი მასხამს, ხელისგულები მისველდება და ერთმანეთზე მეწებება.
არ მინდა ვიფიქრო, რომ გკარგავ. მე შენში ვარ, შენ კი ჩემში. უერთმანეთოდ ვერ გავძლებთ.
არც ის მინდა ვიფიქრო, რომ ერთად ვართ. ჩვენ ისეთი განსხვავებულები ვართ, ამის გაფიქრებაზეც კი მაჟრჟოლებს და ტანში მცრის!
არადა, დილა შენით იწყება, ღამე კი შენით მთავრდება.
შენ სრულიად სხვა სამყარო ხარ, ამოუცნობი, მიმზიდველი, საშიში, მაგრამ მაინც ყველაზე მშვენიერი!
შენი სილამაზით მოხიბლული, ვდგავარ უღრან ტყეში და არ ვიცი საით წავიდე.
მინდა ვიყვირო, ხმა მოგაწვდინო, მაგრამ ვიცი, გარდაუვალი სიკვდილი მელის.
მინდა თვალები დავხუჭო და მივეცე შენს წიაღში ნეტარებას, მაგრამ ვიცი, უფსკრულში ჩავიჩეხები.
მინდა გაგექცე და თან შემოვიჭრა შენში. ამაზე მარტივი არასდროს ყოფილა ჩემი ცხოვრება. გადადგი ერთი ფეხი, შემდეგ მეორე.
აქამდე ხომ სიარულიც არ შემეძლო…
ჰოდა, გავრბივარ!
უკან გტოვებ და წინ მხვდები. რა არსება ხარ?
გავრბივარ! გავრბივარ უსასრულოდ!
მე არ ვიცი, ვინ ვარ.
არც ის ვიცი, რას ვაკეთებ ან რას ვაკეთებდი აქამდე… სანამ შენ დაგინახავდი.
შენ არ გესმის ჩემი ენა, მე კი ლექსებს გიკითხავ.
შენ უსულო ხარ, მე კი შენს სულს ვხედავ.
შენ არ ჩანხარ, მე კი გიყურებ.
შენ შეგიძლია დამიცვა. მე შემიძლია განუგეშო.
მოდი, მაგრამ არ მომიახლოვდე.
შემომხედე, მაგრამ ნუ დამინახავ.
შემეხე, მაგრამ არც ეცადო, რომ იგრძნო ჩემი გულის ცემა!
მე შენი ვარ, შენ კი ჩემი.
მაგრამ ჩვენ არასდროს ვიქნებით ერთად.
მე და ჩემი ავატარი.
მე გხედავ შენ!
—-
P.S. ბილეთები იყიდება კინოთეატრ “ამირანის” სალაროებში. დაჯავშნა – 999955.
Sorry
ვერ მოვასწარი ახალი პოსტის დამთავრება.
დედაჩემი დამადგა დილით და კოტემაც არ მაცალა კონცენტრირება.
ფოტოები ატვირთული მაქვს უბრალოდ განლაგება სჭირდება და ტექსტის 70% დაწერილი.
კიდევ რაღაც პატარა საქმე მქონდა ეგეც ვერ დავასრულე…
ახლა სამსახურის საქმეზე უნდა გავვარდე და ღამის 12 საათზე “ავატარზე” მივდივარ კინოთეატრში.
არადა როგორ მეგონა რომ დღეს ერთ 3 პოსტს მაინც მოვასწრებდი. ვეცდები ხვალ მაინც მოვასწრო.
არა ეფექტურად ვმუშაობ. სულ არეული მაქვს თავ-გზა. 
რამე უნდა მოვიფიქრო.
კარგი გავვარდი, ხალხო.
პ.ს. ერთ ფოტოს დაგიტოვებთ. დღეს რაღაცას ვიღებდი ვიდეოზე და მაგ დროს გადაღებული ერთ-ერთი საცდელი სურათია…
Weakness in Me
ექსპრომტად…
ლეპტოპის კამერით…
კომენტარები წიპა “თმა რა ცუდად გაქვს/რა მახინჯი ხარ/რა ოთხკუთხედი მუხლი გაქვს/ყურზე სპილომ დაგაბიჯა” ავტომატურად წაიშლება!
youtube-ზე გამოიწერეთ ჩემი არხი: 
Random Things
გუშინწინ დედაჩემს ის მარგალიტის ყელსაბამი ვაჩუქე. ძალიან გაუხარდა. არ მეგონა ასე თუ მოეწონებოდა.
ხშირად უნდა ვაჩუქო რაღაცეები იქნებ ამით გამოვისყიდო ჩემი მუდმივი უყურადღებობა…
* * *
მალე მე-1000 პოსტს მივაღწევ ამ ბლოგზე (დაახლოებით 25 პოსტი დამრჩა იქამდე). მინდა რამენაირად ავღნიშნო.
პატარა სიურპრიზები უკვე მოფიქრებული მაქვს. რამე გრანდიოზულისთვის კი ფული, დრო და ენერგია არ მეყოფა. ასე რომ ამ პატარებს დავჯერდეთ წელს და 2000-ს რომ შევასრულებ მერე იყოს Blog-Party და გრიალი.
* * *
კინოთეატრ “ამირანში”, რომელიც ახლახანს 3D კინოთეატრად გადააკეთეს, “ავატარი” გამოვიდა და ბილეთები არ იშოვება… 2 ბილეთი გამიჩითეთ ვინმემ რააჰ!
* * *
Some Recent Selfies:
შეიბრალეთ თქვენი ჰაროლდ კრიკი!
პოსტი შეიცავს სპოილერებს!
წაკითხვა არ არის რეკომენდირებული, თუ არ გაქვთ ნანახი ფილმები:
ყოველ საღამოს, აი, როცა ძილის წინ საკუთარ თავთან მარტო ვრჩები და იმდენად დაღლილი ვარ, რომ ნორმალურ თემაზე ფიქრიც კი არ შემიძლია, თვალწინ მიდგება ყოველდღიური სერიალი ჩემს ცხოვრებაზე სახელწოდებით – “ეს რომ სხვანაირად იყოს“.
ამ სერიალში თავს ისე ვგრძნობ, როგორც ალისა – სარკის მიღმეთში.
ყველაფერი მართლა სხვანაირადაა!
ხან მდიდარი ვარ, ხან ღარიბი, ხან ძველი წელთაღრიცხვის ხანაში ვცხოვრობ, ხან სულ სხვა პლანეტაზე, ხანაც მითიური არსებებით გარშემორტყმული, ძველი ბერძნული ან ეგვიპტური მითოლოგიის პერსონაჟი ვარ.
ვოცნებობ და დავქრივარ ამ საოცარ სამყაროებში სადამდეც ფანტაზია და წარმოსახვის უნარი მეყოფა.
ჰოდა, წუხელ რატომღაც ამეკვიატა, რომ ვიღაც დოქტორ ჰოვარდის მსგავსმა უგულომ მეხსიერების ნაწილი წამიშალა. [მეტი...]
